De Japanse dichter Shuntaro Tanikawa, meester van het moderne vrije vers, is op 92-jarige leeftijd overleden

Jan De Vries

TOKIO – Shuntaro Tanikawa, de pionier van de moderne Japanse poëzie, aangrijpend maar gemoedelijk omdat deze afwijkt van haiku’s en andere tradities, is overleden. Hij was 92.

Tanikawa, die de strip ‘Peanuts’ vertaalde en de tekst schreef voor het themalied van de animatieserie ‘Astro Boy’, stierf op 13 november, zei zijn zoon Kensaku Tanikawa dinsdag. De doodsoorzaak, in een ziekenhuis in Tokio, was ouderdom.

Aanbevolen video’s



Shuntaro Tanikawa verbaasde de literaire wereld met zijn debuutwerk uit 1952, ‘Two Billion Light Years of Solitude’, een gedurfde kijk op het kosmische in het dagelijks leven, sensueel, levendig maar eenvoudig in het gebruik van alledaagse taal. Het werd geschreven vóór Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel García Márquez en werd een bestseller.

Tanikawa’s ‘Kotoba Asobi Uta’, of ‘Word Play Songs’, is een ritmisch experiment waarbij woorden die op elkaar lijken, naast elkaar worden geplaatst, zoals ‘kappa’, een mythisch dier en ‘rappa’, een hoorn, wat zorgt voor een vrolijke compilatie van liedjes. vol alliteraties en onomatopee.

Tanikawa onderzocht het poëtische, niet alleen in de repetitieve muziek van het gesproken woord, maar ook in de magie die in kleine dingen verborgen zit.

Een van zijn werken is getiteld: “Ik wilde midden in de nacht met je praten in de keuken.”

“Vroeger was het een baan, een opdracht krijgen. Nu kan ik schrijven zoals ik wil”, zei hij.

In elk werk dat Tanikawa aanpakt, inclusief het script voor Kon Ichikawa’s “Olympiade van Tokio, een documentaire over de Spelen van Tokio in 1964, weerklinkt de respectvolle liefde voor de schoonheid van de Japanse taal.

Ook vertaalde hij Moeder de Gans, Maurice Sendak en Leo Lionni. Tanikawa is op zijn beurt op grote schaal vertaald, waaronder Engels, Chinees en verschillende Europese talen.

Van sommige van zijn werken zijn prentenboeken voor kinderen gemaakt, die vaak voorkomen in Japanse schoolboeken. Hij verwerkte ook Japanse woorden afgeleid van buitenlandse oorsprong in zijn gedichten als Coca-Cola.

“Tanikawa’s poëzie weerspiegelt een metafysische en quasi-religieuze houding ten opzichte van ervaringen. In eenvoudige, spaarzame taal schetst hij diepgaande ideeën en emotionele waarheden”, aldus de Poetry Foundation, een Amerikaanse literaire organisatie.

Tanikawa werd geboren in 1931, een zoon van filosoof Tetsuzo Tanikawa, en begon in zijn tienerjaren poëzie te schrijven en circuleerde onder de beroemde dichters uit die tijd, zoals Makoto Ooka en Shuji Terayama.

Hij zei dat hij altijd dacht dat gedichten als inspiratie uit de hemel neerdaalden. Maar naarmate hij ouder werd, voelde hij de gedichten uit de grond opwellen.

Persoonlijk was Tanikawa vriendelijk en bescheiden, en las hij vaak in het openbaar met andere dichters. Hij leek zichzelf nooit al te serieus te nemen, maar gaf toe dat zijn enige spijt in het leven was dat hij zijn opleiding nooit had afgemaakt, omdat hij op jonge leeftijd was gestopt te midden van het sterrendom.

Zijn relatieve isolatie van de somber serieuze wetenschappelijke poëziescène van het naoorlogse Japan heeft hem waarschijnlijk geholpen zijn vrije versbenadering te volgen die vervolgens de Japanse hedendaagse poëtica heeft geïnnoveerd en gedefinieerd.

Tanikawa zei dat hij niet bang was voor de dood, wat impliceerde dat hij misschien ook van plan was een gedicht over die ervaring te schrijven.

“Ik ben meer nieuwsgierig naar waar ik heen zal gaan als ik sterf. Het is een andere wereld, toch? Natuurlijk wil ik geen pijn. Ik wil niet sterven na een grote operatie of zoiets. Ik wil gewoon dood, ineens”, zei hij.

Hij laat zijn zoon, muzikant Kensaku Tanikawa en dochter Shino en verschillende kleinkinderen achter. De begrafenisdiensten werden in besloten kring gehouden met familie en vrienden. Er wordt een afscheidsevenement ter ere van hem gepland, zei Kensaku Tanikawa.

‘Net zoals ze bij jullie allemaal deden, verbaasden en ontroerden Shuntaro’s gedichten me, waardoor ik moest grinniken of een traantje moest laten. Was het allemaal niet zo leuk?” zei hij. “Zijn gedichten zijn voor altijd bij je.”

Yuri Kageyama staat op X: https://x.com/yurikageyama