“Welkom in de verrukkelijke hel van de high society”, lonkt de trailer van “The Seduction”, het stomende nieuwe Franstalige drama van HBO Max, geïnspireerd door “Dangerous Liaisons.”
En inderdaad, toen de meesten van ons de markiezin Isabelle de Merteuil voor het laatst zagen, bevond ze zich in haar eigen privé-hel en veegde ze wit poeder van haar betraande gezicht. Deze 18e-eeuwse Parijse socialite, op gedenkwaardige wijze gespeeld door Glenn Close in de Stephen Frears-film uit 1988, werd op alle mogelijke manieren geruïneerd: plannen aan het licht gebracht, reputatie aan flarden, beschaamd en uitgejouwd bij de opera.
Aanbevolen video’s
Nou, ‘The Seduction’ heeft iets te zeggen over haar verhaal – of in ieder geval haar achtergrondverhaal. De nieuwste bewerking van de briefroman uit 1782 van Choderlos de Laclos, ergens tussen een prequel en een remake, behoudt een groot deel van het hoofdverhaal, maar maakt een radicale omweg naar de vrouwelijke blik.
Met andere woorden: “het is de #MeToo van de 18e eeuw”, zegt regisseur Jessica Palud over de miniserie van zes afleveringen die vrijdag wordt gelanceerd.
Dus hoe maak je een #MeToo-versie van een samenleving waarin mannen alle macht hadden – en ook de zwaarden? Waar de enige wapens die vrouwen ter beschikking stonden, hun vrouwelijke listen waren?
De show, een oorsprongsverhaal voor Isabelle (de titel in het Frans is simpelweg ‘Merteuil’), bereikt dit gedeeltelijk door een minder belangrijk personage, de oudere tante genaamd Rosemonde, te verheffen tot een krachtige figuur gespeeld door Diane Kruger. Kruger’s rijke en onafhankelijke Rosemonde vormt een verrassende alliantie met de jonge Isabelle (Anamaria Vartolomei) terwijl de twee vrouwen proberen hun weg te vinden in een repressieve Parijse samenleving en ‘de codes omkeren’, zoals Palud het stelt, en zo meester worden over hun eigen lot.
Ook belangrijke rollen spelen Vincent Lacoste als Valmont (de neef van Rosemonde), die in de sluwe schoenen stapt van John Malkovich uit de Frears-film, en Lucas Bravo (ja, de “hete chef” uit “Emily in Paris”) als de gemene Gercourt. In interviews legden de cast en regisseur de nieuwe benadering van een bekend – en vaak aangepast – verhaal uit.
Ik probeer Isabelle te begrijpen
Vartolomei speelt Isabelle, de toekomstige markiezin de Merteuil, als een arm kloostermeisje wanneer ze voor het eerst verliefd wordt op Valmont, wiens bedrog haar op een heel ander pad brengt: naar het leeuwenhol van de beste Parijse salons.
De acteur zegt dat ze de uitvoering van Close in the Frears zo bewonderde dat ze het gevoel had dat ze ‘er wat afstand van moest nemen’. Waar Isabelle aan het einde van de serie ook terechtkomt, zegt ze, wat hier nieuw is, is inzicht in waar ze vandaan komt.
“Ze is een slachtoffer, ze is een wees… geen geld, geen macht, geen contacten, geen steun”, zegt Vartolomei over de roots van haar personage. “Met de hulp van Rosemonde zal ze zich langzaam een weg banen naar het plezier, naar de high society, en ze zal er doorheen navigeren en haar vrijheid en onafhankelijkheid vinden.”
“Ze is een heel complex personage”, voegt de acteur toe. “Wat mij zo opwond is dat ik in haar kan graven en haar kan proberen te begrijpen.”
De blik verleggen in ‘The Seduction’
Kruger zegt dat ze “behoorlijk ongerust” was toen ze het script voor het eerst ontving, en dacht: “Hebben we echt nog een bewerking nodig van een behoorlijk perfecte film en een behoorlijk perfect boek?”
Maar toen overwoog ze de mogelijkheden van een nieuwe benadering van het verhaal. “Wat mij echt opviel, is dat naarmate ik ouder word”, zegt Kruger, “ik besef dat al deze klassieke verhalen ons worden verteld vanuit een mannelijke hoofdrolspeler, een mannelijk perspectief. Hoe zouden die verhalen eruit zien als we de blik verleggen en in de vrouwelijke verhaallijnen duiken?”
