TORONTO, ONT – In ‘Hedda’ van Nia DaCosta zaait de titulaire socialite van Tessa Thompson chaos. Zij manipuleert. Ze snijdt mensen tot op het bot met een kwinkslag. Ze schenkt nog meer drankjes in.
Hedda Gabler, de heldin van Henrik Ibsens toneelstuk uit 1890, is lange tijd een van de meest tragische figuren in het theater geweest, een vrouw die gevangen zat in maatschappelijke conventies en haar eigen angst voor schandalen. Dat is zij, en meer, in DaCosta’s nieuwe ‘Hedda’.
Aanbevolen video’s
“Velen beschouwen haar als een vrouw die suïcidaal is”, zegt Thompson. “Ik beschouw haar als iemand die stervende is om te leven, en stervende is om op haar eigen voorwaarden te leven. Ze doet misschien een aantal behoorlijk twijfelachtige dingen in het nastreven daarvan, maar ik denk dat het daadwerkelijke streven echt ambitieus en mooi is.”
‘Hedda’, dat vrijdag in de bioscoop te zien is en op 29 oktober te streamen is op Prime Video, is een zinderend hoogstandje voor Thompson. In de twintig jaar durende carrière van de 42-jarige inwoner van Los Angeles heeft geen enkele rol Thompson een ingewikkelder, tegenstrijdiger karakter gegeven dat al haar charisma, al haar sluwheid en al haar vermogen om de boel op scherp te zetten tentoonspreidt.
Het is een ietwat zeldzame volledige weergave van Thompson, die over het algemeen de voorkeur geeft aan ensembles, van Marvel-films tot ‘Creed’. En het is iets spannender en sexyer voor Thompson, wier rollen – empathisch, goedhartig – vaak dichter bij haar eigen bedachtzame persoonlijkheid zijn gekomen. Maar in ‘Hedda’ is Thompson onbezonnen en brutaal.
“Zelfs de jurk, die hoeveelheid ruimte innemen is eigenlijk een oefening in het innemen van ruimte,” zei Thompson, ontspannend in een hotelrestaurant in Toronto, kort voordat “Hedda” eerder dit najaar in première ging. “Ik ben gevoelig voor mensen, zou ik zeggen. Ik zei altijd dat ik een mensenliefhebber ben en toen las ik iets fantastisch dat zei: Dus jij bent een mensenliefhebber. Hoeveel mensen zijn momenteel tevreden over je?”
Thompson laat een geweldige lach horen. In plaats van vijanden op te bouwen, heeft Thompson gestaag een brede aanhang opgebouwd vanwege de nuance en intelligentie die ze in een breed scala aan rollen brengt. “Hedda” heeft haar dit jaar in de (zeer competitieve) mix voor een Oscar-nominatie voor beste actrice. Of dat nu gebeurt of niet, het is een voorstelling die Thompson stevig in een pantheon van Hedda Gablers plaatst, van Ingrid Bergman tot Cate Blanchett.
“Het is beangstigend, maar het is ongelooflijk om deel uit te maken van een traditie”, zegt Thompson. “In sommige opzichten zet het de druk op, maar in sommige opzichten verlicht het de druk. Dit is niet alles. Er zijn zoveel versies, en we doen onze eigen versies. En ik ben ook van mening dat als je een klassiek stuk gaat nemen, je een echte rol in het spel moet hebben.”
Een persoonlijke draai geven aan Ibsen
En voor zowel Thompson als DaCosta is ‘Hedda’ een zeer persoonlijke film. DaCosta, die ook de bewerking schreef, brengt aanzienlijke wijzigingen aan in Ibsens drama, terwijl hij trouw blijft aan de tragische onderbouwing ervan. Haar “Hedda” verplaatst het stuk van het 19e-eeuwse Noorwegen naar het Engeland van de jaren 50. Hier is Gabler vreemd, maar niet openlijk, en heeft hij in plaats daarvan sociale bescherming gezocht door onstuimig te trouwen met een rijke man (Tom Bateman).
