NEW YORK – De buitenwijken zijn allesbehalve saai in de nieuwe Peacock-serie “The ‘Burbs”, waar vreemde dingen gebeuren. Zoals hoe grappen zich vermengen met angst.
Geïnspireerd door de gelijknamige film onder leiding van Tom Hanks uit 1989, volgt ‘The ‘Burbs’ een nieuwe moeder terwijl ze navigeert door een vreemde wereld van witte houten hekken en verzorgde gazons, terwijl ze ook een mogelijke moord onderzoekt.
Aanbevolen video’s
“Het heeft de komedie, het heeft het drama, het heeft het mysterie, het heeft de horror, de spanning, de spanning – alles”, zegt Celeste Hughey, de maker, schrijver en uitvoerend producent. Alle acht afleveringen verschijnen vrijdag.
Hanks wordt vervangen door Keke Palmer, die een pasgetrouwde en nieuwe moeder speelt die intrekt in het ouderlijk huis van haar man in het fictieve Hinkley Hills, waar iedereen zich met de zaken van anderen bezighoudt. “Suburbia is een kijksport”, krijgt ze te horen.
Aan de overkant van de straat staat een verlaten huis, waar tientallen jaren geleden een plaatselijke tiener verdween. Palmer’s Samira bundelt al snel de krachten met een bende afwijkende buitenwijken om de zaak op te lossen, ook al speelde haar eigen echtgenoot een of andere rol.
“Ik wilde me echt concentreren op dat vis-uit-water-gevoel, Samira centreren als een zwarte vrouw in een witte buitenwijk die een nieuwe moeder is, een nieuwe vrouw – alles nieuw – en proberen erachter te komen waar ze thuishoort in de omgeving”, zegt Hughey.
Grappen en sociaal commentaar
De cast bestaat uit Jack Whitehall als Samira’s echtgenoot en het trio Julia Duffy, Mark Proksch en Paula Pell als haar wijnzuipende, onderzoekende buren die een soort gevonden familie vormen.
“De film kwam uit toen ik nog heel jong was, maar ik herinner me dat ik hem als kind zag en dat het voor mij een angstaanjagende film was”, zegt Hughey. “Maar als je het als volwassene opnieuw bekijkt, is het net de meest actuele film.”
De scripts barsten van de geestige humor, van verwijzingen naar Marie Kondo tot ‘Baby Reindeer’ en grappen die vaak door de acteurs worden geïmproviseerd. Chocoladebrownies worden omschreven als “de Beyoncé onder de desserts” en er wordt een grapje gemaakt over hoe blanke dames van salades houden.
“The ‘Burbs’ behandelt in acht afleveringen ook serieuzere kwesties – micro-agressies, raciale profilering, pesten en kindertrauma’s – maar hanteert een gekke, ongebruikelijke aanpak.
“Ik bekijk de dingen altijd met gevoel voor humor”, zegt Hughey. “Ik denk dat komedie een manier is om al deze behoorlijk zware onderwerpen te kunnen onderzoeken, maar dan op een manier die toegankelijk is, op een manier die verhelderend is.”
Palmer zegt dat ze opgroeide met het kijken naar shows van Norman Lear en bewonderde zijn vermogen om zowel sociale spanningen te entertainen als aan te pakken – iets wat ze ontdekte in ‘The ‘Burbs’.
“Toen ik dit script voor de eerste keer las, werd het, toen we aan de show begonnen, duidelijk dat we de kans hadden om hetzelfde te doen”, zegt Palmer. “We kunnen clichés blootleggen, we kunnen ons op dingen richten, wat op zichzelf een van de grootste instrumenten van satire en komedie is, en ook van horror, omdat horror een goede allegorie kan zijn voor de problemen in ons leven.”
‘Speel in beide genres’
Whitehall, die opgroeide in de Londense buitenwijk Putney, zegt dat hij het op prijs stelt dat het sociale commentaar nooit zo zwaar aanvoelt tussen komedie en horror: “Het was geweldig om in beide genres te kunnen spelen.”
Er zijn meerdere knipoogjes naar de originele film, zoals het kiezen van de achternaam Fisher naar wijlen acteur Carrie Fisher, die in de door Hanks geleide versie verscheen, en het noemen van een hond Darla naar de naam van de pup die in de versie uit 1989 speelde. Hanks zelf verschijnt in een knipperend beeld, anders mis je het.
Er is een scène waarin Samira op het gras van haar buurman stapt en de bladeren plotseling dreigend om haar voeten dwarrelen, een echo van het origineel. En er is een moment waarop sardines en pretzels worden geserveerd, een verwijzing naar een klassiek moment uit de film. De makers vroegen zelfs de oorspronkelijke acteur Wendy Schaal om terug te keren om de stadsbibliothecaris te spelen.
“Ik wilde echt de oorspronkelijke fans van de film eren en ervoor zorgen dat ze zien dat iemand die het originele materiaal respecteert en van de film houdt, het in handen had”, zegt Hughey. “Ik zie de fans.”
Hughey zei dat ze de serie schreef met de stem van Palmer in gedachten, een manifestatie die echt bleek te werken toen ze Palmer ruim een jaar later voor het eerst ontmoette.
De muziek varieert van ‘Lovely Day’ van Bill Withers tot ‘Dark Red’ van Steve Lacy, ‘Anxiety’ van Doechii en ‘I’m Not a Player’ van Big Pun.
“Muziek is een groot deel van mijn creatieve proces en ik wilde ook opvallen in de show”, zegt Hughey. “Ik heb zoveel van mijn inspiratieliedjes mogen binnenhalen.”