LONDEN – Lashana Lynch rende weg voor spionnen.
Nadat ze Nomi speelde in ‘No Time To Die’ uit 2021, vermeed ze actief elke rol die gepaard ging met werken voor de geheime dienst. Welke rol kan een Bond-girl verslaan die de codenaam 007 van James Bond van hem heeft overgenomen?
Aanbevolen video’s
“Ik dacht: ‘Nee, ik doe het niet nog een keer. Dat is een erfenisrol. Dat is iets dat absoluut voor altijd onaangetast moet blijven”, herinnert Lynch zich.
Maar toen las ze het personage van Bianca Pullman voor een tv-serie gebaseerd op Frederick Forsyths klassieke thriller ‘The Day of the Jackal’. Bianca was ook een medewerker van de Britse buitenlandse inlichtingendienst, maar de meningsverschillen tussen de twee MI6-medewerkers spraken me aan: terwijl Nomi gelikt was, was Bianca een puinhoop waar Lynch in kon duiken.
“Ik heb me lange tijd tegen deze wereld verzet en het voelde alsof het met volle kracht op mij afkwam”, zegt ze.
Niemand is gelukkiger dat ze aan boord is gesprongen dan Eddie Redmayne, die de Jackal speelt, de mythe-achtige moordenaar die te huur is. Haar ‘veelzijdigheid is waanzinnig’, zegt hij, eraan toevoegend dat Lynch zelfs het perfecte nummer voor het thema suggereerde: ‘This Is Who I Am’ van Celeste.
“The Day of the Jackal” is een update van de film van Fred Zinnemann uit 1973, met in de hoofdrol Edward Fox als de moordenaar met een das die is ingehuurd om de Franse president te vermoorden.
Redmayne’s versie erft de vriendelijke stijl van Fox, die een leven leidt van rustige luxe in jetsetting, gefinancierd door weg te komen met moord door middel van ingenieuze apparaten, slimme vermommingen en een onberispelijke planning. Bianca is de inlichtingenofficier en wapenexpert die er alles aan doet om hem te vinden, tot groot ongemak van haar collega’s en familie.
Dit gesprek is voor de duidelijkheid en beknoptheid bewerkt.
REDMAYNE: Het was zo vreemd om een baan te doen waarin je zo nauw verbonden bent met een ander personage, en toch geen tijd met de acteur kunt doorbrengen. Maar die momenten die we op de set hadden, waren behoorlijk kostbaar.
LYNCH: We zullen u niet vertellen welke dat waren.
REDMAYNE: Het vreemde aan protheses is dat het zo’n lang proces is. Het is niet zo dat je met je ogen knippert en dan ben je veranderd. Je ziet het dus gelaagd en er zijn interessante momenten in dat proces. Maar het was altijd aan het eind van de dag dat ik mijn kleren uittrok en ik een soort oud Duits conciërgegezicht had en dan mijn soort magere, veertigjarige lichaam eronder. Dat was heel onsamenhangend en vreemd.
LYNCH: Dat is één ding dat deze show heel goed doet en wat Ronan (Bennett), onze schrijver, daarin heel goed deed, dat parallel lopen zo naadloos gebeurde dat je het niet echt ziet aankomen. En bij elke aflevering heb je het gevoel dat je voor iemand als Bianca wilt pleiten, maar de Jakhals is gewoon logisch. Ook al heeft hij net iets heel gruwelijks gedaan. Je wilt hem bijna zijn, en dat is, denk ik, het punt.
LYNCH: Nee, hoewel we de spionagetraining hebben gevolgd. Spionagetraining, waarbij we gewoon door Covent Garden liepen, door etalages keken, onze telefoons en autospiegels gebruikten om mensen te vinden, mensen te volgen en ze op te nemen zonder dat ze het zagen. Dit zijn niet alleen gewone mensen op straat. Dit is iemand die we specifiek hebben gezegd!
REDMAYNE: Hebben ze dat gedaan? O nee! Ze hebben onze donder gestolen.
REDMAYNE: We hebben het niet op dezelfde dag gedaan. Ik zou dat aan Paul, onze spionage-expert, moeten vragen, maar ik kan me voorstellen dat Lashana beter was.
LYNCH: Nee, nee.
REDMAYNE: Je bent wat behendiger om de hoek, zeker met de wapens die je hebt. Omdat ik het grootste deel van mijn wapentraining heb besteed aan sluipschuttersgeweren. Dus als het op bits aankwam, toen ik dat ding moest doen en zo (mimespelers met een pistool in de hand) om de hoek moest bewegen, was ik een beetje onzin.