TV-serie ‘The Last Frontier’: Een vliegtuigongeluk, een ontsnapping uit de gevangenis en CIA-geheimen ontvouwen zich in het ijskoude Alaska

Jan De Vries

NEW YORK – De nieuwe Apple TV+. De serie “The Last Frontier” begint met een vliegtuigongeluk in het afgelegen Alaska en een strijd om overlevenden. We vernemen dat het vliegtuig een vervelende groep federale gevangenen aan boord had. Dan komen we erachter dat de smerigste van hen deel uitmaakt van een enorme CIA-samenzwering.

De actie houdt nauwelijks op in wat een kruising tussen “Con Air” en “The Fugitive” wordt genoemd. Showrunner Jon Bokenkamp stapelt crisis na crisis op in een handig stukje hyperagressieve storytelling.

Aanbevolen video’s



“Ik ben er gewoon superbewust van dat ik het publiek niet wil vervelen”, zegt hij. “Ik hou echt van iets dat een kinetische energie heeft. Soms moet ik mezelf eraan herinneren om te vertragen.”

Jason Clarke schittert

In de serie speelt Jason Clarke de rol van de Amerikaanse maarschalk die de leiding heeft wanneer de gevangenen een ontsnapping uit de gevangenis plegen op 9.144 meter hoogte, waardoor zijn regio bezaaid raakt met wanhopige criminelen. Van de 52 gevangenen op de vlucht sterven er 23, worden er 11 gevangengenomen, maar worden er 18 vermist. Op de vraag van de FBI of hij de perimeter heeft beveiligd, antwoordt hij: “Dit is Alaska. Er is geen perimeter.”

Een van die vermiste gevangenen is een echt stuk werk: een dodelijke, intelligente, door de CIA opgeleide moordenaar die een geheim heeft dat zo gevaarlijk is dat de dienst een van hun besten naar Alaska stuurt om de situatie te helpen beheersen, zelfs als haar loyaliteit op zijn best onduidelijk is.

Bokenkamp, ​​die ‘The Blacklist’ creëerde, heeft een filmische reikwijdte en een verwrongen gevoel voor humor. Zoals wanneer het gevangenevliegtuig neerstort na een mysterieuze explosie, zweven de gevangenen in zero-G, zoals in een luchtballet terwijl Elvis’ ‘Unchained Melody’ speelt.

“Vanaf de opening zal dit niet alleen maar regelrechte actie zijn. Het wordt een beetje anders, een beetje leuk, een beetje een knipoog”, zegt hij. Elke aflevering maakt slim gebruik van muziek en is vernoemd naar een nummer dat in die show werd gebruikt: ‘Blue Skies’ van Willie Nelson, ‘Winds of Change’ van Scorpions en ‘American Dream’ van Hayes Carll.

Er is meer dan alleen non-stop actie; er zijn ook rustige momenten waarin familie en gemeenschap samenkomen: “Aan het einde merk je dat het je heeft gevuld met meer dan alleen actie en cliffhangers. En dat is een goed gevoel, denk ik”, zegt Clarke, wiens credits onder meer “Zero Dark Thirty” en “Oppenheimer” omvatten.

‘Een volledige maaltijd’

De actie speelt zich af tegen een klein familiedrama waarin de maarschalk en zijn vrouw en zoon omgaan met oud trauma. Als verpleegster in Fairbanks staat zijn vrouw ook in de frontlinie terwijl de gevangenen in het ziekenhuis worden opgenomen. “Ik denk dat het ongelooflijk belangrijk is om in 2025 vrouwen te laten zien die ongelooflijk sterk zijn en die alles kunnen”, zegt Simone Kessell, die de vrouw van de maarschalk speelt.

Bokenkamp en mede-maker Richard D’Ovidio waren oorspronkelijk geïntrigeerd door het verhaalidee van een vliegtuig vol gevangenen die tijdens het Labor Day-weekend een noodlanding maakten in Manhattan, maar verplaatsten het uiteindelijk naar het platteland en lieten het ijskoud worden. De show werd gefilmd in Quebec, met inbreng van US Marshals van Fairbanks.

Clarke, die opgroeide op het platteland van Australië, zei dat hij genoot van de acht weken durende shoot in de sneeuw en liever buiten was dan in een studio, ook al was de kou best pittig.

“Het zorgt voor de mentaliteit dat je vanaf het begin ingeschakeld moet zijn, omdat je de juiste uitrusting moet dragen, jezelf moet beschermen en je moet voorbereiden op deze actiescènes”, zegt hij. ‘Het heeft het zwaard voor mij eerder geslepen dan afgestompt.’

“The Last Frontier” werkt op twee niveaus, waarbij wekelijks wordt gekeken naar een andere gevangene die op de vlucht is in de bevroren toendra, terwijl het ook de algemene lijn van het belangrijkste geheimzinnige CIA-activaverhaal voedt.

“We hebben de neiging om een ​​episode te nemen en ons te concentreren op een specifieke gevangene, waardoor het een beetje meer een procedureel gevoel krijgt, en je een begin, een midden en een einde krijgt”, zegt Bokenkamp. “Ik wilde niet dat elke aflevering zou eindigen met een of andere cliffhanger waardoor het voelde alsof je geen antwoord kreeg. Ik wilde dat het een volledige maaltijd zou zijn.”

De kloof tussen stad en platteland

Er ontstaat een intrigerende kloof tussen stad en platteland zodra de CIA-officier (gespeeld door de enigmatische Haley Bennett) in Yukon Flats arriveert en duidelijk door haar neus kijkt naar plattelandsmensen die zij ‘cowpokes’ noemt. De lokale bevolking denkt op haar beurt dat ze geen contact meer heeft.

Bokenkamp heeft zijn leven doorgebracht tussen het landelijke Nebraska en Los Angeles en heeft gezien hoe beide stereotypen maken van het stadsleven en het plattelandsleven. “Beide plaatsen begrepen elkaar verkeerd”, zegt hij. ‘Daar wilde ik het eigenlijk over hebben.’

De show viert de nauwe banden en de ‘we zitten er samen’-mentaliteit op het platteland van Amerika. In plaatsen als Alaska, zegt hij, ben je afhankelijk van je gemeenschap. Zelfs als je ruzie hebt met je buurman, wordt dat opzij gezet voor een noodgeval.

“Je kunt je daar echt niet uit de problemen kopen. Je moet echt van elkaar afhankelijk zijn op een manier die volgens mij een beetje een tijdcapsule is”, zegt hij. “Het is een terugkeer naar wat gemeenschap betekent. En daar ben ik gewoon heel erg in geïnteresseerd.”

Kessell, die in Australië woont en op de credits staat van ‘Yellowjackets’, werd ook geraakt door het idee om een ​​klein stadje te portretteren dat samenkomt om elkaar te helpen.

“Ik denk dat we dat nu meteen op onze schermen moeten zien”, zegt ze. “Ik denk dat we hoop moeten hebben en weten dat onze buren voor ons zullen zorgen. Persoonlijk wil ik dat zien, want ja, we bevinden ons in een verdeelde tijd.”

Ze noemde filmen bij min 25 graden F (min 31 C) absoluut een ervaring. “Had ik liever Hawaï of Sicilië gehad? Ja”, zegt ze lachend.