Toen de baas van Mel Greenberg hem een halve eeuw geleden benaderde over het starten van de vrouwenbasketbalpeiling, weigerde hij.
De sportjournalist uit Philadelphia Inquirer dacht niet dat hij in staat zou zijn de informatie te verzamelen die nodig was om een legitieme peiling te houden. Vrouwenwedstrijden werden in 1976 bijna nooit uitgezonden op de nationale televisie en het internet zou pas over een paar decennia op gang komen, waardoor het verzamelen van scores en andere statistieken lastig werd.
Aanbevolen video’s
Maar zoals generaties sportfans nu weten, heeft Greenberg een manier gevonden. Het seizoen van collegebasketbal voor dames dat deze week begon, markeert de 50e verjaardag van een peiling die heeft geholpen de sport vorm te geven en blijvende aandacht te vestigen op de atletiek voor vrouwen.
“Het is verbazingwekkend hoe ver we staan en wat het is”, zei de nu 78-jarige Greenberg in een telefonisch interview.
Steun zoeken voor de peiling
In 1976 wist Greenberg dat hij, om de peiling te laten werken, de zegen nodig had van de Association of Intercollegiate Athletics for Women, die de universiteitssporten voor vrouwen beheerde voordat de NCAA het in 1982 overnam. Dat gebeurde niet meteen.
Nadat hij hen voor het eerst had benaderd, stuurden ze hem een standpuntnota waarin stond: ‘Vrouwen moeten zich niet bemoeien met krantenspelletjes en zaken als opiniepeilingen, omdat dit zal leiden tot het kwaad van de mannenatletiek.’
Maanden later kwam Greenberg naar hen terug nadat hij met een aantal coaches had gesproken. De organisatie zei dat ze “bemoedigd werden door wat je doet.”
Dat is alles wat hij nodig had om de peiling van de grond te krijgen. Hij zette een netwerk van coaches door het hele land op die elke zondagavond hun stem zouden uitbrengen.
“Het is een bewijs dat Mel wat spanning en aandacht in het spel wil brengen”, zei UConn-coach Geno Auriemma. “Ik herinner me nog dat ik werd gevraagd om deel uit te maken van de stempool van coaches die een telefoontje van Mel zouden krijgen. Het betekende veel. We vochten allemaal voor een beetje erkenning en we kregen er niet veel van uit vele bronnen. God zegene Mel, want hij was een van de weinigen die het je wilde geven.”
De coaches verwachtten de lange nachtelijke telefoontjes van Greenberg, die liefkozend bekend staat als de ‘goeroe’ in de sport.
“De enige manier om erachter te komen wat er in het land aan de hand was, was zondagavond met Mel praten”, herinnerde Greenberg zich Hall of Fame-coach Pat Summitt die hem jaren geleden vertelde.
De peiling was een ‘big deal’
“Het was een groot probleem”, zei voormalig Old Dominion-coach Marianne Stanley, die het team leidde toen het van 1977 tot 1987 een nationale macht was. “Ik weet niet of iemand van ons de omvang hiervan heeft begrepen, te beginnen op een samenhangende manier om de teams en programma’s te erkennen die echt de beste teams van het land waren.”
Greenberg was nog steeds actief in de opiniepeiling en stemde tot hij in 2010 met pensioen ging bij de Inquirer. Vijftien jaar later werkt hij zijn enorme opiniepeilingsdatabase nog steeds elke maandag bij als de nieuwe Top 25 uitkomt.
“Toen ik er voor het eerst mee begon, hield ik de gegevens niet bij. Het was klaar en dan door naar de volgende”, herinnert hij zich. “(NC State-coach) Kay Yow belde me een paar weken later en sloeg me op mijn hoofd met een virtueel multiplexbord en zei dat je de gegevens moest bijhouden, je gaat onze geschiedenis zijn.”
En dat is hij ook, terwijl hij terugdenkt aan de verhalen uit zijn vijftig jaar waarin hij verslag deed van de sport.
Greenberg gaat nog steeds naar wedstrijden, nadat hij er tijdens zijn carrière duizenden heeft bezocht, waarbij hij er soms drie of vier op één dag opnam. Hij is bij elke NCAA Final Four geweest sinds de eerste in 1982.
“Mel stond aan de basis van het damesbasketbal en promootte het als sport voordat iemand anders in de media er veel aandacht aan besteedde”, aldus coach Dawn Staley uit South Carolina. “Zijn werk, eerst in Philadelphia en daarna op nationaal niveau, was een integraal onderdeel van de manier waarop mediakanalen de kwaliteit en waarde van vrouwenbasketbal gingen begrijpen. Al die jaren later is het indrukwekkend om te zien hoe hij nog steeds de lof zingt van de sport waar hij zijn hart en ziel in heeft gestort.”