NEW YORK – Toen David Leigh “The Impossible Dream” zong op de begrafenis van zijn vader, was dat moment zowel een bewijs van zijn verleden als een voorbode van zijn toekomst.
Leigh, een operabass, is de zoon van Mitch Leigh, die de partituur schreef voor de musical ‘Man of La Mancha’, een van Broadway’s grootste hits in de jaren zestig – lang voordat David werd geboren.
Aanbevolen video’s
Toen Mitch in 2014 op 86-jarige leeftijd stierf, studeerde David zang in het graduate programma aan Yale en vond hij nog steeds zijn weg als zanger.
“Mijn vader wilde heel graag dat mijn carrière op gang zou komen, zodat hij nog in leven kon zijn en mij enig succes zou kunnen horen”, zei Leigh.
Helaas is dat niet gebeurd. Maar nu, op 36-jarige leeftijd, merkt Leigh dat zijn droom van een operacarrière niet zo onmogelijk is. Sterker nog, hij vestigt zich snel als een toekomstige ster in de laagst gelegen mannelijke stemmenrollen.
Deze maand zal hij een belangrijke rol op zich nemen als gevangenbewaarder Rocco in een nieuwe productie van Beethovens enige opera, ‘Fidelio’, in de Washington National Opera, die vrijdag in première gaat.
“Hij wordt de echte deal”, zei Francesca Zambello, artistiek directeur van WNO, die hem in de rol castte. “Een bas die zo jong is en zo krachtig en stentorisch is, is zeldzaam.”
Andreas Homoki, de vertrekkende artistiek directeur van de Opera van Zürich, herinnerde zich dat hij vorig jaar op zoek was naar “een speciaal iemand, niet een van de gevestigde artiesten” om de rol van de gemene Hagen te zingen in de laatste opera van Wagners “Ring”-cyclus.
Hij castte Leigh – en was opgetogen over de resultaten.
“Afgezien van zijn ongelooflijk krachtige stem en zijn opvallende fysieke gestalte (Leigh is 1,80 meter lang), is hij in staat een heel bijzondere kwetsbaarheid over te brengen,” zei Homoki. “Gezien hoe relatief jong hij is vergeleken met zijn collega’s in hetzelfde repertoire, is het moeilijk voor te stellen dat hij geen schitterende carrière over de hele wereld heeft.”
Gianandrea Noseda, muziekdirecteur van de Opera van Zürich die de ‘Ring’ dirigeerde, was onder de indruk van de ‘adel, een aristocratie van zang’ die Leigh in zijn rol bracht.
In veel beroepen lijkt 36 niet jong, maar bij sommige operastemmen, waaronder bassen, kan het jaren duren voordat ze zich hebben ontwikkeld. ‘Het is een langer gistingsproces’, zei Zambello.
Een aantal jaren eerder in zijn carrière zei Leigh dat zijn relatieve jeugd hem eigenlijk tegenviel. Veel van de iconische rollen voor bassen zijn personages die niet langer jonge mannen zijn.
“Toen ik de hele tijd auditie deed, zeiden mensen: ‘Mag ik vragen hoe oud je bent’? En als ik het ze vertelde, zeiden ze: ‘O, dit ga je zingen als je ouder bent.’
“Toen er een paar grijze haren op mijn baard verschenen, was ik erg opgewonden”, grapte Leigh.
Het nadeel is dat veel bassen tot ver in de zestig of zelfs later blijven zingen. Leigh noemde het voorbeeld van de grote Sovjet-bas Mark Reizen, die op 90-jarige leeftijd de beroemde aria van Prins Gremin uit Tsjaikovski’s Eugene Onegin vertolkte.
Leigh zei dat hij altijd een ongewoon lage zangstem had, maar toen hij zich na Yale voor het eerst inschreef aan het Mannes College of Music in New York, zei hij: “Ik wist niet echt wat ik deed.”
Joshua Greene, een van zijn coaches daar, herinnert zich dat Leigh naar Mannes kwam “met een totaal onvoltooide stem, groot maar ongeraffineerd.
“De lage noten waren van een kwaliteit die je niet vaak hoort, zelfs niet op professionele podia van hoog niveau,” zei Greene, “maar verder was het niet duidelijk wat er was. Het was heel spannend om David te zien ontwikkelen in de vele jaren dat we hebben samengewerkt.”
Nu beschikt Leigh comfortabel over een bereik van bijna drie octaven, van G boven de middelste C tot A onder de lage C.
Van de rollen die hij in de nabije toekomst het meest hoopt te zingen, staat Gurnemanz uit Wagners “Parsifal” bovenaan de lijst. Het was zelfs de bedoeling dat hij het zou uitvoeren met de Canadian Opera Company in het door de pandemie geannuleerde seizoen 2020-2021.
“Het is de mooiste muziek ooit”, zei hij. “Het zit in een bereik waarin ik perfect expressief kan zijn. Ik kan elke zin zingen en precies zeggen wat ik wil zeggen.”
Ook hoog op zijn lijst staan koning Filips uit Verdi’s ‘Don Carlo’ en enkele van de grote Russische rollen, zoals het titelpersonage in Moessorgski’s ‘Boris Godoenov’.
En hoe zit het met ‘The Impossible Dream’, de grootste hit uit ‘Man of La Mancha’.
Terwijl zijn vader nog leefde, was Leigh ‘zeer resistent’ tegen het zingen ervan. ‘Het voelde een beetje als nepotisme’, zei hij.
Op de begrafenis veranderde dat en nu speelt hij het graag als toegift na recitals.
“Het was een gek moment”, zei Leigh. “Het voelde ineens prachtig voor mij om het te zingen.”