Ralph Fiennes en Juliette Binoche werden vrienden terwijl ze minnaars speelden in ‘Wuthering Heights’. Een paar jaar later zouden ze opnieuw op het scherm verschijnen in Anthony Minghella’s ‘The English Patient’, het historische epos dat hen helemaal tot aan de Oscars zou brengen.
Ze hebben in de jaren daarna contact gehouden, gefuseerd door die vroege ervaringen en hun bewondering voor elkaars geest en processen. Er waren diners en telefoontjes en uitstapjes om elkaar op het podium te ontmoeten. Binoche ging hem opzoeken in ‘Macbeth’. Hij ging haar opzoeken in ‘Antigone’.
Aanbevolen video’s
Maar tot nu toe waren ze er niet in geslaagd weer samen te werken. En passend bij de gelegenheid is het verhaal een epos: de hereniging van Odysseus en Penelope.
“We zijn heel, heel, heel goede vrienden”, zei Fiennes. “Er is vertrouwen, er is een band, er is respect. Er is de liefde van vrienden en we vieren elkaars werk.”
‘The Return’, vrijdag in de bioscoop, is een passieproject geweest voor regisseur en co-schrijver Uberto Pasolini, die er zo’n dertig jaar aan heeft gewerkt (langer dan de hele reis van Odysseus, merkte hij op).
‘Ik dacht dat ik te oud was’, zei Fiennes. ‘Hij zei: ‘Nee, nee, nee, nee, je bent daar. Dit is je laatste jaar. ”
FIENNES: Ik ben gefascineerd door Odysseus sinds ik een jonge jongen was en mijn moeder las mij de Griekse mythen voor. Ik denk dat het gaat om thuiskomen en de moed en het soort lot hebben om te nemen wat van jou is, om duidelijk te maken wat je hebt. Er zijn grote symbolen aan het werk in dit stuk.
Uberto had dit al een tijdje met mij gedeeld en we kwamen op het punt van: wanneer gaan we dit doen? En wie moet Penelope spelen? En ik zei: “Het moet Juliette Binoche zijn.” En hij zei: “Denk je niet dat het Juliette Binoche zou moeten zijn?” En ik zei: “Dat is precies wat ik zei. Uberto, het moet Juliette Binoche zijn.’
BINOCHE: Tijdens een ander interview wilde hij niet zeggen dat hij mij had gekozen. En ik zei: “Waarom zeg je het niet?” Dus nu zegt hij dat drie keer. Ik ben zo blij.
FIENNES: Het duurde niet lang voordat Juliette Binoche de enige persoon op aarde was die Penelope kon spelen.
BINOCHE: Zoveel vroeg ik niet.
FIENNES: Dat zeg ik. Dat kun je niet zeggen. Ik kan het.
BINOCHE: Jij hebt meer voorbereid dan ik. Ralph was er echt als een gek voor aan het trainen. Wat mij betreft, jij wilt aanwezig zijn en de waarheid in het moment toelaten en deze figuren, deze grote mythen, deze archetypen werkelijkheid maken. Uberto was behoorlijk controlerend omdat hij zo graag succes wilde hebben met deze film, hij wilde dat deze zo dicht bij zijn droom zou komen. We moesten hem op een bepaalde manier ontspannen, zodat we ruimte hadden om deel te nemen aan dit acteermoment tussen ons. We wilden iets bijzonders aan de film geven, zodat mensen als toeschouwer iets ouds en toch heel waarheidsgetrouws en moderns zouden ervaren.
FIENNES: We waren er sterk van overtuigd dat we, als we dat eenmaal gingen doen, op deze gemeenschappelijke weg zaten. Je hebt de bagage van deze twee archetypen, symbolen die verhoogd en mythisch zijn. Het is onze taak om ze menselijk te maken. We voelden de hele tijd de druk daarvan en we hadden honger om het te doen en wilden het. Het was een gesprek: Definieer alsjeblieft niet elke seconde van hoe je dit gaat fotograferen, want we zullen op een plek komen waar onze gecombineerde energieën je hopelijk berichten zullen sturen over hoe je het wilt fotograferen.
FIENNES: De industrie staat voor een uitdaging. En ik weet zeker dat de onafhankelijke filmfinancieringswereld voor grote uitdagingen staat. Ik denk dat ik een beetje een dinosaurus ben. De dagen van de onafhankelijke film die in de bioscopen zou verschijnen, zijn denk ik voorbij. De honger om naar de bioscoop te gaan is iets dat misschien afneemt, en we zijn altijd dankbaar als we horen over films waarin mensen hun huis hebben verlaten voor de bioscoopervaring.
Dus dat roept de vraag op over wat is de bioscoopervaring? Alles verandert en verschuift. Maar er zijn vastberaden schrijvers, producenten, acteurs en regisseurs die geloven in het maken van provocerende drama’s voor volwassenen. Ik las over deze film, “The Brutalist.” Ik sta te popelen om het te zien. Het klinkt buitengewoon. Het klinkt als precies wat ik probeer te beschrijven. Een dappere filmmaker die vastbesloten is om erop uit te gaan en de grenzen te verleggen met een werkstuk. Er zijn mensen die vastbesloten zijn ons deze uitdrukking in de bioscoop te blijven geven. Maar het is heel zwaar.
BINOCHE: Als publiek moet je observeren wat er in je blijft. Want je gaat natuurlijk een geweldige tijd beleven terwijl je kijkt en denkt, wauw, je doet dit en dat en deze kleur en dit tempo en de montage is spannend, maar uiteindelijk, wat neem je mee? Wat blijft er in jou? Ik denk dat dat de hamvraag is, omdat je anders urenlang naar dingen kijkt en er de volgende dag of het volgende uur niet meer over nadenkt. Het is naar mijn mening belachelijk, omdat het iets in je leven moet voeden. Ik geloof dat een kunstvorm je leven kan veranderen. En met dat doel doen wij het.