Broadway- en Hollywood-songwriter Marc Shaiman kijkt met pessimistische humor terug in zijn memoires

Jan De Vries

NEW YORK – Sommige mensen zien het glas als halfvol en anderen als halfleeg. Marc Shaiman is iets heel anders.

“Ik ben niet eens blij met het glas”, zegt hij lachend.

Aanbevolen video’s



De bekroonde Hollywood- en Broadway-componist en tekstschrijver noemt zichzelf graag een ‘Iejoor’ en ‘een pessimist met een kaart’, ondanks dat veel van zijn grootste dromen werkelijkheid worden.

Zijn carrière en persoonlijke ups en downs komen deze winter volledig tot uiting met de publicatie dinsdag van zijn memoires, “Never Mind the Happy: Showbiz Stories from a Sore Winner”, die gevuld is met grappige verhalen van een man die al tientallen jaren populaire films en musicals van brandstof voorziet.

“Ik heb het geluk gehad veel te kunnen doen en ik heb het geluk gehad dat ik een schandalig lang leven heb gehad. Ik dacht: ‘Laat me het eindelijk opschrijven'”, zegt hij.

Verhalen over Bette Midler, Stephen Sondheim en de jongens van ‘South Park’

De memoires brengen de opkomst van het in New Jersey geboren muzikale wonderkind in kaart, van muzikaal leider van Bette Midler in zijn tienerjaren tot het scoren van films als ‘Sleepless in Seattle’ en ‘Mary Poppins Returns’ en Broadway-shows als ‘Hairspray’ en ‘Catch Me If You Can’.

Hij heeft samengewerkt met Billy Crystal, Martin Short, Luther Vandross, Raquel Welch en Rob Reiner, spartelde met producer Scott Rudin en had ruzie met Nora Ephron (“Ik weet zeker dat ze in de hemel is en alle engelen vertelt dat ze niet van harpen houdt”, schrijft hij). Hij speelde ook in het Witte Huis en was een kracht in de begindagen van ‘Saturday Night Live’.

Er was een tijd in 1999 dat hij de legendarische componist Stephen Sondheim op een feestje in zijn appartement zo high kreeg dat de iconische componist driemaal in elkaar zakte. ‘Ik heb Stephen Sondheim vermoord,’ dacht hij bij zichzelf. (Sondheim vroeg hem het verhaal pas te vertellen nadat hij stierf.)

Hij vertelt het verhaal van hoe hij Meryl Streep herhaaldelijk aan een nummer voor ‘Mary Poppins Returns’ hoorde werken. Ontroerd klopten hij en zijn schrijfpartner, Scott Williams, bij haar aan om te zeggen hoe onder de indruk ze waren van haar toewijding aan het repeteren. ‘Nou jongens, angst kan een krachtige motivator zijn’, vertelde ze hen.

“Ik probeer vooral te laten zien hoe menselijk iedereen is, zelfs deze namen met een brutaal gezicht”, zegt Shaiman, tweevoudig Grammy-winnaar en tweevoudig Emmy-winnaar, in het interview.

Shaiman staat er niet boven om zichzelf te bespotten, zoals hij doet omdat hij een verstokte pothead- en cocaïnegebruiker is geworden. “Ik zou in het Guinness Book of World Records moeten staan ​​omdat ik de enige persoon ben die is aangekomen terwijl ik cocaïneverslaafd was”, schrijft hij.

Er zijn verhalen over hoe een misverstand over een onbetaalde rekening met Barbra Streisand hem dagenlang van streek maakte en de keer dat hij Harry Connick Jr. beledigde (beiden zouden zich later verzoenen).

Dan was er de tijd dat hij gekleed was in een opzichtig poederblauw pak en verenboa naast Matt Stone en Trey Parker op een rode loper voor ‘South Park: Bigger, Longer & Uncut’ – zij waren verkleed als Gwyneth Paltrow en Jennifer Lopez.

Eén les van Shaiman: ‘Kom opdagen’

Eén les die Shaiman aspirant-kunstenaars hoopt te leren, is ervoor te gaan: “Wat je kunt doen is opdagen. Laat je aan alles zien. Zeg tegen alles ja, want ik ben daar een goed voorbeeld van.”

Hij vertelt het verhaal van Midler die een wereldtournee organiseert en zijn diensten aanbiedt, maar te horen krijgt dat ze alleen lokale mensen uit Los Angeles inhuurt. Dus nam hij al zijn geld op van de bank, stapte op een vlucht vanuit New York en belde haar vanuit een telefooncel: “Ik ben in LA. Waar is de repetitie?”

“Zelfs als je de baan niet krijgt, houd dan de moed erin, want iemand in die kamer zal je voor iets anders herinneren. Dat is wat ik denk dat je echt uit het boek leert”, zegt hij.

Als teken van Shaimans aantrekkingskracht op Broadway zal het audioboek optredens bevatten van onder meer Crystal, Short, Matthew Broderick, Megan Hilty, Nathan Lane, Katharine McPhee en Ben Whishaw.

“Ik had veel teksten in het boek opgenomen en toen besefte ik plotseling: ‘Wat, ga ik ze allemaal zingen of allemaal uitspreken?’ Dus begon ik vrienden te bellen, sommigen die die liedjes hadden gezongen en sommigen die de demo’s hadden gezongen, ‘zegt hij.

Crystal ontmoette Shaiman tijdens “Saturday Night Live” en het klikte snel. In een apart interview noemde Crystal zijn vriend grappig en snel om te improviseren, met een bijna fotografisch geheugen voor muziek.

“Kijk eens naar zijn bereik: van ‘Misery’ tot de prachtige partituur van ‘The American President.’ En ik bracht hem binnen op ’61(asterisk)’ en vervolgens op de ‘Mr. Saturday Night’-score, ‘zegt Crystal. “Hij is gewoon zo uniek getalenteerd als kunstenaar.”

Ondanks dat hij in 2003 een Tony Award-winnaar was met ‘Hairspray’ en nog twee andere nominaties verdiende voor ‘Catch Me If You Can’ in 2011 en ‘Some Like It Hot’ in 2023, is Shaiman zenuwachtig van Broadway.

Zijn laatste twee shows – ‘Smash’ en ‘Some Like It Hot’ – kregen goede recensies, maar sloten vroegtijdig af, ten prooi aan hoge kosten en een wispelturig publiek.

“Ik wou dat de shows een beetje stonken en ik kon zeggen: ‘Oh man, dat stonk echt. Mensen vinden dit echt niet leuk'”, zegt hij. “Maar als ze ervan genieten?”

Shaiman heeft eigenlijk niets anders te bewijzen en toch lacht hij omdat zijn huid in de loop der jaren dunner is geworden – en niet dikker. Hij wil het graag rustig aan doen, maar dat is niet wat Iejooren doen.

“Ik weet niet hoe goed ik het ga doen met mijn pensioen, maar ik wil het graag proberen.”