LOS ANGELES – Voetgangers schuifelden langs het beroemde Chateau Marmont hotel, klanten stonden in de rij bij Starbucks op Sunset Boulevard en auto’s claxonneerden op vastgelopen kruispunten. Maar boven ons hoofd, dat het gebruikelijke drukke tafereel in Los Angeles overschaduwde, veranderde een zwartachtige koepel van rook van bosbranden het aanbreken van de dag in een angstaanjagende schemering.
Zelfs buiten het bereik van de vlammen van vijf bosbranden leven inwoners van Los Angeles, die gewend zijn aan stralende zonneschijn en zacht weer, met onrust en zelfs angst. Overal in de stad zijn herinneringen aan gevaar in de buurt: bonzende helikopters boven je hoofd. As van wildvuur tuimelt als sneeuwvlokken. Bijna overal een aanhoudende rookgeur. De bekende kristalheldere lucht werd asgrauw.
Aanbevolen video’s
“Het is buitenaards”, zegt Lydia Thelwell, een barvrouw die een kapsalon bezoekt waar vanuit het raam rook van bosbranden te zien is. “Je weet dat het gebeurt, maar we gaan gewoon door met onze dag.”
De uitgestrekte, dichtbevolkte stad met bijna vier miljoen inwoners is altijd onsamenhangend geweest, wat wel tientallen afzonderlijke steden worden genoemd, op zoek naar een verenigd geheel. Het is niet ongebruikelijk dat de temperaturen in verschillende buurten wel 30 graden kunnen variëren, met koelere dagen op het strand en woestijnachtige gemeenschappen in de San Fernando Valley.
Maar bijna overal is nu het gevoel van dichtbij gevaar door de branden voelbaar, waarbij de rook zich kilometers ver door de lucht slingert. LA heeft in de recente geschiedenis nog nooit zulke branden gezien, vooral niet in de wintermaanden.
Voor coffeeshopmanager Pascal Loza was het ‘business as usual’, met lange rijen klanten die stonden te wachten op lattes en panini’s in de Studio City-zaak.
“Het is moeilijk om bang te zijn als het zo ver is” in een verre buurt, zei hij. “Het is iets waar je mee leert leven.”
Bosbranden maken al lang deel uit van het leven in LA, waar de inwoners van misschien wel het beste klimaat van het land genieten, maar de wisselwerking tussen bosbranden, aardbevingen en droogte accepteren – en de onzekerheid die daarmee gepaard gaat.
‘Je zit in deze ramp, en het is de natuur. Er is geen controle over wat er gebeurt”, zegt Teddy Leonard, die samen met haar man Andy eigenaar is van de monumentale Reel Inn in Malibu, die werd verwoest door de brand in de Pacific Palisades. Acteur Billy Crystal en zijn vrouw Janice verloren hun huis van 45 jaar in dezelfde brand.
Duizenden huizen en een lange lijst van iconische locaties werden verwoest. De boerderij van Will Rogers, die de filmster tot zijn dood in 1935 bezat, werd verwoest, zeiden parkfunctionarissen. Ook verloren gegaan, het historische Topanga Ranch Motel, gebouwd in 1929 en ooit eigendom van William Randolph Hearst. Nog een verlies: de populaire filmspot Palisades Charter High School, waar Brian De Palma’s bewerking van ‘Carrie’ uit 1976 op de lijst met credits staat.
In het wazige ochtendlicht van Runyon Canyon Park waren verschroeide heuvels te zien door de stalen poorten die het beginpunt van de populaire wandelplek markeren. Een rood-gele brandweerwagen reed langzaam de blootgelegde helling op, terwijl stukjes bosbrandas naar de grond zweefden.
Deze ooit zo serene hoek van Los Angeles is een speeltuin voor John Klay, een breedgeschouderde inwoner die in de particuliere beveiliging werkt en hier dagelijks wandelt. Maar net als velen is zijn gevoel van plaats ernstig geschokt door dagen van bosbranden die zonder onderscheid wijken van de rijken verwoestten en deze keer bijna voor de deur.
“Je kijkt naar rampen op tv – orkanen, tsunami’s, tornado’s,” zei hij. “Je denkt er nooit aan dat het jou ooit zal overkomen.”
“Gisteren was de wake-up call”, zei hij, verwijzend naar het Sunset Fire dat woensdagavond over het park en de Hollywood Hills brandde. “Plotseling gebeurde het.”
Klay dacht niet dat de brand zijn appartement zou kunnen bereiken, maar het verkeer, de paniek en de opstoppingen van de evacuerende bewoners in zijn buurt ‘bezorgden mij meer’.
‘Er was zoveel chaos’, zei hij. “Wij wisten niet waar we heen moesten.”