Zelfs als de show 18e-eeuwse vrouwen portretteert die hun eigen kracht vinden, merkt Kruger op dat ze beperkt waren tot de wapens die ze tot hun beschikking hadden – in feite hun deugd, verleiding en geld. Rosemonde wordt ouder, wat betekent dat ze geld begint te verliezen. (Haar personage wordt geconfronteerd met enkele van dezelfde uitdagingen waarmee Isabelle van Close werd geconfronteerd in de Frears-film.)
“Het was heel belangrijk met wie je trouwde, in welk gezin je geboren werd, hoe jong je was, hoe mooi je was”, zegt Kruger. “Vrouwen gebruikten (vanaf vandaag) verschillende wapens. Dit was wat ze tot hun beschikking hadden. Maar aan de andere kant waren het ook vrouwen met gevoelens, emoties en woede.” Kruger genoot ervan dergelijke gevoelens te onderzoeken.
Mannen in ‘The Seduction’: een vriendelijkere, zachtaardigere Valmont en een onstuimige nieuwe slechterik
Het is moeilijk om de sluwe Valmont als onschuldig te zien; hij bedriegt Isabelle immers in het begin op brute wijze, waarbij hij zijn tante als medeplichtige gebruikt. Maar Lacoste speelt de burggraaf op een wat zachtere manier. Het is al vroeg duidelijk dat hij echt van Isabelle houdt, ondanks zijn vroege behandeling van haar.
“Ik heb het gevoel dat in deze versie de gevoelens van Valmont duidelijker zijn”, zegt Lacoste. “Gedurende de hele show worstelt hij tussen de grootste Casanova zijn en verliefd zijn op een vrouw die hem haat.”
Hij zegt dat die aanpak het personage een nieuwe look geeft: “Het was nodig om een nieuwe start te maken.”
Net als Kruger speelt Bravo een personage dat in eerdere versies slechts in geringe mate aanwezig was, maar in de nieuwe show is uitgebreid. Zijn Gercourt is, net als rivaal Valmont, een libertijn of plezierzoeker, maar hij is nog kwaadaardiger.
Verteld door een verslaggever dat hij in de show “een hele slechterik” lijkt, grijnst Bravo en antwoordt: “Bedankt!” Hij gaat duidelijk voor de slechterikvibe.
“Ik had de volledige vrijheid om mijn eigen karakter te creëren”, zegt Bravo. “Dat was leuk, omdat het voelde alsof ik een rol speelde bij het herschrijven van iets dat al heel lang zo iconisch is.”
De acteur vindt dat het hebben van een vrouwelijke regisseur cruciaal was om het bekende verhaal met een geheel nieuwe blik te bekijken.
“Het verandert alles, om eerlijk te zijn”, zegt Bravo. “Omdat de manier waarop het oog landt en waar het zich op richt totaal anders is dan wat een man probeert, de verhalen die een man probeert te vertellen.”
Een oud verhaal opfrissen
Toegegeven, Kruger’s Rosemonde is aanvankelijk bepaald geen toonbeeld van vrouwelijke solidariteit; ze helpt haar neef Valmont Isabelle als jonge vrouw te misleiden en te vernederen.
Maar de twee vrouwen, die elk iets nodig hebben dat alleen de ander kan geven, vormen een groeiende alliantie die regisseur Palud interpreteert als een 18e-eeuws #MeToo-moment.
“We hebben deze vrouw (Rosemonde) die op een bepaalde manier denkt, vrijelijk… maar uiteindelijk nog steeds opgesloten zit in een extreem mannelijke wereld. En dan is er deze jonge vrouw die arriveert, Isabelle de Merteuil, die een beetje de #Me Too van de 18e eeuw vertegenwoordigt, die zegt: ‘Bij mij zal het niet zo gebeuren. Ik ga de codes omdraaien.'”
“En inderdaad, dat is wat er vandaag de dag gebeurt”, zegt Palud. “Eigenlijk hebben we jonge vrouwen die meer durven te spreken, die hun stem durven geven, die dingen durven zeggen, met een oudere generatie die wel eens zegt: ‘Dat kunnen we niet zeggen.’ Daar gaat de voorstelling over.”