NEW YORK – Toen Tears for Fears op 11 juli 2023 het podium betrad in het Firstbank Amphitheatre in Franklin, Tennessee, waren er geen tranen maar wel enige angst.
“We liepen het podium op en ik voelde me als een hert gevangen in de krantenkoppen”, zegt zanger en gitarist Roland Orzabal, de helft van het duo. Curt Smith, zijn muzikale partner, was het daarmee eens: “We hebben een dapper gezicht opgezet.”
Aanbevolen video’s
De reden dat het duo zich ongemakkelijk voelde, was omdat camera’s op het punt stonden voor de eerste keer een Tears for Fears-concert vast te leggen, bestemd voor het grote scherm. “Tears For Fears Live (A Tipping Point Film)” gaat op 24 en 26 oktober in première in meer dan 1.100 bioscopen wereldwijd.
“Normaal gesproken zien we er veel relaxter uit en hebben we veel meer plezier. We waren die avond niet zo vaak omdat we ons er heel erg van bewust waren dat we gefilmd en opgenomen werden”, zegt Smith. “Maar daarom was het waarschijnlijk een van de beste optredens die we ooit hebben gedaan.”
De ironie is dat er geen sprake is van zenuwen, waarbij Smith op een gegeven moment tijdens de show grapjes maakte: ‘Deze jongeman aan mijn rechterkant, zijn naam is Roland. Ik zou zijn achternaam zeggen, maar ik kan het niet uitspreken.
Oud en nieuw en levend
Het concert is een mix van oude en nieuwe nummers, waarbij veel ruimte wordt gegeven aan het album ‘The Tipping Point’ uit 2022 van het duo. Fans zullen ook de klassiekers horen: “Everybody Wants To Rule the World”, Shout” en “Head Over Heels.”
“We hebben naar veel cassettebandjes en veel optredens geluisterd. En er was iets met die avond: omdat we zo verdomd nerveus waren, speelden we eigenlijk beter”, zegt Smith.
De concertfilm is slechts het laatste werk van het duo dat 17 jaar lang relatief stil was voordat ze ‘The Tipping Point’ uitbrachten, met een piek op nummer 8 in de Billboard 200, dezelfde plek die hun ‘The Seeds of Love’ in 1989 bereikte. .
Tears for Fears heeft van het concert een album gemaakt – ‘Songs For a Nervous Planet’, uitgebracht op 25 oktober – en er vier niet eerder uitgebrachte nummers aan toegevoegd, als een EP bovenop de liveset. Ze plannen ook een concert van drie nachten in Fontainebleau Las Vegas op 30 oktober, 1 november en 2 november.
Orzabal grapt dat hij en Smith een nieuwe uitrusting aan het vinden zijn na “een lange draagtijd, vergelijkbaar met die van een olifant.” Ze wisselden van manager – de oude stond erop dat Tears for Fears moderniseerde en op zoek ging naar hits – en “het was bijna alsof de remmen eraf gingen.”
Vier nieuwe nummers
De nieuwe nummers omvatten Orzabals liefdeslied voor zijn nieuwe vrouw ‘The Girl That I Call Home’ en Smiths luchtige ‘Astronaut’, dat was weggelaten uit ‘The Tipping Point’.
Dat album werd zwaar beïnvloed door verdriet, verlies en mentale angst. Het titelnummer gaat over dementie, ‘Break the Man’ gaat over het patriarchaat, ‘My Demons’ is een onderzoek naar gewelddadig extremisme en ‘Rivers of Mercy’ is een gebed over sociale onrust.
De vier nieuwe aanbiedingen voelen anders aan, positiever. “Ik denk dat het je een beetje inzicht geeft in waar we nu staan, terwijl ‘The Tipping Point’ grotendeels werd ingegeven door pijn”, zegt Smith. “Deze nieuwe vier nummers zijn dat niet en ik denk dat ze een apart leven leiden.”
Orzabal en Smith besloten een livealbum en concert te maken nadat ze nummers van “The Tipping Point” in hun concertset hadden ingepast. Eén ding dat hen opviel was dat het titelnummer veel ritmische overeenkomsten had met ‘Everybody Wants to Rule the World’.
“Het was geweldig om de nieuwe nummers naast de oude nummers te plaatsen, omdat ze niet alleen extreem coherent klonken, maar ook qua kwaliteit even goed waren”, zegt Orzabal.
Beide projecten bestaan uit gitarist Charlton Pettus, drummer Jamie Wollam, toetsenist Doug Petty en zanger Lauren Evans. Tears for Fears maakte zich klaar voor een concert door ‘onder de radar te vliegen’, zoals Orzabal het noemt – door in wijnhuizen, casino’s en op festivals te spelen.
“We hadden een redelijk goede set en een startvolgorde”, voegt hij eraan toe. “Het enige wat we voor de laatste tour hoefden te doen, was het plaatsen van ‘The Tipping Point’-nummers.”
Het duo maakte naam in de eerste golf van elektronica die de radiogolven van begin jaren tachtig beheerste, met hits als ‘Mad World’, ‘Pale Shelter’ en ‘Shout’.
Volgend jaar is het 40 jaar geleden dat hun nummer 1-album ‘Songs From the Big Chair’ uit 1985, met de betoverende hit ‘Everybody Wants to Rule the World’, werd uitgebracht.
“Ik voel me een beetje aangetrokken tot de eenvoud ervan, weet je?” zegt Smit. “Het is echt open, luchtig en gastvrij, ook al heeft het een behoorlijk donkere lyrische inhoud. Het is een beetje helder en luchtig.”