NEW YORK – Jeanine Tesori zag afgelopen najaar de wereldpremière van haar “Grounded” met regisseur Michael Mayer in het Kennedy Center en merkte dat het publiek onrustig was.
“Er was geen levertransplantatie nodig, maar misschien was er gewoon een andere aanpak nodig”, herinnert Mayer zich.
Aanbevolen video’s
“Een neuscorrectie,” onderbrak Tesori. “Op een gegeven moment een tracheotomie.”
Tesori is de eerste vrouwelijke componist die een seizoen opent in de 141-jarige geschiedenis van de Metropolitan Opera, wanneer een herziene “Grounded” met mezzosopraan Emily D’Angelo op maandagavond een galapremière krijgt. Sinds de zes optredens in het Kennedy Center zijn er 35 minuten ingekort, de eerste act is teruggebracht van 82 naar 60 en de tweede van 62 naar 49. Een Trainer-personage is geschrapt.
“Je weet het niet totdat je het weet. En dan weet je het,” zei Tesori.
Dit is de vierde opera van Tesori na “A Blizzard on Marblehead Neck” (2011), “The Lion, the Unicorn, and Me” (2013) en “Blue” (2019). Ze won Tony Awards voor de muziek van “Fun Home” en “Kimberly Akimbo,” en Mayer won voor de regie van “Spring Awakening.”
Voor opera is er veel minder repetitietijd nodig dan voor theater.
“Het werk begint pas echt als je in previews zit als we musicals doen, of dat nu buiten de stad is of op Broadway,” zei Mayer. “Het is net triage. Je pakt de bloeders meteen aan, maar dan heb je de tijd om te kijken wat de volgende grote dingen zijn.”
“Grounded” is gebaseerd op het toneelstuk van George Brant en vertelt het verhaal van Jess, een gevechtspiloot die aan de grond zit vanwege haar zwangerschap. Ze wordt dronepiloot in Las Vegas en laat haar Reaper crashen in plaats van een jong meisje te doden als nevenschade aan een doelwit in het Midden-Oosten.
Brant schreef het stuk in 2011 nadat hij over het droneprogramma had gelezen in een online rapport van “Stars and Stripes”. Het ging in 2013 in première en kreeg aandacht met een productie van New York Public Theater in 2015 met Anne Hathaway in de hoofdrol. Brant schreef ook het libretto en breidde de cast uit met een echtgenoot Eric (tenor Ben Bliss), Commander (bas-bariton Greer Grimsley), Sensor (bariton Kyle Miller), een alter ego-personage Also Jess (sopraan Ellie Dehn) en een koor.
D’Angelo sprak met gevechtspiloten ter voorbereiding.
“Er is zoveel zorg besteed aan het echt eren en trouw blijven aan wat ze doen,” zei D’Angelo. “Er is hier geen sprake van karikatuur. Het wordt allemaal heel serieus genomen.”
Op de dag van de laatste voorstelling van de Washington National Opera op 13 november, ontmoette Tesori Mayer, dramaturg Paul Cremo, choreograaf David Neumann en Mayer-assistent Marcus Shields in een repetitieruimte op de bovenverdieping. De bijeenkomst begon om 12:30 uur en duurde 9 1/2 uur, wat resulteerde in een boek vol met bullet points waarin de benodigde veranderingen werden beschreven. Tesori componeerde in een gehuurd huis op Long Island’s North Fork, nam een pauze voor een workshop in januari en voltooide de herziene partituur op 1 april.
Met-muziekdirecteur Yannick Nézet-Séguin was verrast dat Tesori meer bezuinigingen doorvoerde toen de repetities in augustus begonnen. Ongeveer 45 minuten aan muziek werd weggelaten uit de wereldpremièreversie van 28 oktober en 10 minuten aan nieuwe compositie werd toegevoegd.
“Ik verdedigde de componist op een manier die we nu zouden doen als Verdi of Donizetti nog leefden: ‘De muziek is perfect zoals die is. Laten we niet knippen,’” zei Nézet-Séguin. “Het was fascinerend om te zien dat de componist zelf meer zei: `Nee, dit moet worden geknipt, want het leidt af van wat ik wil in de verhaallijn.’”
Ethel M. Smyth’s “Der Wald (Het Bos)” was de eerste opera van een vrouwelijke componist in de Met in 1903 en Kaija Saariaho’s “L’Amour de Loin (Liefde van Ver)” de tweede in 2016. Na “Grounded” heeft de Met drie werken van vrouwen gepland voor 2026: Saariaho’s “Innocence” (première 6 april), Gabriela Lena Franks “El Último Sueño de Frida y Diego” (14 mei) en Missy Mazzoli’s “Lincoln in the Bardo” (23 oktober).
“Als we beweren dat opera iedereen moet aanspreken en gerelateerd moet zijn aan de levenservaringen van iedereen in het publiek, dan moeten we op het podium de visie van iedereen presenteren,” zei Nézet-Séguin. “Ik ben ervan overtuigd dat het een heel ander perspectief is, en zelfs de muziek klinkt anders omdat het een vrouw is die het componeert.”
De set van Mimi Lien bestaat uit 224 LED-tegels, 140 panelen en 28 halve panelen, gefabriceerd door ROE en gehuurd van 4Wall Entertainment, in een video-ontwerp van Jason Thompson en Kaitlyn Pietras.
“Ik was geïnteresseerd in het soort combinatie tussen beeld en ruimte of tussen daadwerkelijke fysieke, tastbare structuur en virtuele beelden en hoe je die kunt combineren”, aldus Lien, “gekleurd met de algehele context van droneoorlogvoering en -bewaking en het soort overwicht van beelden in ons dagelijks leven.”
Er zullen tot en met 19 oktober acht Met-voorstellingen zijn, waarvan de laatste wereldwijd in bioscopen wordt uitgezonden.
Tijdens de openingsavond van de Met worden artiesten, producties en componisten in de schijnwerpers gezet voor een publiek dat aanwezig is bij de start van het New Yorkse sociale seizoen. Nézet-Séguin noemde hen “mensen die maar zelden naar de opera komen, of maatschappelijke leiders, socialites en mensen uit verschillende sectoren.”
“Het is belangrijk om te laten zien wat onze waarden zijn en wie wij zijn als instelling”, zei hij.
Pete Gelb, algemeen directeur van het Met, legt sinds de pandemie de nadruk op hedendaagse componisten.
“Ik leef nu”, zei Tesori speels tijdens een discussie van het creatieve team en de cast op 9 september in het Guggenheim Museum. “We zullen zien hoe het volgende week gaat.”
Met deze update is de verwijzing naar Emily D’Angelo als enige overblijfsel verwijderd.