WELLINGTON – Honderden overlevenden van misbruik in staats-, pleeg- en geloofszorg arriveerden dinsdag in het Nieuw-Zeelandse parlement in Wellington, elk vertegenwoordigend duizenden meer.
Ze hoorden hoe de regering zich formeel verontschuldigde voor de ‘onvoorstelbare’ verschrikkingen die zij als kinderen en kwetsbare volwassenen hebben ondergaan, nadat een langlopend onderzoek in juli het definitieve rapport had uitgebracht over de omvang van het misbruik.
Aanbevolen video’s
“Jullie verdienden zoveel beter en het spijt me ten zeerste dat Nieuw-Zeeland het niet beter heeft gedaan door jullie”, vertelde premier Christopher Luxon hen uren later in het parlement.
Velen lieten speciaal T-shirts bedrukken. Sommigen gebruikten wandelstokken of rolstoelen vanwege de mishandeling die zij ondergingen in ziekenhuizen, instellingen en verzorgingshuizen nadat ze bij hun familie waren weggehaald. Een paar waren bekende gezichten uit tientallen jaren van belangenbehartiging en campagnes, die tot de afgelopen jaren grotendeels werden genegeerd. De publieke tribune in het Nieuw-Zeelandse parlement is klein (er is plaats voor minder dan 200 mensen) en er waren in totaal 500 personen via een stemming opgeroepen om aanwezig te zijn.
Velen waren teleurgesteld dat details over de financiële compensatie voor hun lijden dinsdag niet bekend werden gemaakt. Luxon beloofde dat er ‘volgend jaar’ een verhaalsysteem operationeel zal zijn.
Overlevenden spraken in hun eigen woorden over de dag:
Tu Chapman, een overlevende die het onderzoek adviseerde
“Op dit moment voel ik me alleen en in totale wanhoop over de manier waarop deze regering de taak op zich heeft genomen om alle overlevenden te erkennen. Opnieuw moeten we, net als onze decennia van strijd, onze zorgervaringen en ons bestaan valideren.
“We blijven leven met de decimering van onze identiteit, de verkrachting en plundering van onze culturen door incompetente besluitvorming en de opzettelijke stappen om onze ervaringen ongeldig te verklaren. De duidelijke en totale vernietiging van levens kan niet worden gebagatelliseerd en kan ook niet onder het tapijt worden geveegd, zoals de staat, kerken en op geloof gebaseerde organisaties al tientallen jaren doen.
“Ik denk dat het een holle en beperkte verontschuldiging was. Het voelt alsof ze alleen maar nadenken over dingen waar ze aan kunnen blijven sleutelen. Stop met sleutelen en ga gewoon door.”
Helen Beauchamp, die vanaf haar vierde in twintig pleeggezinnen woonde
“In mijn dossiers schreven ze ‘niet intelligent genoeg’ toen ik vier was. Mijn moeder lag op twaalfjarige leeftijd in een ziekenhuis, daar door haar vader neergezet. Het is dus een generatiekwestie geweest.
“Overleven is een achtbaan geweest en we hebben nog steeds geen beeld van de uitkomst. Het is triest dat ons systeem erg traag is. Dat maakt het voor velen van ons erg moeilijk, omdat we vooruitlopen op slechts een klein beetje afsluiting , een klein beetje licht. Dit is een lange, uitgesponnen tijdlijn die moet worden doorlopen. Het eist zijn tol.
“Er werden vandaag 189 overlevenden uit de stemming gehaald om op de openbare tribune te zitten en ik was er één, dus daar had ik heel veel geluk mee. Hierheen komen is een bredere en belangrijke manier om onze excuses aan te bieden aan onze kinderen, aan onze eigen families.”
Jazmine Te Hiwi, een overlevende van twee kampen voor probleemjongeren
“Erkend worden is het moeilijkste deel van hier zijn. Hoe accepteer je dat nadat je veertig jaar van je leven bent ontkend? Het voelt bijna alsof je gedwongen wordt de verontschuldiging te aanvaarden.
“Wat mij irriteert is dat we mensen op hoge posities hebben die nog steeds op ons neerkijken, ze begrijpen niet echt waarom we zo zijn. Er is een reden waarom sommige van onze jongeren misdaden begaan. Ik zie mezelf in Dat waren gewoon onschuldige kinderen waar misbruik van werd gemaakt.
‘Als ik hoor dat deze jongeren in de problemen komen, is het enige waar ze naar op zoek zijn een soort aandacht, een soort liefde. Maar niemand ziet dat en al helemaal deze mensen niet. Ze denken dat ‘de manier om ze op te knappen is door ze naar een bootcamp te sturen.’ Maar dat is wat ze ons hebben aangedaan. En daarom zijn we hier vandaag. Het is alsof het het ene oor in ging en aan de andere kant weer uit.”