Hoe goed de bioscopen op dit moment ook zijn, met ‘Wicked’ en ‘Moana 2’ die veel bioscoopbezoekers trekken, is het een behoorlijk druk filmjaar geweest.
Tussen de blockbusters door voelt de uitdaging om niet alleen de aandacht van het publiek te trekken, maar ook simpelweg op het scherm te verschijnen gevaarlijker dan ooit. Het jaar werd gekenmerkt door filmmakers die alles op het spel zetten, van een stapel van $120 miljoen (‘Megalopolis’ van Francis Ford Coppola) tot hun leven (‘The Seed of the Sacred Fig’ van de dissidente Iraanse filmmaker Mohammad Rasoulof).
Aanbevolen video’s
Gezien de paden van “The Apprentice” (over de opkomst van Donald Trump in New York) of de Israëlische bezettingsdocumentaire “No Other Land” (die nog steeds geen distributeur heeft), was de vraag wat er wordt vrijgegeven een veel voorkomend en huiveringwekkend refrein.
Dat maakte ook dat de films die zich er doorheen wisten te worstelen – de films die urgente verhalen vertelden of verblindden door originaliteit in een tijd van wurggreep op het vervolg – des te meer de moeite waard om te vieren.
Jake Coyle’s beste films van 2024
1. “Alles wat we ons voorstellen als licht”
Was dit een geweldig filmjaar? De consensus lijkt nee te zijn, en dat kan waar zijn. Maar het leverde wel enkele steenkoude meesterwerken op, niet meer dan Payal Kapadia’s sublieme verhaal over drie vrouwen in het moderne Mumbai. Het is een gruwelijk echte film, in gelijke delen opgeluisterd door scherpe documentaires en dromerige poëzie. Verleidelijk genoeg wordt ‘All We Imagine As Light’ dieper naarmate het zich verder van de realiteit verwijdert. In theaters.
2. “Nikkeljongens”
Net als Kapadia begon RaMell Ross met documentaires voordat hij zich specifiek richtte op verhalende film. Zijn bewerking van de Pulitzer Prize-winnende roman van Colson Whitehead, over twee zwarte tieners op een gewelddadige hervormingsschool in Jim Crow South, is grotendeels opgenomen vanuit het ik-perspectief van de twee jongens. Het resultaat is een van de visueel meest inventieve Amerikaanse films van het decennium en, net zo zeker, een van de rijkste aan empathie. Opent in de bioscoop vanaf 13 december.
3. “Anora”
Zoveel van de redenen om naar de film te gaan – om te lachen om een kletterend komisch decorstuk, om getuige te zijn van de doorbraak van een jonge artiest, om verwoest te worden door iets tragisch – zijn vervat in het opwindende aanrecht ‘Anora’. Het is een brouwsel dat alleen Sean Baker kon bedenken, laat staan uitvoeren. (En trouwens, als je het optreden van Yura Borisov naast Mikey Madison leuk vond, zoek dan ‘Compartment nr. 6’ uit 2021.) In theaters.
4. “Ik zag de tv-gloed”
De tweede speelfilm van Jane Schoenbrun – een dramatische sprong voorwaarts voor filmmaker en een aangrijpende transparabel – is een huiveringwekkende coming of age uit de jaren negentig waarin een “Buffy the Vampire Slayer”-achtige serie genaamd “The Pink Opaque” een mogelijk portaal biedt uit de saaie buitenwijken. leven en andere verstikkingen. Het voelt huiveringwekkend, prachtig uit de ziel van Schönbrun gerukt – en het heeft een geweldige soundtrack. Streaming op Max, beschikbaar voor digitale verhuur.
5. “Groene grens”
De woede van Agnieszka Hollands verschroeiende migrantendrama is passend afgestemd op de crisis. Langs de grens tussen Polen en Wit-Rusland wordt een kleine groep migranten uit Syrië en Afghanistan heen en weer gestuurd over een bosrijk grensgebied – soms worden ze zelfs letterlijk weggegooid – in een grimmig spelletje ‘niet in mijn achtertuin’. Het is geen gemakkelijke film om naar te kijken, en dat zou ook niet zo moeten zijn. Om bij de tijd te blijven zijn wellicht meer ongemakkelijke films als deze nodig. Streaming op Kino Film Collection, beschikbaar voor digitale verhuur.
