NEW YORK – De eerste keer dat Chris en Rich Robinson bij de Grammy Awards aanwezig waren, was in 1991. De New York Giants hadden de Super Bowl gewonnen en de VS bevonden zich midden in de Golfoorlog.
De broers en zussen achter de band The Black Crowes hadden zojuist hun debuutalbum “Shake Your Money Maker” uitgebracht en waren genomineerd voor beste nieuwe artiest. Ze hadden geen hoge verwachtingen. En ja hoor, Mariah Carey zou de kroon pakken.
Aanbevolen video’s
“Ik kan me niet herinneren dat ik me er ooit zo druk over maakte”, herinnert singer-songwriter Chris Robinson zich. ‘Natuurlijk krijgt Mariah Carey dat. Gaan ze het aan deze vuile kinderen uit Atlanta geven die net naar het feest zijn gekomen om eruit te worden gegooid?
Meer dan dertig jaar later zijn de Black Crowes opnieuw uitgenodigd voor het feest, waarmee ze dit jaar naast de Rolling Stones hun tweede Grammy-award in hun carrière verdienden voor het beste rockalbum.
“Letterlijk om genomineerd te worden is iets geweldigs. En genomineerd worden naast de Rolling Stones maakt het nog beter”, zegt Rich Robinson, de songwriter en gitarist.
Naast de stenen
Het meeslepende ‘Happiness Bastards’ van The Black Crowes is genomineerd voor het beste rockalbum tegen ‘Romance’ van Fontaines DC, ‘Saviors’ van Green Day, ‘TANGK’ van IDLES, ‘Dark Matter’ van Pearl Jam, ‘Hackney Diamonds’ van de Stones en ‘No Name’ van Jack White.
“Om op een plek te zijn waar het allemaal klikt en het allemaal goed voelt, dat is het bijzondere gevoel”, zegt Chris Robinson. “Ik denk dat het onze toewijding versterkt en waar we naartoe gaan.”
‘Happiness Bastards’ is een 10-track ravottende rocktour, van de zuidelijke boogie van ‘Rats and Clowns’ tot de stotterende stamp van ‘Cross Your Fingers’ en de luchtige koelheid van ‘Wilted Rose’. Er is bluesmondharmonica, wat glamrock, harmonieën uit de jaren 70 en leuke AC/DC-achtige riffs.
“Het is funky en het is rockend en het is hier en daar een beetje zout. Maar uiteindelijk vind ik het heel interessant”, zegt Chris Robinson. “Het is gewoon geïntegreerd met alles wat we hebben gedaan en waar we naartoe gaan.”
De band bracht in 2009 voor het laatst een studioalbum uit, en de vluchtige gebroeders Robinson hadden een pauze van tien jaar nodig voordat ze zich in 2019 hergroepeerden. In 2022 brachten ze een EP uit met covers van David Bowie, de Rolling Stones, de Temptations, T. Rex, Little Feat en Rod Stewart. Nu vallen ze in dezelfde Grammy-categorie als de Stones.
Critici hebben de broers verwelkomd, waarbij het tijdschrift Paste het nieuwe album “een respectabele verzameling bluesachtige rockers noemde die de sterke punten van de broers laten zien” en Rolling Stone het omschreef als “leuk, energiek en onmiskenbaar niet knapperig.”
Sommige cynici dachten dat de reünie eenvoudigweg een geldgreep was, een poging om geld te verdienen aan fans van de band die verlangden naar de jaren ’90 en een leuk rockconcert. Het sterke album en de Grammy-liefde weerleggen dat argument.
“Nou, we hebben het gedaan en we zijn succesvol geweest. En al die jaren later schreven we deze nieuwe nummers en boem, hier zijn we dan”, zegt Chris Robinson. “De validatie daarvan is echt uniek voor ons.”
Binnen het schrijfproces
De manier waarop de broers tot een liedje komen, is door de jaren heen niet veranderd. Tijdens de pandemie begon Rich een stortvloed aan ideeën naar zijn broer te sturen om te zien wat er bij hem klikte.
Chris schreef de teksten voor “Rats and Clowns” in 20 minuten nadat Rich – geïnspireerd door AC/DC – hem een geweldige riff stuurde. ‘Rich overhandigde me net een hangende curveball. ‘Ik kan hierop slaan’, begrijp je wat ik bedoel? zegt Chris. “Ik moet benadrukken hoeveel plezier we hebben in deze band.”
Een verschil deze keer was de toevoeging van een externe producer. De gebroeders Robinson hadden na hun tweede alle albums van The Black Crowes geproduceerd en wilden een nieuw element.
“We hadden zoiets van: ‘Laten we iemand erbij halen die ons een beetje uitdaagt en misschien een standpunt heeft dat wij niet hebben.’ Iemand die alles vanaf 3.000 meter kan bekijken”, zegt Rich Robinson.
Dat gebeurde met producer Jay Joyce, die samenwerkte met artiesten als Cage the Elephant, Lainey Wilson en Eric Church. Joyce duwde hen en kon onderhandelen over de rivaliteit tussen broers en zussen, wat sommigen het Amerikaanse equivalent van Oasis noemen.
“Ons verhaal raakt aan mensen, want als je broers en zussen hebt, begrijp je de dynamiek daarvan – hoe geweldig het is en hoe moeilijk het kan zijn”, zegt Chris Robinson.
Zijn broer is het daarmee eens: ‘We hebben onze ups en downs gehad, we hebben onze beproevingen en beproevingen gehad, en uiteindelijk zijn we er sterker uitgekomen. De relatie tussen Chris en mij is waarschijnlijk op de beste manier in ons leven geweest.”
De broers zinspelen daarop in het laatste nummer van het album – “Kindred Friends” – dat een liefdevolle, weemoedige toon aanslaat. “Verwante vriend, waar ben je geweest? / Ik denk dat het een tijdje geleden is / Door dik en dun / Vele malen opnieuw / Laat me altijd lachen.”
De Robinsons zeggen dat het nummer deels over hen gaat, maar een toost zou kunnen zijn op een oude geliefde en na al die jaren ook hun fans bereikt.
“Er zit iets zoets in”, zegt Rich Robinson. “Ik stuurde het naar Chris en wat hij erop zong was echt ontroerend. Het is een geweldige manier om die plaat te beëindigen, weet je?