Eyup Sabri Kirgiz verzamelde zijn dierbaren – zowel familie als huisdieren – en verliet met pijn in het hart zijn geliefde stad Beiroet, na twee weken van dodelijke luchtaanvallen die zijn familie hadden getraumatiseerd.
De 50-jarige Turkse ingenieur die 21 jaar geleden naar de Libanese hoofdstad verhuisde, woonde in de wijk Ein Rummaneh, dicht bij de zuidelijke buitenwijken van Beiroet, een gebied dat bekend staat als Dahiyeh en dat het doelwit is geweest van zware Israëlische luchtaanvallen te midden van een escalatie van de oorlog. oorlog in het Midden-Oosten, dit keer tussen Israël en de Libanese militante groepering Hezbollah.
Aanbevolen video’s
“De afgelopen twee weken voelden we al die bommen alsof ze in huis ontploften”, zei Kirgiz, die samen met zijn Libanese vrouw, twee kinderen en zijn schoonmoeder tot honderden mensen behoorde. die donderdag uit Libanon werden geëvacueerd aan boord van twee Turkse marineschepen.
Het is een jaar van oorlog geweest. Hezbollah lanceerde op 8 oktober 2023 vanuit Libanon raketten op Israël, één dag na de door Hamas geleide aanval in het zuiden van Israël die leidde tot het Israëlische offensief in Gaza, en sindsdien wisselen Israël en Hezbollah aanvallen uit. Maar sinds de gevechten medio september escaleerden, zijn in Libanon ruim 1.400 mensen om het leven gekomen en zijn ruim een miljoen mensen ontheemd geraakt.
De bijna duizend evacués – voornamelijk Turkse staatsburgers en hun in het buitenland geboren echtgenoten – aan boord van de TCG Sancaktar en het zusterlandingsschip, de TCG Bayraktar, dutten of zaten op veldbedden omringd door de weinige bezittingen die ze mee konden nemen. Hulpverleners aan boord van de schepen deelden broodjes en versnaperingen uit tijdens de 12 uur durende overtocht naar de Turkse havenstad Mersin aan de Middellandse Zee.
Eerdere cijfers van de Turkse regering schatten het aantal te evacueren mensen op bijna 2.000. Een veiligheidsfunctionaris, die sprak op voorwaarde van anonimiteit in overeenstemming met de overheidsregels, zei dat sommige mensen die interesse hadden getoond om te vertrekken, niet kwamen opdagen.
Kirgiz bracht een groot deel van de reis door met het verzorgen van zijn honden, Bella en Ammun – en hun huisdierenschildpad, Coco, die hij in een schoenendoos bewaarde – om ervoor te zorgen dat ze sluimerende medepassagiers niet zouden storen.
De lucht was benauwd, wat de reis soms ongemakkelijk maakte.
Een 75-jarige passagier aan boord van het schip werd per helikopter geëvacueerd naar Noord-Cyprus nadat hij tijdens de reis een hartaanval kreeg. Hij stierf later in het ziekenhuis, zei de veiligheidsfunctionaris.
Kirgiz, die zichzelf omschrijft als “de minnaar van Beiroet”, zei dat hij hoopt daar binnenkort terug te keren.
“Over een week of tien dagen zal ik zien hoe de situatie is. Ik wacht tot alles wat rustiger is. Daarna, als ik denk dat het niet langer gevaarlijk is, ga ik terug. Omdat ik zoveel van deze plek hou. En daarna (het plan) is om het gezin en de kinderen terug te brengen”, zei Kirgiz.
De in Turkije geboren Dilber Taleb en haar in Libanon geboren echtgenoot Ahmad, die in Australië wonen, waren op vakantie in Libanon toen het conflict escaleerde. Ze brachten tijd door met de ouders van Ahmad, zodat ze hun kleinzoon Khaldun konden leren kennen.
Hoewel hun buurt niet het doelwit was van de Israëlische aanvallen, greep het echtpaar de kans om Libanon te verlaten.
“Je bent elke dag angstig. Als je onder stress staat, maak je je zorgen of er iets zal gebeuren, of ze de weg zullen blokkeren of iets zullen bombarderen. Daarom wilde hij Libanon zo snel mogelijk verlaten”, aldus Dilber Taleb.
Haar man klonk gekweld omdat hij zijn ouders moest achterlaten.
“Mijn ouders zijn alleen maar Libanees (onderdaan), het zijn geen Turkse staatsburgers of Australische staatsburgers zoals wij”, zei hij. “Maar ik zou willen dat ik ze in de toekomst mee kan nemen, misschien naar Turkije of Australië. Omdat we niet onder deze stress kunnen blijven leven.”
Onder de andere passagiers aan boord van het schip bevonden zich Goncagul Udigwe, haar Nigeriaanse echtgenoot Callistos en hun zeven maanden oude dochter Hilda. Ze waren nog maar vijf maanden geleden naar Libanon verhuisd, waar hij zijn eigen bedrijf runde.
“Op dit moment ben ik enorm blij dat we veilig en wel herenigd zijn (met Turkije). Ik ben in mijn eigen land, ik voel me veilig, ik voel me vredig.”
Udigwe vervolgde: “Maar ik heb natuurlijk heel veel medelijden met degenen die daar (in Libanon) moeten blijven, omdat ze zich helemaal niet in een goede situatie bevinden. Ze slapen op de trottoirs, in auto’s. Het is dus heel moeilijk. Ik heb nog nooit zoiets gezien. In mijn eigen land heb ik nog nooit zoiets meegemaakt.”
De schepen kwamen eind donderdag en begin vrijdag terug in Turkije. De uitgeputte passagiers werden per bus naar een ander deel van de haven gebracht om door de immigratiecontroles te gaan.
__
Fraser deed verslag vanuit Ankara, Turkije. Ayse Wieting uit Istanbul heeft een bijdrage geleverd.