6. “De herfstman”
We hebben ook meer grote, leuke films met Ryan Gosling nodig. David Leitch’s liefdevolle ode aan stuntartiesten slaagt erin om crewleden achter de schermen te eren en tegelijkertijd volledig gedragen te worden door twee van onze meest winnende filmsterren: Gosling en Emily Blunt. De maatschappelijke waarde van het kijken naar Gosling die huilt bij Taylor Swift’s ‘All Too Well’ mag niet worden onderschat. Streaming op Peacock, beschikbaar voor digitale verhuur.
7. “Het zaad van de heilige vijg”
De manier waarop de Iraanse filmmaker Mohammad Rasoulof, die tijdens de montage in ballingschap werd gedwongen, de sociale onrust uit het echte leven condenseert tot een familiedrama, maakt dit tot een unieke, verontrustende film. Net als Kurosawa’s ‘Stray Dog’ draait Rasoulofs film om een verloren pistool. De daaropvolgende zoektocht laat zien hoe diep het beleid van de Iraanse regering is doorgedrongen in de meest intieme relaties. In theaters.
8. “Ghostlight” en “Zing Sing”
We hadden dit jaar niet één maar twee films die de therapeutische eigenschappen van theater vastlegden. Stuk voor stuk ontwijken ze, bijna ongelooflijk, behendig het verval in clichés dankzij blijvend medeleven en authenticiteit in de uitvoeringen. Alex Thompson en Kelly O’Sullivan’s ‘Ghostlight’ gaat over een rouwende vader, een bouwvakker (een uitzonderlijke Keith Kupferer), die met tegenzin meedoet aan een lokale productie van ‘Romeo en Julia’. “Sing Sing” dramatiseert een echt rehabilitatiegevangenisprogramma. De vertoning ervan in Sing Sing Correctional, waar veel van de artiesten ooit gevangen zaten, was voor mij zonder twijfel de meest ontroerende bioscoopervaring van het jaar. “Ghostlight” is beschikbaar voor digitale verhuur. “Sing Sing” keert op 17 januari terug naar de bioscoop.
9. “Zijn drie dochters”
In Azazel Jacobs’ grappige, tedere en rauwe familiedrama speelt een onberispelijke cast van Carrie Coon, Elizabeth Olsen en Natasha Lyonne drie zussen die voor hun stervende vader zorgen. Van dichtbij en met de dood op de loer, komt het allemaal naar buiten. Streamen op Netflix.
10. “Made in England: de films van Powell en Pressburger”
Tussen grote, langdurige heldendichten door heeft Martin Scorsese enkele van zijn meest interessante en persoonlijke films gemaakt. Hierin vertelt Scorsese voor regisseur David Hinton zijn levensreis met de films van Powell en Pressburger, de grote filmmakers van ‘The Red Shoes’, ‘I Know Where I’m Going!’ en ‘Zwarte narcis’. Als uitdrukking van filmliefde – van de kracht van film om je te fascineren, je leven te veranderen, om naast je te leven naarmate je ouder wordt – kan ‘Made in England’ nauwelijks uitbundiger zijn. Dergelijke inzichtelijke, gepassioneerde getuigenissen zijn een steeds noodzakelijkere levensader in een filmcultuur waar algoritmen doorgaans blind zijn voor de schatten uit het filmverleden. Streaming op WatchTCM en beschikbaar voor digitale verhuur.
Ook: ‘Grand Tour’, ‘Ernest Cole: Lost and Found’, ‘No Other Land’, ‘Rebel Ridge’, ‘The Brutalist’, ‘Between the Temples’, ‘Het kwaad bestaat niet’, ‘Universele taal’ “Dochters”
Lindsey Bahr’s beste films van 2024
1. “Blitz”
Steve McQueen vertelt een ander soort verhaal over de Tweede Wereldoorlog in ‘Blitz’, een krachtige en heldere odyssee door Londen tijdens het Duitse bombardement. Gestructureerd rond een 9-jarige jongen (Elliott Heffernan) die probeert terug te keren naar zijn moeder (Saoirse Ronan), is het een stiekem revolutionaire inkijk in en aangrijpende elegie voor onontdekte werelden en onvertelde verhalen. Streamen op Apple TV+.