Op de chaotische avond van de film organiseren ze een uitbundig feest op hun enorme landgoed. Een van de meest opvallende gasten is Eileen Lovborg (Nina Hoss), een voormalige minnaar van Hedda die haar seksualiteit en ambitie niet onder stoelen of banken steekt. (In het stuk is Lovborg een man.) Bij Eileen is haar vriendin (Imogen Poots) en een nieuw manuscript dat voorbestemd lijkt om haar carrière als schrijver en professor te ondersteunen. Door de geslachtsverandering kan DaCosta’s film niet slechts één, maar een drietal vrouwen portretteren, die elk op hun eigen manier door een blank, mannelijk patriarchaat zwemmen.
Thompson en DaCosta zijn vrienden sinds ze elkaar ontmoetten in de Sundance Labs. DaCosta’s regiedebuut, het indie-misdaaddrama ‘Little Woods’ uit 2018, speelde Thompson. DaCosta zegt dat ze “Hedda” voor haar heeft geschreven.
“Ik wist dat ze het kon en ik wist dat ze me zou verrassen”, zegt DaCosta. “Ze heeft een soort grotezus-energie, zo liefdevol en het tegenovergestelde van dit personage. Maar ze is ongelooflijk in het spelen van deze personages die zoveel te doen hebben dat ze niet kunnen laten zien. Zoals in ‘Passing’.”
“Hedda” deelt wat DNA met het drama van Rebecca Hall uit 2021. Het speelde Thompson als een zwarte vrouw en Ruth Negga als haar blanke vriendin in het New York van de jaren twintig. ‘Hedda’ draait eveneens om een personage dat – in sommige gevallen meedogenloos – haar ware aard verbergt voor zowel de samenleving als zichzelf.
“Op die manier heb ik het gevoel dat het heel modern is. Ik denk dat we dat eigenlijk allemaal doen”, zegt Thompson. “Het is stapsgewijs de dood. We moeten delen van onszelf afsnijden om in wat dan ook te passen. Dat ervaar ik zelfs in Hollywood. Er zijn bepaalde dingen die fundamenteel niet echt voor mij werken en ik zorg ervoor dat ze werken omdat ik in deze industrie wil bestaan.”
Een Hedda zoals velen van ons
Thompson begon met acteren in het theater van Los Angeles. Haar doorbraak kwam in de serie ‘Veronica Mars’. Daarna volgden rollen in veelgeprezen onafhankelijke films als “Dear White People” (2014), “Selma” (2014), “Sorry to Bother You” (2018) en “Sylvie’s Love” (2020). Tussendoor heeft ze in franchises gemixt: als Valkyrie in de MCU, de aspirant-zangeres in de ‘Creed’-trilogie en in 2019 in de hoofdrol in ‘Men in Black: International’.
Meestal heeft Thompson op haar eigen voorwaarden carrière gemaakt. Ze kwam in 2018 publiekelijk uit de kast als biseksueel. Met haar productiebedrijf is ze producer geworden voor films als ‘Hedda’.
“Ik heb, op een manier die Hedda niet heeft, een soort bureau gevonden”, zegt Thompson. “Het starten van een productiebedrijf enkele jaren geleden was in dat opzicht erg nuttig, het vermogen om iets te ontwikkelen zodat je je minder als een radertje in iets bewegends voelt. Ook om, eerlijk gezegd, mezelf soms uit het frame te kunnen halen.”
Maar het is duidelijk dat Hedda een stempel op Thompson heeft gedrukt. Ze geeft toe dat ze nog steeds over het personage nadenkt als een puzzel die niet volledig kan worden opgelost.
‘Er schuilt zo’n paradox in haar’, zegt ze. “Ze is gefixeerd op het bestaan binnen de maatschappij. Aan de andere kant is ze dapper genoeg om veel van de dingen te doen die je niet zou doen als je die interesse hebt. Maar ze is niet dapper genoeg om het ultieme te doen, namelijk besluiten om buiten de grenzen te leven van wat van haar verwacht wordt. In dat opzicht is ze een totale, totale lafaard. Zoals velen van ons.”