NEW YORK – Een DJ met een high-top fade en een krat vinylplaten begint “Cats: The Jellicle Ball” op Broadway. Hij pakt twee LP-hoezen uit, die stof afblazen, voordat hij zich vestigt op een bekende hoes met een paar gloeiende gele kattenogen tegen een zwarte achtergrond – de originele castopname uit 1983 van ‘Cats’.
Het is een slimme manier om de iconische muziektheatershow uit het verleden te verbinden met zijn vernieuwde, coolere zusje dat nu in het Broadhurst Theatre speelt. Maar er is een nog spannender verband tussen deze twee shows:
Aanbevolen video’s
Die DJ? Hij speelde in de originele cast.
Ken Ard keert triomfantelijk terug naar Broadway na 25 jaar weg te zijn geweest in dezelfde show waar zijn carrière begin jaren tachtig explodeerde, en danst nu met artiesten die 40 jaar jonger zijn dan hij.
“Het is geweldig om dit moment in mijn leven rond te maken”, zegt hij vanuit zijn kleedkamer. “Ik wist toen dat het goed voor mij was en ik wist dat het nu goed voor mij was.”
‘De meest spectaculaire heruitvinding’
Ard’s terugkeer naar ‘Cats’ is een verhaal van verlossing en veerkracht, een echo van het herstel van New York na de terreuraanslagen van 2001. Ard leefde dicht bij ground zero, en de gruwel van die dag zorgde ervoor dat hij PTSD kreeg en zijn zelfvertrouwen deukte. Hij ging van een It-boy naar diep geschokt. “Cats: The Jellicle Ball” is zijn eerste Broadway-show sinds de aanslagen.
“Bij mijn eerste auditie na 11 september barstte ik in tranen uit en verliet de kamer omdat ik geen idee had wat ik moest doen of hoe ik me moest voelen”, herinnert hij zich. “Ik werd gewoon niet meer geboekt. En daarvoor werd ik voortdurend geboekt.”
Ard, die opgroeide in Californië, dans studeerde en zijn geluk beproefde in New York, geïnspireerd door shows als “The Wiz” en “Ain’t Misbehavin’” en door artiesten als Ken Page en Andre De Shields, laatstgenoemde die nu zijn tegenspeler is.
Hij maakte zijn Broadway-debuut in het refrein van ‘Marlow’ in 1981, en ‘Cats’ was zijn derde show. “Cats: The Jellicle Ball” is feitelijk zijn vierde productie voor Andrew Lloyd Webber, na “Starlight Express” en “Song and Dance.”
“Zijn muziek spreekt mij op een bepaalde manier aan”, zegt hij. “Er is iets aan zijn shows dat grillig en leuk is, en ik denk dat ik er gewoon in heb kunnen passen.”
De originele ‘Cats’ – waarvoor Ard zowel Macavity als Plato en Rumpus Cat speelde – was een cultureel fenomeen dat beroemdheden aantrok, de kaartverkoop enorm steeg en een toewijding die moeilijk uit te leggen is. Het was de ‘Hamilton’ vóór ‘Hamilton’. Ard herinnert zich de ontmoeting met Diana Ross en Cary Grant.
Ard was geen grote fan van de revival van ‘Cats’ uit 2016 – ‘Het was een museumstuk’, zegt hij – of de film uit 2019 – ‘een debacle’, zegt hij – dus hij had niet veel hoop toen hij vorig jaar ‘Cats: The Jellicle Ball’ bekeek in het Perelman Performing Arts Center, dat toevallig op ground zero ligt.
“Ik ging naar binnen en zag deze show met mijn armen over elkaar, zoals: ‘Wat gaan ze doen met ‘Cats?'”, zegt hij. “Ik was al jaren en jaren en jaren niet meer naar de stad geweest. ‘Cats’ was wat mij daarheen bracht.”
Wat hij zag was een show die kijkers meevoert naar de zwarte en latino-queer ballroomscene van Harlem, wat de inspiratie vormde voor ‘Paris Is Burning’ en later ‘Pose’.
“Het is eigenlijk gewoon de meest spectaculaire heruitvinding van een show die ik ooit heb gezien”, zegt Ard, die zegt dat hij zijn ogen uitschreeuwde en terugkeerde om de show nog twee keer te zien. “Al dat trauma werd weggespoeld door deze show.”
Geen aardappelen meer schillen
De muziek blijft hetzelfde – zij het met dreunende housebeats – maar de show heeft een fantastische energie. De regie is in handen van Zhailon Livingston en Bill Rauch, met choreografieën van Omari Wiles en Arturo Lyons.
De originele musical – gebaseerd op gedichten van TS Eliot – gaat over katachtigen die strijden om de kattenhemel binnen te komen. Ard zegt dat de nieuwe versie gaat over mensen die strijden om een prijs. “Het is zo logisch”, zegt hij. “Het zijn niet de ‘Cats’ van je oma.”
Toen hij hoorde dat het misschien naar Broadway zou worden overgebracht, nam Ard contact op en kreeg de nu grotere rol aangeboden van DJ Griddlebone, het soort hype-man van het bal, een bedrieger die opduikt in verschillende kostuums en dansen.
“Het feit dat Ken Ard aan het repeteren was, was een magische poort naar de originele productie”, zegt Rauch. “Hij gaf ons een opwindend perspectief op de oorspronkelijke enscenering en de bedoelingen van de artiesten van 45 jaar geleden. Tegelijkertijd was Ken volledig aanwezig in elke betekenis van het woord en hielp ons onze radicaal nieuwe revival vorm te geven.”
Ard noemt de show een viering van homo- en transvreugde zonder enige prediking: “Ik denk dat het een hele nieuwe generatie gaat laten kennismaken met ‘Cats’ en muziektheater. Mensen die zichzelf nog niet op het podium hebben gezien, zullen echt geïnspireerd worden.”
De show die zijn leven ooit veranderde, heeft het nu opnieuw gedaan. Ard heeft de afgelopen tien jaar in bedrijfskeukens gewerkt, maar hoopt dat zijn tijd met het schillen van aardappelen erop zit.
“Ik denk dat die dagen echt voorbij zijn”, zegt hij. “Ik ga laten zien dat dit zo is, omdat ik eigenlijk al sinds mijn laatste show terug wil naar Broadway.”