2. “Alles wat we ons voorstellen als licht”
Poëtisch en transporterend verkent Kapadia’s film die zich afspeelt in Mumbai de vibraties van een opwindende maar brutaal onpersoonlijke metropool, de levens van drie vrouwen in verschillende stadia en problemen (verboden liefde, eenzaamheid, uitzetting) en de delicatesse van vrouwelijke vriendschappen.
3. Thelma
Josh Margolins speelfilmdebuut over een negentiger (gespeeld door de onvergelijkbare June Squibb) op een missie om 10.000 dollar terug te krijgen van een oplichter is zo bescheiden van opzet en moeiteloos vermakelijk dat het gemakkelijk te onderschatten is. Deze onafhankelijke film voelt net zo scherp en in elkaar gezet als een studiokomedie van weleer. Het is puur genieten en een van die films die je iedereen zou kunnen aanbevelen. Streamen op Hulu.
4. “Anora”
Er is een speciaal soort film voor nodig om de echokamer van de arthouse-cinephelia te overstijgen en een cultureel moment te worden, maar Bakers ‘Anora’ deed het. Baker en zijn ster Mikey Madison, een klassieker die op komst is, nemen het publiek mee op een onvergetelijke rit in dit sprookje dat op spectaculaire wijze uit elkaar valt.
5. “Nikkeljongens”
Ross transformeert Whiteheads Pulitzer-winnende roman over het misbruik en het generatietrauma van een hervormingsschool in Jim Crow South voor het scherm door gebruik te maken van het ik-perspectief. Het is een gedurfde keuze die de moeite waard is en je meeneemt naar de hartverscheurende realiteit van Elwood en Turner, twee personages die je niet snel zult vergeten.
6. “Duin: deel twee”
Tientallen jaren dromen over een film lijkt de film niet altijd ten goede te komen, maar Denis Villeneuve wist zijn passie voor het opus van Frank Herbert te vertalen naar puur filmisch spektakel, en onheil, over de opkomst van een leider. Het is een groots en spannend avontuur dat van ons allemaal sciencefictionnerds zou kunnen maken. Streamen op MAX.
7. “Een echte pijn”
Jesse Eisenberg worstelt met moderne en historische trauma’s in de ontwapenend vermakelijke roadtripfilm ‘A Real Pain’, die hij schreef, regisseerde en samen met Kieran Culkin speelt als neven op een Holocaust-tournee in Polen. In theaters.
8. “De ontsnapping”
Saoirse Ronan leverde een van de absoluut beste prestaties van het jaar als alcoholist die zich steeds verder afzondert op de Orkney-eilanden in een poging een nieuw leven te beginnen. Films over verslaving zijn nauwelijks nieuw, en toch legt Nora Fingscheidt de wilde hoogtepunten, dieptepunten en tussenliggende situaties van de menselijke conditie met onbeschaamde eerlijkheid vast. Beschikbaar voor digitale verhuur.
9. “Het kwaad bestaat niet”
Ryûsuke Hamaguchi’s vervolg op ‘Drive My Car’ neemt ons mee naar een klein bergdorpje in Japan, waar inwoners aarzelen om een groot stadsbedrijf te verwelkomen met plannen om een glamping-site op te zetten. Het is een langzaam verlopende ervaring, met gemeenschapsdebatten over bergstromen en septic tanks die misschien niet erg spannend klinken, maar toch een van de meest angstaanjagende en effectieve van het jaar zijn. Streaming op Criterion Channel, beschikbaar voor digitale verhuur.
10. “Goede”
Het was een geweldig jaar voor beginnende regisseurs, waaronder India Donaldson wiens stilletjes briljante karakterstudie van een tienermeisje op een kampeertrip met haar vader en zijn vriend zelfs een jaar later nog steeds weerklank vindt. Streamen op Apple TV+
Ook: “De smaak der dingen”; “Groene Grens”; “Uitdagers”; ”Beetlejuice Beetlejuice”; “La Cocina”; “Wil & Harper”; “Conclaaf”; “Maria”; “Jonge vrouw en de zee”; “Dinsdag”; “Lee”.