LOS ANGELES – D’Angelo, de Grammy-winnende R&B-zanger die bekend staat om zijn raspende maar toch vloeiende stem en voor het vergaren van mainstream-aandacht met de shirtloze muziekvideo ‘Untitled (How Does It Feel)’, is overleden. Hij was 51.
De zanger, wiens echte naam Michael Eugene Archer was, stierf dinsdag na een lange periode van kanker, zo meldt zijn familie in een verklaring.
Aanbevolen video’s
Het noemde hem ‘een stralende ster van onze familie en heeft zijn licht voor ons in dit leven gedimd’, eraan toevoegend dat ze ‘eeuwig dankbaar zijn voor de erfenis van buitengewoon ontroerende muziek die hij achterlaat’.
In zijn muziek mengde D’Angelo hiphopgrit, nadrukkelijke soul en gospel-gewortelde emotie tot een geluid dat de neo-soulbeweging van de jaren negentig hielp leiden. Eerder dit jaar vierde de inwoner van Virginia de 30e verjaardag van zijn debuutstudioalbum ‘Brown Sugar’, een platina-verkopend album dat kenmerkende hits als ‘Lady’ en het titelnummer opleverde. Het album uit 1995 leverde hem meerdere Grammy-nominaties op en maakte hem tot een van de meest originele nieuwe stemmen van R&B.
D’Angelo’s zwoele zangstijl – een mix van raspende textuur en kerkelijke vloeibaarheid – onderscheidde hem van zijn collega’s. Die stem werd onlosmakelijk verbonden met de opvallende beelden van zijn single ‘Untitled (How Does It Feel)’ uit 2000. De minimalistische, shirtloze videoclip werd een culturele toetssteen en bracht gesprekken over kunstenaarschap, seksualiteit en kwetsbaarheid in de representatie van zwarte mannen op gang. Het nummer leverde hem een Grammy op voor de beste mannelijke R&B vocale uitvoering en zorgde ervoor dat zijn tweede album ‘Voodoo’ bovenaan de Billboard 200-hitlijst stond en de Grammy voor beste R&B-album won.
“(Muzikanten) zijn verstrikt geraakt in die manier van denken die verhandelbaar en commercieel is. Dat vernietigt kunst, dat vernietigt de essentie van waar het over gaat”, zei hij. “Je kunt niet, je kunt zo niet werken. Je kunt niet zo muziek maken. Daar gaat dit niet over.”
Naast zijn eigen catalogus schitterde D’Angelo’s kunstenaarschap in samenwerkingen. Hij duette op gedenkwaardige wijze met Lauryn Hill in de soulvolle ballad ‘Nothing Even Matters’, een hoogtepunt van haar historische album uit 1998, ‘The Miseducation of Lauryn Hill.’ Hij droeg ook bij aan het album “Illadelph Halflife” van The Roots uit 1996 en maakte deel uit van de supergroep Black Men United, die één nummer opleverde: “U Will Know”, dat D’Angelo schreef en coproduceerde voor de film “Jason’s Lyric” in 1994.
“Ik herinner me dat ik je muziek voor de eerste keer hoorde… Ik zei tegen mezelf: verdomme, wie dit ook is, ze zijn gezalfd”, zei Jamie Foxx op sociale media. “Toen ik eindelijk de kans kreeg om je te zien… Zoals iedereen toen ze de meest ongelooflijke videoclip van onze tijd zagen… Ik werd weggeblazen… Ik dacht bij mezelf dat ik deze persoon in een concert moest zien… Ik had de kans om je te zien in het house of blues… Je kwam naar buiten en ging meteen aan de slag… Je stem was zijdezacht en onberispelijk… Ik was gracieus jaloers op je stijl en je swag…”
Jaren voordat hij zich terugtrok uit de publieke opinie, waren D’Angelo’s leven en muziek nauw verweven met de voor een Grammy genomineerde R&B-zangeres Angie Stone in de jaren ’90. Het paar ontmoette elkaar terwijl hij ‘Brown Sugar’ aan het afwerken was en kreeg een band dankzij hun gedeelde zuidelijke wortels en diepe kerkelijke opvoeding. Stone droeg bij aan het album en werkte later met hem samen aan ‘Everyday’, een nummer van haar debuutalbum uit 1999, ‘Black Diamond’.
Stone overleed eerder dit jaar bij een auto-ongeluk. Ze was 63.
D’Angelo heeft ook een dochter, Imani Archer, die ook een muziekkunstenaar is.
In de jaren die volgden werd D’Angelo’s leven zowel gekenmerkt door afwezigheid als door toejuiching. Na ‘Voodoo’ trok hij zich ruim tien jaar terug uit de schijnwerpers, wat speculaties over persoonlijke worstelingen en creatieve gevechten aanwakkerde. Zijn langverwachte terugkeer kwam in 2014 met “Black Messiah”, toegeschreven aan D’Angelo en The Vanguard. Het urgente en politiek geladen album dat verscheen te midden van landelijke protesten en hielp een golf van activistische muziek in te luiden als reactie op de politiemoorden op zwarte Amerikanen en de opkomst van de Black Lives Matter-beweging.
Het album debuteerde op nummer 5 in de Billboard 200-hitlijst en leverde hem een Grammy op voor het beste R&B-album, waarmee hij zijn status als generatiestem opnieuw bevestigde. De opvallende single ‘Really Love’ leverde hem opnieuw een Grammy op voor het beste R&B-nummer en een nominatie voor plaat van het jaar.
In mei trok D’Angelo zich terug als headliner voor de Roots Picnic 2025 in Philadelphia vanwege “een onvoorziene medische vertraging met betrekking tot een operatie die hij eerder dit jaar had ondergaan”, deelden de artiesten in een verklaring. D’Angelo zei dat hem werd verteld dat het optreden “de zaken nog ingewikkelder zou kunnen maken.”
Naast zijn grootste singles bevat de catalogus van D’Angelo ook fanfavorieten als ‘Me and Those Dreamin’ Eyes of Mine’, ‘Cruisin” en ‘Devil’s Pie’. Zijn invloed strekte zich uit tot ver buiten de hitlijsten: hij inspireerde een golf van artiesten, waaronder Maxwell, Alicia Keys en Frank Ocean.