NEW YORK – Als je denkt dat je Spotify-afspeellijst iets te lang wordt, overweeg dan degene die wordt gedeeld door de leden van Khruangbin. Het heeft 51 uur aan liedjes.
“Ik probeer naar zoveel mogelijk verschillende dingen te luisteren voordat ze allemaal hetzelfde gaan klinken”, zegt Mark Speer, de gitarist en muzikale ontdekkingsreiziger van het trio, die interessante geluiden van Thailand tot het Midden-Oosten vastlegt.
Aanbevolen video’s
“We verliezen Mark soms voor een korte periode omdat hij op antropologisch onderzoek is”, zegt bassist Laura Lee. Drummer Donald “DJ” Johnson rondt haar gedachte af: “Voor de typische Chinese funk.”
De voornamelijk instrumentale sonische verkenningen van Khruangbin hebben de laatste tijd hun vruchten afgeworpen, met een warm ontvangen album uit 2024, ‘A La Sala’, dat de top 40 van de Billboard 200 bereikte en een Grammy Award-nominatie voor beste nieuwe artiest. Niet dat dat allemaal naar hun hoofd gaat.
“Ik denk dat we gewoon blijven leunen in wat we doen en blijven proberen zoveel mogelijk de silhouetversie van onszelf te zijn en de muziek voor zichzelf te laten spreken, want dat is wie we zijn. Wij houden niet van die spotlights”, zegt Lee.
Het trio uit Texas maakt muziek die moeilijk te omschrijven is, een mix van soul, surfrock, psychedelica en funk die een melodieus, Afro-pop-geïnspireerd, reverb-heavy geluid creëert met knipogen naar andere culturen. De naam van de band is toepasselijk reisgerelateerd; Khruangbin is het Thaise woord voor vliegtuig.
“Mark’s verhalen voelen als woorden, ook al zijn er geen woorden. En mijn verhalen vertellen voelt als wiskunde, ook al zijn er niet noodzakelijkerwijs cijfers. En DJ is op de een of andere manier de vertaler tussen mijn taal en Mark”, zegt Lee.
Ze werken nauw samen, werken in de studio en treden live op met Leon Bridges op twee EP’s, Paul McCartney, Vieux Farka Touré, Wu-Tang Clan, Childish Gambino, Toro Y Moi, Men I Trust en meer.
Voor “A La Sala” concentreerde Khruangbin zich op het trio, in het besef dat ze niemand anders in de studio nodig hadden. Ze zeggen dat dat empowerend was.
“Ik denk dat het belangrijk voor ons was om gewoon met zijn drieën bij elkaar te blijven, omdat we net een proces van veel samenwerken hadden doorgemaakt”, zegt Lee. “Als we met zijn drieën zijn, is het als een diepe ademhaling en een collectieve zucht.”
Het grootste deel van hun muziek is instrumentaal, maar er is gebruik gemaakt van zang – spookachtig of een volledig lyrisch nummer –, zoals op ‘May Ninth’ van het nieuwe album, met de tekst ‘Memory Burned And Gone/A Multicoloured Grey.’
“De muziek komt op de eerste plaats”, zegt Johnson. “En als we klaar zijn met het samenstellen van alles, als we het gevoel hebben dat er nog iets nodig is, dat er iets ontbreekt, of als we gewoon een vocale textuur willen, dan gaan we meestal de weg in om dat toe te voegen.”
Het trio kreeg, vooral in het begin, te maken met druk van platenbaasjes die van de instrumentale nummers hielden, maar wensten dat er een zang bovenop zat.
“Ik denk dat het gewoon de menselijke natuur is. Ik denk niet dat het uit een of andere slechte plek komt’, zegt Lee. ‘Maar mensen willen er gewoon bovenop zingen. En mensen zijn gewend aan het horen van een stem. Ze zeggen: ‘Dit klinkt zo goed. Laten we een stem toevoegen. ”
“A La Sala” is het vierde studioalbum van het trio, waarbij Pitchfork zegt: “Elk lid van het trio heeft verschillende kansen om te schitteren terwijl elk nummer individueel klinkt, en het komt allemaal in samenhang samen.” The Guardian zei dat Khruangbin “hun ingewikkelde muziek zo zacht laat klinken dat het de luisteraar in een nieuwe fantasierijke staat brengt.”
Hoewel ze in 2010 werden opgericht, kozen de Grammy-beheerders Khruangbin als genomineerde voor beste nieuwe artiest naast Benson Boone, Sabrina Carpenter, Doechii, RAYE, Chappell Roan, Shaboozey en Teddy Swims. De regels van de categorie zijn in de loop van de tijd veranderd en bieden nu opname voor elke handeling die ‘een doorbraak of bekendheid heeft bereikt’.
De leden van de band zien hun albums als momentopnamen. Als hun derde, ‘Mordechai’, het geluid was van energie en beweging terwijl de band meedogenloos toerde, dan is ‘A La Sala’ rustiger, geboren uit de pandemie en met een titel die ‘To the Room’ betekent.
Het is een meer relaxed geluid, zelfs gezellig. Eén nummer, “Three from Two”, viert zelfs de thuisgeboorte van Lee’s eerste kind. “We hadden behoefte aan wat rust, en het voelde fijn om iets stils neer te zetten in een wereld die niet zo stil meer is”, zegt ze.
De band heeft hun muziek op de vreemdste plekken horen spelen, zoals ‘Texas Sun’ dat een populair deuntje werd dat op TikTok werd gespeeld door mensen die vrijen in Australië, of ‘Two Fish and an Elephant’ dat werd gehoord in yogastudio’s.
“Ik hoop dat onze muziek kneedbaar genoeg is om op welke manier dan ook met latere generaties te communiceren”, zegt Speer. “Zo ontstaat taal. Zo ontstaat muziek, zo ontstaan culturen. Dus ik heb er super veel zin in.”
Ze weten niet welke richting hun volgende album zal uitgaan, maar ze hebben veel ideeën, zoals misschien de typische Chinese funk.
“We hebben een steeds groter wordende map vol met dingen die wel of misschien nooit het daglicht zullen zien”, zegt Speer. “Als het tijd is, is het tijd. En als het er geen tijd voor is, is het er geen tijd voor. Ga niet op de hielen zitten, maar ga verder met het volgende.”