Megan Park vindt het een beetje jammer dat haar film zoveel mensen aan het huilen maakt. Het is ook niet zomaar een enkele traan, het lijkt meer op snikken over het hele lichaam.
Het was niet haar bedoeling om een tranentrekker te maken met “My Old Ass”, dat nu op Prime Video wordt gestreamd. Ze wilde gewoon een verhaal vertellen over een jonge vrouw die in gesprek was met haar oudere zelf. De film is best grappig (de dialoog tussen de 18-jarige en de bijna 40-jarige Elliott ontstaat door een paddenstoelentrip met onder meer een cover van Justin Bieber), maar heeft ook een emotionele klap.
Aanbevolen video’s
Schrijven, zei Park, is vaak haar manier om met dingen om te gaan. Toen ze ‘My Old Ass’ op papier zette, was ze kersverse moeder en verbleef ze tijdens de pandemie in de slaapkamer van haar kindertijd. Op een nacht sliepen zij en haar hele gezin onder hetzelfde dak. Ze wist het toen nog niet, maar het zou de laatste keer zijn, en ze begon zich af te vragen hoe het zou zijn om dat geweten te hebben.
In de film adviseert de oudere Elliott (Aubrey Plaza) de jongere Elliott (Maisy Stella) om niet zo happig te zijn om haar provinciestadje, haar jongere broers en haar ouders te verlaten en de dingen te vertragen en te waarderen zoals ze zijn. Ze vertelt haar ook dat ze uit de buurt moet blijven van een man genaamd Chad, die ze de volgende dag ontmoet, en ontdekt dat hij helaas best schattig is.
Op 38-jarige leeftijd is Park net begonnen als filmmaker. Haar eerste, ‘The Fallout’, waarin Jenna Ortega een tiener speelt in de nasleep van een schietpartij op school, had een van die pandemische releases die niet eens echt aanvoelden. Maar het trok wel de aandacht van Margot Robbie’s productiebedrijf LuckyChap Entertainment, die contact opnam met Park om te zien welke andere ideeën ze had.
“Ze hebben mij enorm aangemoedigd om mee te doen”, zei Park. “Het zijn gewoon heel evenwichtige, goede mensen, wat ze tot geweldige producenten maakt. Ze behandelen iedereen hetzelfde, en dat is de sfeer die ik leuk vind. Er is geen ego, er is geen hiërarchie.”
LuckyChap gaf haar zelfs de kracht om Stella als eerste te casten en het om haar heen uit te bouwen. In een meer traditionele setting, zei ze, moet je beginnen met de beroemdste persoon.
Park begon na zo’n twintig jaar acteren met schrijven en regisseren. Ze kwam uit een klein stadje in Canada (Lindsay, Ontario) en wist dat ze van kunst hield, maar geen connecties had met de industrie. De enige baan die ze zich voor zichzelf kon voorstellen was acteur, zei ze. Gelukkig had ze er enig succes mee, met rollen in films (“Charlie Bartlett”) en televisieshows als “Life with Derek” en “The Secret Life of the American Teenager” (ze was Grace, de conservatieve cheerleader). tijdens die show ontmoette ze een van haar beste vriendinnen, Shailene Woodley, en begon ze te beseffen dat acteren misschien niet helemaal haar passie was.
Er was niet één ‘ah-ha’-moment, maar ze herinnert zich wel hoe gepassioneerd Woodley was over het krijgen van de rol ‘The Descendants’, wat haar doorbraak zou blijken te zijn.
“Ze wilde die rol heel graag en ze wist dat het haar rol was en ze vocht er gewoon voor en werkte zo hard en was zo gepassioneerd. Ik weet nog dat ik dat zo inspirerend en cool vond dat ze er zo over denkt. En toen dacht ik: ‘(krachtterm), ik heb niet zo’n gevoel over acteren.'”
In plaats daarvan vond Park die vonk bij het schrijven en uiteindelijk bij het regisseren, te beginnen met korte films en muziekvideo’s voor onder meer Billie Eilish, Gucci Mane en zelfs haar man, singer-songwriter Tyler Hilton, voordat hij op pad ging om een speelfilm te maken.
“Ik wist niet echt dat het schrijven en regisseren van films een levensvatbare carrière was. Dus ik kwam er een beetje achteraan aan, ‘zei ze. “Ik voel me zo gelukkig dat ik zo’n twintig jaar opleiding op een filmset heb gehad voordat ik ooit achter de camera stond, waar ik echt veel meer in me opnam dan ik dacht dat ik aan het absorberen was.”
Als filmmaker zegt Park dat ze twee esthetische uitersten in zich heeft. De eerste zijn ‘oprechte, groenblijvende, nostalgische films’. Denk aan Chris Columbus, ‘Stiefmoeder’, ‘Mevrouw. Doubtfire’ en ‘My Girl’, zei ze. Haar andere passie is rustige, Franse, door vrouwen gedreven cinema. “Tomboy” van Céline Sciamma is de enige film die ze op haar computer heeft gedownload. Op de set houdt ze ervan de zaken rustig te houden en de mensen om haar heen eraan te herinneren dat ze niet ‘levens redden’.
“Ik denk echt dat dit een belangrijke mentaliteit is, omdat mensen er zo in verstrikt raken. Er zal altijd brand zijn, er zal altijd niet genoeg tijd zijn, maar er zal altijd een oplossing voor het probleem zijn”, zei ze. “Ik probeer duidelijk te zijn in wat ik nodig heb, maar ook heel flexibel te zijn. Ik denk dat de beste regisseurs mensen zijn die hun rol niet beschouwen als het ultieme genie achter de magie, omdat jij dat niet bent. Jij bent de curator van het creëren van een omgeving waarin creativiteit kan gedijen.”
Ze heeft als acteur alle extremen gezien: de energieën die werken, de energieën die dat niet doen en hoe alle acteurs verschillende dingen van de regisseur nodig hebben. En haar acteurs waarderen dat aan haar.
“Ik wil dat de rest van mijn leven elke film door een vrouw wordt geregisseerd”, aldus Stella. “Het was een van mijn favoriete ervaringen. Ik werd gewoon constant omringd door vrouwelijke energie, wat voor mij heel inspirerend en heel veilig was. Het voelde gewoon heel gezellig en lief en het was heel gemakkelijk om in die omgeving te werken.”
Het is nu bijna een jaar geleden dat “My Old Ass” een van de doorbraakfilms van het Sundance Film Festival werd, en bijna drie jaar sinds ze eraan begon te werken, of eigenlijk de helft van het leven van haar bijna 5-jarige dochter ( ze noemt het ‘de Maisie-film’). Omdat ze ook een nieuwe baby van vier maanden heeft, is ze net begonnen aan een nieuwe film. Maar ze voelt nog steeds de gloed van “My Old Ass” en het effect dat het heeft op het publiek.
“Je hebt niet echt de hoop dat mensen iets zullen voelen, laat staan hoe diep ze de film lijken te voelen,” zei ze. “Het was een beetje surrealistisch, eerlijk en heel mooi en moeilijk om alles te metaboliseren.”