TORONTO, ONT – Hoewel “The Room Next Door” Pedro Almodóvars eerste Engelstalige speelfilm is, merkt Tilda Swinton op dat hij nooit in een taal heeft geschreven die iemand anders echt spreekt.
“Hij schrijft in de Pedro-taal, en hier maakt hij nog een film in een andere versie van de Pedro-taal, die toevallig een beetje op Engels klinkt”, zei Swinton.
Aanbevolen video’s
Swinton speelt zich af in New York en speelt Martha, een terminaal zieke vrouw die ervoor kiest haar leven op haar eigen voorwaarden te beëindigen. Nadat ze opnieuw contact heeft gemaakt met haar vriendin Ingrid, gespeeld door Julianne Moore, haalt Martha haar over om te blijven en haar gezelschap te houden voordat ze doorgaat met haar beslissing.
Naast het verhaal van de film zei Swinton dat ze gelooft dat individuen inspraak moeten hebben in hun eigen leven en sterven. Ze erkent dat ze persoonlijk getuige is geweest van het meelevende vertrek van een vriendin.
“In mijn eigen leven had ik het grote geluk dat iemand in Martha’s positie mij vroeg om zijn Ingrid (Julianne Moore) te zijn”, zei Swinton.
Ze zei dat die ervaring haar houding ten opzichte van leven en dood heeft gevormd: “Niet alleen mijn vermogen om in die situatie getuige te zijn van andere mensen, maar ook mijn eigen leven en mijn eigen sterven.”
SWINTON: Ik voelde me echt gezegend door deze kans. Velen van ons hebben in de situatie gezeten waarin het personage van Julianne Moore zich bevindt, waarin wordt gevraagd getuige te zijn van iemand die op sterven ligt. Of het nu gaat om het willen orkestreren van hun eigen afstijging of niet, om in die positie te zijn om getuige te zijn, is iets dat ik al sinds mijn jeugd vele malen in mijn leven heb mogen ervaren.
SWINTON: Het is een heel mooi gedicht over de mogelijkheid van een houding. Ik denk dat (mijn karakter) Martha’s houding ten opzichte van haar eigen leven echt inspirerend is. Ik zou graag willen denken dat dit een heel genereus voorstel is en dat het mensen zou kunnen inspireren om gewoon te weten dat het mogelijk is om hun eigen dood met waardigheid onder ogen te zien, en dat is eigenlijk waar we het over hebben.
Het is werkelijk dwaas om te denken dat we het denken aan de dood kunnen vermijden, omdat het niet alleen ongelukkige mensen zijn die ziek worden of sterven. Het is een onvermijdelijkheid. En dus kunnen we het net zo goed omarmen. En trouwens, hoe meer we het omarmen, ik zou willen voorstellen dat we meer van ons leven zullen genieten.
SWINTON: Er zijn veel landen in de wereld waar het niet crimineel is om iemands actieve wil te ondersteunen om zijn eigen dood te orkestreren. En in de Verenigde Staten zijn er tien staten waar het niet crimineel is, waar het voor twee artsen mogelijk is om te helpen bij de actieve wil van een patiënt om de leiding te nemen over zijn eigen sterven. En er zijn gewoon andere plaatsen waar de staat New York, waar onze film zich afspeelt, niet een van die tien staten is. En er zijn allerlei soorten mensen, zeer wijze en zeer meelevende mensen, zeer goed opgeleide en zeer verlichte mensen, naar mijn mening, die actief campagne voeren om deze acceptatie te vergroten.
SWINTON: Ik had er al van geproefd met de korte film ‘The Human Voice’. We hebben het midden in COVID gehaald. We hebben het in negen dagen opgenomen. Super, supersnel… En ik dacht dat Pedro heel snel werkte omdat het een korte film was en omdat we midden in COVID zaten. Nee, nee, zo werkt Pedro. Ik ontdek nu super, supersnelle twee opnames, als je geluk hebt.
SWINTON: Ik bedoel, het helpt altijd als je het werk van een filmmaker net zo goed kent als het mogelijk is om het werk van Pedro te kennen. Ik ken het al sinds mijn studententijd en ik heb er altijd van genoten. Het is net een land. Ik ga graag naar de wereld van Almodóvar en het is niet Spanje, het is ergens anders. Het is zijn omgeving. Het is dus altijd een beetje een reis om in het frame te stappen van een filmmaker die die omgeving creëert.
SWINTON: Het is nog steeds een beetje een schok voor ons. Als je in publiek zit, is dat de eerste indicatie of de soufflé is gerezen of niet. Blijkbaar is 18 en een halve minuut een record als je naast Pedro Almodóvar staat en je weet dat dat 18 en een halve minuut is waarin mensen hem echt liefdevol waarderen. Veel beter dan dat wordt het vrijwel niet.
SWINTON: Niet de mijne. Eerlijk gezegd heb ik daar helemaal geen verstand van. Ik heb andere dingen aan mijn hoofd. Dat is net als het weer. Het is alsof je zegt: heb je het weer over drie maanden in gedachten? Nou nee. Laten we afwachten. Laten we het reëel houden. Laten we het vandaag houden.