Amanda Porretto weet niet zeker of ze ooit kinderen zal krijgen.
Volgens de Centers for Disease Control and Prevention heeft ze met 27 jaar de gemiddelde leeftijd van nieuwe moeders in de Verenigde Staten. Ze voelt de druk als enig kind. Haar vader wil grootvader worden en haar moeder vertelde Porretto altijd, voordat ze stierf, dat ze uiteindelijk moeder zou willen worden.
Aanbevolen video’s
“Sommige mensen vinden het een slechte zaak” om geen kind te krijgen, zegt Porretto, die in de reclame werkt. “Ik denk gewoon niet dat ik meer mensen op de wereld moet brengen als er momenteel zoveel is dat we moeten repareren.”
Jongere generaties Amerikanen geven steeds vaker aan dat de klimaatverandering hen terughoudend maakt in het krijgen van kinderen, zo blijkt uit verschillende onderzoeken. Ze maken zich zorgen over het brengen van kinderen in een wereld met toenemende en intensere extreme weersomstandigheden, een gevolg van de klimaatverandering, die wordt veroorzaakt door het vrijkomen van broeikasgassen zoals kooldioxide wanneer olie en gaskolen worden verbrand. En ze maken zich zorgen over de impact die hun nakomelingen op de planeet zullen hebben.
In een Lancet-onderzoek uit 2024 onder mensen van 16 tot 25 jaar oud was de meerderheid van de respondenten “zeer” of “extreem” bezorgd over de klimaatverandering. Uit het onderzoek bleek ook dat 52% zei aarzelend te zijn om kinderen te krijgen vanwege de klimaatverandering. Volgens een vorig jaar gepubliceerd rapport van het Pew Research Center hadden volwassenen onder de 50 jaar zonder kinderen vier keer meer kans dan volwassenen boven de 50 zonder kinderen om te zeggen dat het klimaat een factor speelt in hun beslissing. En uit een onderzoek dat dit jaar in de Proceedings of the National Academy of Sciences werd gepubliceerd, bleek dat meer dan de helft van de respondenten ‘ja’ of ‘misschien’ zei op de vraag of de klimaatverandering hen deed twijfelen aan het krijgen van kinderen.
Klimaatimpact van kinderen
Ouderschap en klimaatverandering houden niet alleen verband met de angst voor het welzijn van een kind, maar ook uit bezorgdheid over het welzijn van de planeet.
Vergeleken met de CO2-uitstoot van alle andere beslissingen, “is het krijgen van een kind veruit groter, in ordes van grootte”, zegt Nandita Bajaj, uitvoerend directeur van Population Balance, een non-profitorganisatie die zich richt op de impact van de mens op het milieu.
In tegenstelling tot andere keuzes gaat voortplanting gepaard met iets dat bio-ethiekprofessor Travis Rieder van de Johns Hopkins Universiteit ‘koolstoferfenis’ noemt.
“Je doet niet alleen koolstof-dure activiteiten, zoals het kopen van een groter huis, een grotere auto en luiers en zo”, zegt Rieder. “Je creëert ook iemand die de rest van zijn leven zijn eigen CO2-voetafdruk zal hebben.”
Dat kind kan kinderen krijgen, en die kinderen kunnen ook kinderen krijgen, waardoor een impact ontstaat die generaties lang meegaat, voegde Rieder eraan toe. Het logische uiterste van het minimaliseren van de ecologische voetafdruk betekent natuurlijk dat je geen kinderen krijgt, zei Rieder, waar hij niet voor pleit.
Het is lastig om de impact van een kind te kwantificeren. Dat komt omdat er geen consensus bestaat over welk percentage van hun impact de verantwoordelijkheid van de ouders is, en deels omdat de impact van dat kind afhangt van de levensstijl van hun ouders.
“Een van de beste voorspellers van hoe CO2-duur ze zullen zijn, is hoe rijk je bent,” zei Rieder.
Volgens de Emissions Database for Global Atmospheric Research stoten de VS bijvoorbeeld 123 keer meer CO2-uitstoot uit dan Ghana. Gecorrigeerd voor bevolkingsomvang betekent dit dat de gemiddelde Amerikaan ruim twaalf keer zoveel uitstoot als de gemiddelde Ghanees.
Waarom is het taboe om over te praten?
Voortplanting heeft misschien wel de grootste impact op het klimaat, maar als het gaat om de acties die mensen kunnen ondernemen om hun persoonlijke bijdrage aan de opwarming van de aarde te verminderen, wordt het krijgen van minder kinderen vaak niet besproken.
Onderzoekers die klimaatverandering en gezinsplanning bestuderen, geven twee redenen.
“Als iemand je vertelt dat ze in verwachting zijn of dat ze zwanger zijn, is de onmiddellijke reactie het bieden van enige vorm van steun, feliciteren, dat soort dingen”, zegt Trevor Hedbert, die moraalfilosofie doceert aan de Universiteit van Arizona.
De andere factor, zei Rieder: de impact van voortplanting houdt soms verband met gesprekken over overbevolking. De milieubeweging uitte in de jaren zeventig de vrees dat er te veel mensen waren voor de hulpbronnen van de planeet, wat leidde tot racisme en eugenetica, die ernstige reacties opriepen.
Taboe of niet, het klimaat speelt een rol in de keuzes van mensen
Ash Sanders, 43, wist toen ze jong was dat ze geen baby wilde hebben. Toen werd ze zwanger.
“Ik wilde niet nog een persoon aan de wereld toevoegen en hem meer impact laten hebben op een wereld die al overbelast en onder druk stond door het aantal mensen dat hier was”, zei ze.
Sanders, een freelanceschrijver die zich bezighoudt met religie en milieu, wilde een abortus, maar voelde zich onder druk gezet door haar mormoonse opvoeding en door de vader om de baby te krijgen. Ze zei dat ze een slecht persoon werd genoemd omdat ze geen kind wilde.
Ze plaatste haar kind in een open adoptie en ziet haar regelmatig. Vandaag voelt ze zich in conflict over haar beslissing.
“Ik voel me schuldig omdat ik haar op de wereld heb gezet. Ik bedoel, ze houdt van de wereld, ze is een gelukkig kind, ze is heel cool. Ik ben een grote fan. Maar ik voel me de hele tijd schuldig”, zei ze.
Juan Jaramillo zei dat het milieu altijd een factor was in zijn ouderschapsrekening, zelfs toen hij nog een tiener was in de jaren zeventig. Later ging hij naar school om zeebioloog te worden.
“Vervuiling en klimaatverandering waren nog geen probleem, maar alle overige problemen die we nu hebben, waren er toen al”, zei hij.
Bovendien wilde hij gewoon geen kinderen. Hij heeft dus een vasectomie ondergaan en heeft er geen spijt van gehad. Zijn beslissing om geen kinderen te krijgen en zijn zorgen over het milieu kwamen op een rij.
Dat is niet het geval voor Rieder, de hoogleraar bio-ethiek, die jarenlang die impact heeft bestudeerd en nog steeds heel graag vader wilde worden.
“Het krijgen van kinderen is een zeer betekenisvolle en belangrijke activiteit voor mensen. Het is ook koolstofduur”, zei hij. “Dus hoe weeg je deze dingen af?”
Voor Rieder betekende het vinden van dat evenwicht dat hij slechts één kind kreeg.