NEW YORK – Voordat Shania Twain Shania Twain werd, trad ze als kind op in Canadese bars en zong ze voor mijnwerkers, houthakkers, vissers en jagers die de hele nacht dronken.
Aanbevolen video’s
Het was ‘karaktervorming’, zegt ze, en schetste een beeld van een vervlogen tijdperk uit haar leven in Noord-Ontario en een beeld dat dramatisch in strijd was met de glitter en glamour die geassocieerd werd met de vijfvoudig Grammy Award-winnende countrymuzikant. Maar die dagen waren van cruciaal belang voor wat haar carrière zou worden. “Ik heb heel wat jaren gedroomd over dingen die uiteindelijk zouden komen, maar het duurde een tijdje”, zegt ze.
Zoals Twain het beschrijft, is haar nieuwste album, ‘Little Miss Twain’, dat vrijdag uitkomt, de periode van haar leven vanaf haar eerste optredens op 8-jarige leeftijd tot aan haar late twintiger jaren, toen ze haar platencontract bij een groot label tekende.
‘Er is een hele kloof in het leven die ik nog nooit heb geschreven’, zegt ze. “Ik wilde het verhaal en het persoonlijke verhaal invullen. … Het is een fase in mijn leven waar niet veel van mijn fans iets van afweten.”
Het verleden opnieuw bekijken – op meer dan één manier
Een aantal van de nummers op “Little Miss Twain” liggen al jaren bij de zanger. “‘Rockstars’ schreef ik nu waarschijnlijk tien jaar geleden, en ‘Northern Town’ bestaat al heel lang”, zegt ze.
Het titelnummer van de plaat, ‘Little Miss Twain’, is het emotionele hart ervan – een lied voor haar moeder, die in 1987 samen met haar stiefvader omkwam bij een auto-ongeluk en haar succes nooit heeft mogen ervaren. Voor Shania was het een gelegenheid om na te denken over “mijn moeder als mijn manager en mijn agent, mijn chauffeur en mijn coach, ook al kon ze geen noot zingen”, zei ze. “Ze reed me rond naar al deze podia, als minderjarige in de bars, en daar deed ik mijn ervaring op.”
Het nummer was een van de laatste die in de collectie werd opgenomen, zegt ze, maar “het was dit ontbrekende stuk dat bij mij opkwam.” Dat is in ieder geval gedeeltelijk te danken aan de opname van Tanya Tucker, die duet met Twain op de track.
In het refrein zingt Twain “Volgens mijn moeder / ben ik de volgende Tanya Tucker.”
Twain zegt over het hebben van Tucker op de plaat: “Ik weet niet of ik ooit echt in woorden zou kunnen uitleggen wat het betekende en wat het voor mijn moeder zou hebben betekend.”
Het nummer bevat ook haar zoon Eja D’Angelo Lange op de achtergrondzang; hij verschijnt op een paar nummers van het album. “Ik mag veel dingen vervullen die mijn moeder niet met mij had kunnen delen”, zegt ze over het werken met haar zoon. “Het is echt prachtig.”
Genre-verkenningen van een countrymuziekgigant
Door haar vroege jaren terug te trekken, kon Twain zich concentreren op enkele van haar muzikale liefdes binnen en buiten de countrymuziek. Als je goed luistert, hoor je ‘Motown, de country en western die mijn grootouders speelden zoals Marty Robbins’, zegt ze. “Er zit veel rock-edge spul in. ‘Faded Blue Jeans’ is echt een bluesachtig rocknummer” – het bevat Josh Homme van Queens of the Stone Age.
De multigenre-momenten op het album, met credits waar ook Ronnie Wood in voorkomt, werken voor de huidige stem van Twain, die nu een verschrompelde rasp bevat. “Ik heb niet meer het zoete geluid van jaren geleden, maar ik heb een nieuw geluid dat ik echt leuk vind”, zegt ze. “En ik denk dat ik daardoor liedjes een beetje anders schrijf.”
Een aantal jaren geleden kreeg Twain de ziekte van Lyme, waardoor haar stem werd aangetast. In 2018 werden er implantaten in haar strottenhoofd geplaatst. “Het is een heel ongebruikelijke procedure voor een zangeres”, zegt ze. “Ik had beschadigde zenuwen in mijn strottenhoofd, dus de stembanden waren prima in orde.” De operatie werkte, en het aanhoudende resultaat is een soort schorre toon, een vocaal gebrul en een extra onderscheiding voor haar toch al onmiskenbare stem.
Als haar publiek voor het eerst naar ‘Little Miss Twain’ luistert, hoopt Twain dat ze de ervaring zullen verlaten met ‘een gevoel en een gevoel van de sfeer waarin ik ben opgegroeid, de omgeving die mij heeft gevormd, de ervaringen die mij als persoon en als kunstenaar hebben ontwikkeld’, zegt ze.
Ze wil dat ze de coverzangeres van de plaatselijke bar leren kennen, de vrouw die in haar jeugd geen succes had. ‘Ik hoop dat ze leren,’ zegt ze even, ‘over het ontbrekende hoofdstuk van wie ik ben.’