Het dramatiseren van giftige relaties kan lastig zijn, vraag het maar aan de filmmakers en de cast van “It Ends With Us”. Hoewel de film over een vrouw die verliefd wordt op een man die haar mishandelt een kassucces is, leidde het tot discussie over de vraag of het huiselijk geweld verheerlijkt.
De Hulu-serie “Tell Me Lies”, die nu zijn tweede seizoen streamt, gaat over een knipperlichtrelatie tussen Lucy en Stephen (Grace Van Patten en Jackson White). Hun relatie is niet fysiek gewelddadig, maar wel ongezond.
Aanbevolen video’s
Meaghan Oppenheimer, uitvoerend producent en showrunner, zegt dat ze zich er erg van bewust is dat ze de last van vroege relaties op iemands leven moet respecteren. Ze zegt dat je op die leeftijd “leert hoe je moet liefhebben en wat liefde is.”
“Deze leeftijd is zo belangrijk, en ik denk dat de meeste mensen het niet serieus nemen als ze over YA schrijven,” zei Oppenheimer. “Er zit een soort luchthartig aspect aan sommige dingen.”
In ‘Tell Me Lies’ wilde ze ook inspelen op de manier waarop mensen soms ongezonde relaties romantiseren, met de rechtvaardiging dat hoe moeilijker ze te onderhouden zijn, hoe sterker de band is.
“Naarmate je volwassen wordt, besef je hopelijk dat geluk het meest opwindende is. De heen-en-weer relaties, het aan-en-uit, ze zijn eigenlijk heel saai omdat ze dezelfde cyclus volgen en er is nooit sprake van echte groei,” zei ze.
We kennen allemaal wel iemand als Lucy, zijn zelf Lucy geweest, of zelfs Stephen, zegt Oppenheimer.
“We hebben allemaal wel eens zo’n vriend gehad, en velen van ons zijn die vriend geweest. Het is wild wat we onszelf aandoen in de zoektocht naar liefde en seks. We accepteren gedrag en behandeling die we nooit zouden accepteren in een ander deel van ons leven, en we kunnen het meest kwetsend zijn.”
Van Patten zegt dat ze zich “helemaal kan identificeren” met Lucy’s vertroebelde oordeel als het om Stephen gaat.
“Ik kan me zeker identificeren met het feit dat ik heel jong was en niet wist wie ik was, en dat ik deed alsof ik wist wie ik was, en dat ik mezelf verloor in bepaalde situaties waarvan ik dacht dat ze op dat moment prioriteit hadden.”
Dit seizoen besteden Lucy en Stephen veel energie aan het proberen om de ander ongelukkig te maken. Van Patten en White daten in het echte leven, en Van Patten zegt dat de verschuiving naar hun on-screen persona’s “echt leuk was.”
“(Lucy’s) woede is nog steeds een behoefte om met hem in contact te komen. Het is een manier om Stephen nog steeds in haar leven te hebben zonder bij hem te zijn. Ik vond het heel interessant om met (White) te acteren in die situaties, omdat er zoveel meer is dan wat we te zeggen hadden. Het was bijna meer hoe we naar elkaar keken en wat we in ons hoofd zeiden in plaats van de regels die geschreven waren.”
Van Patten zegt dat ze hun excuses zouden aanbieden na deze bijzonder wrede opmerking.
“Voor een scène dachten we: ‘Mensen doen dit? Dit is krankzinnig.’ En dan moeten we er allebei in duiken en onze acties rechtvaardigen en het doen. En dan is het zoiets van: ‘Mijn God. Het spijt me zo dat ik je dit heb moeten aandoen.'”
White zegt dat hij en Van Patten “gewoon konden flippen wanneer we dat nodig hadden”, maar dat er niet zoveel scènes uit seizoen twee te zien zijn.
Het nieuwe seizoen introduceert een andere ongezonde relatie — Lucy’s vriendin Bree (Catherine Missal) en de echtgenoot van een professor, gespeeld door Tom Ellis (“Lucifer”). Ellis is getrouwd met Oppenheimer.
“Iemand opperde het idee van Tom en ik dacht: ‘Dat is gek.’ Toen kon ik het niet meer uit mijn hoofd krijgen. Dus ik vroeg het hem gewoon,” zei Oppenheimer. “Hij was een beetje nerveus, maar ook heel opgewonden. Het is donkerder dan hij ooit heeft gespeeld. Ik denk dat het aan het einde heel zwaar voor hem voelde. Het was moeilijk voor hem om een personage te spelen dat hij niet echt kon vergeven. Ik moest steeds zeggen: ‘Wees wat kouder. Lach niet zo veel.'”
Ellis zegt dat de rol zijn tol eiste, maar dat de babydochter van het stel, Dolly, hem eruit trok.
“Er was helemaal geen vertrouwdheid voor mij. Het liet me eigenlijk een behoorlijk donker gevoel achter, aan het einde,” zei hij. “Ik was echt dankbaar voor Dolly, die een soort instant bevrijding was van het verhaal dat we vertelden.”
Als het op personages aankomt, is het moeilijker om Lucy te beschrijven dan Stephen, aldus Oppenheimer.
“Stephen is duidelijk heel ingewikkeld, maar hij beweegt in een rechte lijn. Hij is volledig gefocust op wat hij wil en alles wat hij doet dient een doel om dat te krijgen. Lucy weet niet wat ze wil.”
Lucy “heeft niet dezelfde set tools als Stephen. Het is moeilijker om een personage te schrijven dat dingen doet, en je weet niet waarom ze ze doen, omdat zij niet weet waarom ze ze doet.”
Het zou “geweldig” zijn om Lucy “de cirkel rond te zien maken”, maar nog niet. “Ik denk dat ze nog een lange weg te gaan heeft, maar het zou geweldig zijn om te zien dat ze het goed doet,” zegt Oppenheimer.
Bovendien schrijft Oppenheimer graag over de rommeligheid in relaties.
“Er is zoveel vooruitgang geboekt als mensheid, maar we hebben nog niet ontdekt hoe we kunnen stoppen met elkaars hart te breken. Als je een liefdesverhaal van 100 jaar geleden leest, zijn de gevoelens allemaal hetzelfde. Ik denk dat er iets vreemds aan is.”
Oppenheimer schrijft “Second Wife”, een meer opbeurende show voor Ellis, waarin hij de hoofdrol speelt tegenover Emma Roberts, die uitvoerend producent is van “Tell Me Lies”.
Roberts zal een tweede vrouw spelen van een Brit, die in Londen woont. Oppenheimer zegt dat de show “grappiger” is dan “Tell Me Lies” “met meer hart.”
“Ik denk dat mensen zullen aannemen dat het autobiografisch is. Dat is het eigenlijk niet, behalve dan dat ik een Amerikaans meisje ben dat met een Brit is getrouwd en zijn tweede vrouw ben. Ik weet dat mensen zullen denken dat … Dus, ik zeg het maar gewoon.”