PARIJS – De mannenmodeweek in Parijs eindigde zondag met twee boodschappen die steeds weer op de catwalks verschenen: kleed je netjes en bouw kleding die lang meegaat.
De Japanse krachtpatser Sacai duwde nieuwe vormen door het gebruikelijke boven- en onderkantsilhouet te doorbreken.
Aanbevolen video’s
Hermès pleitte in een emotionele afscheidsshow voor oude ontwerper Véronique Nichanian voor eenvoudige lijnen en een lange levensduur.
Hier zijn vijf trends die opvielen tijdens de laatste dagen van de shows, met een knipoog naar elk van de grote collecties.
Jassen zijn weer de baas
Het belangrijkste item van het seizoen was de jas: lang, op maat gemaakt en bedoeld om opgemerkt te worden.
Bij Hermès sloot Nichanian haar laatste mannenshow na 37 jaar af met een donkere jas in glanzend krokodillenleer.
Eerdere looks omvatten stukken in pilotenstijl, zoals bommenwerpers van schapenvacht, oorkleppetten en opstaande kragen met gespen, plus koraalroze geverfd schapenvacht.
Accessoires bleven sterk: boxy weekendtassen en laarzen met feloranje zolen.
Junya Watanabe maakte ook jassen tot het middelpunt van zijn show, waarbij hij klassieke camel- en marinestijlen uitzond en deze vervolgens combineerde met sportievere onderdelen – zoals bomberruggen, leren jasfronten en doorgestikte donsjacks – om formele bovenkleding stoerder en moderner te laten aanvoelen.
Maatwerk dat opnieuw is opgebouwd, niet alleen gestyled
Veel ontwerpers werkten met klassieke pakken en jasjes, maar veranderden de manier waarop ze op het lichaam zaten.
Bij Sacai voegde Chitose Abe nieuwe secties toe aan jassen, broeken en bovenkleding – extra panelen, zakken en gewatteerde inzetstukken – vaak opgebouwd rond een driehoekig thema.
De show ging over op maat gemaakte looks, werkkleding en sterke denim, inclusief samenwerkingen met Levi’s en APC, maar het grote idee bleef duidelijk: het silhouet opnieuw vormgeven zonder de draagbaarheid te verliezen.
Comme des Garçons Homme Plus deed met meer schrik het tegenovergestelde.
Rei Kawakubo sneed zwarte pakken en jassen uit – veranderde revers en zomen – en stuurde later witte versies van haar vormen toen de stemming veranderde van donker naar helder.
De styling was intens (pruiken en maskers), maar de kleding wees nog steeds op maatwerk als basis.
“Stille” kleding, met het werk erin verborgen
Een andere trend was terughoudendheid aan de oppervlakte, waarbij het ambacht in de snit plaatsvond.
Kiko Kostadinov verwijderde de decoratie en concentreerde zich op de constructie: strakke jassen en jacks met gevouwen panelen, gebogen kragen en zorgvuldige valling, vaak in zwarte en minerale tinten.
Zelfs details waren verborgen – knopen achter knopenlijsten, geen duidelijke hardware – dus de vorm en beweging deden het woord.
Chic, maar met een hard randje
Een groot deel van de week was formeel, maar niet lieflijk.
Watanabe’s show voelde serieus aan – cafétafeldecor, Miles Davis-soundtrack, een sombere cast – en zijn zwarte, scherp op maat gemaakte denimstukken (uit een voortdurende samenwerking met Levi’s) waren gestyled als een modern uniform.
Jacquemus nam dezelfde ‘verkleed’-impuls in een lichtere richting, waarbij hij zich bezighield met black-tie-codes met speelse smokingwendingen en een bewust retro-feeststemming.
De show, opgevoerd in het Picasso Museum, trok een publiek van beroemdheden, waaronder Elton John, Sophie Marceau en Josh Hartnett, en onderstreepte hoezeer de week mannenkleding nu als product en spektakel behandelt.
Louis Gabriel Nouchi duwde het idee verder in een ondergrondse parkeergarage met luide techno en een ‘Alien’-thema.
Hij mixte scherpe jassen en donker maatwerk met provocerende, nauwsluitende stukken en grafische referenties, waarbij hij streefde naar kleding die in het dagelijks leven kan doorgaan en toch een lading met zich meedraagt.
Een drang naar een lang leven – en een oproep om het rustiger aan te doen
In een modewereld die snel beweegt, wezen verschillende momenten de andere kant op.
Bij Hermès zei Nichanian dat ze ontwerpen had opgenomen die ze tientallen jaren geleden voor het eerst had gemaakt om te laten zien dat ze nog steeds werken – en ze bood een eenvoudige afscheidsboodschap aan: ‘Vertraag.’
Aizawa van White Mountaineering beschouwde zijn laatste show ook als een statement op de lange termijn: technische bovenkleding, krachtige kleuren en zorgvuldig patroonwerk, eerder geformuleerd als het einde van een hoofdstuk van twintig jaar dan als een snelle trend.