KURAKHOVE – Kurakhove ligt aan het oostfront van Oekraïne en is aan drie kanten omsingeld, met Russische troepen op iets minder dan drie kilometer van het verwoeste stadscentrum.
Toch blijven er tussen de 700 en 1.000 lokale bewoners over, van wie de meesten in de kelders van appartementsgebouwen wonen, zonder stromend water, verwarming of elektriciteit. De enige plek om telefoons op te laden is in de kelder van het gebouw waar nu het stadsbestuur is gevestigd.
Aanbevolen video’s
Het exacte aantal mensen is onmogelijk vast te stellen omdat er sinds half oktober geen humanitaire vrijwilligers meer naar Kurakhove zijn gekomen.
Onder aanval van artillerie, meerdere raketwerpers, luchtbommen en drones is Kurakhove het nieuwe Bakhmut geworden, terwijl Rusland zijn opmars naar het westen voortzet om de hele Donbas-regio te veroveren. Vrijdag noemde de Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy de situatie in Kurakhove, evenals in de belangrijkste stad Pokrovsk, “de meest uitdagende.”
Het ziekenhuis, scholen, kleuterscholen, waterzuiveringsinstallatie, vluchtelingencentrum, postkantoor, technische school en cultureel centrum zijn allemaal verwoest. Er hangt rook in de lucht terwijl gebombardeerde appartementsgebouwen branden tegen een achtergrond van artillerievuur en drones.
Artilleristen van de 33e Brigade zeggen dat ze ongeveer 50 granaten per dag afvuren op het Kurakhove-front, wat wijst op kritieke activiteit in de offensieve operaties van het Russische leger en op de wanhopige pogingen van de brigade om te voorkomen dat Russische troepen de stad omsingelen.
Lokale autoriteiten blijven in de stad, evenals vertegenwoordigers van de politie en lokale territoriale strijdkrachten.
Voor Artem Shchus, hoofd van de politie in Kurakhove, is er weinig hoop de stad te verdedigen als deze omsingeld wordt.
“Ik denk niet dat dit mogelijk is, gezien de realiteit van moderne oorlog en moderne technologieën. In dat geval zou de logistiek alleen door drones kunnen worden uitgevoerd”, zegt hij.
Shchus noemt de weg naar Kurakhove, die bezaaid is met uitgebrande burgervoertuigen, de ‘weg des doods’, vanwege aanhoudende Russische drone-aanvallen. Vijf burgers zijn gedood toen ze probeerden te vertrekken.
De weg van de dood
Er zouden geen goederen de stad binnenkomen zonder de evacuatiegroep “White Angels”, bestaande uit lokale politieagenten en vrijwilligers. Ze verlenen eerste hulp aan de gewonden en verwijderen de lichamen van degenen die zijn omgekomen bij beschietingen, terwijl ze de enige functionerende voedselwinkel van de stad exploiteren.
De White Angels brengen essentiële voorraden aan in een gepantserd voertuig uitgerust met elektronische oorlogsapparatuur – de enige manier om de stad binnen te komen, en nog steeds een reis vol risico’s.
“Zonder REB (jammers) is het gewoon een loterij. Daarmee heb je misschien nog steeds een kans om te overleven”, zegt Shchus.
De enige manier om de stad te ontvluchten is door met de White Angels mee te reizen. Elke dag riskeren ze hun leven om tussen de zes en twaalf mensen uit verschillende delen van de stad en omliggende dorpen te evacueren.
Hoewel het de bedoeling is dat kinderen geëvacueerd zijn, verbergen ouders ze vaak, zowel voor de bommen als voor wetshandhavers. Een van de belangrijkste missies van de White Angels is het vinden van kinderen en het overtuigen van hun ouders om te evacueren.
Wanneer deze missie succesvol is en kinderen uit de kelders worden verwijderd, zijn velen geschokt door de toestand van de verwoeste stad, wat erop wijst dat ze zich al geruime tijd ondergronds hebben verstopt.
Nadat ze de kinderen kogelvrije vesten en helmen hebben aangetrokken, brengen de Witte Engelen ze naar de nabijgelegen stad Kostyantynopil, vanwaar andere vrijwilligers ze naar vluchtelingenregistratiepunten in de regionale centra Dnipro of Zaporizja vervoeren.
“We evacueren elke dag mensen zonder te stoppen. We hebben net mensen afgezet in Kostyantynopil, en we moeten vandaag nog adressen doornemen”, legt Shchus uit.
Gevraagd naar de aanpassing aan het werk in zulke uitdagende en gevaarlijke omstandigheden, maakt de politiechef zich zorgen over de impact op zijn team.
“Ik denk dat iedereen zich al heeft aangepast. Ik zou het niet eens ‘aanpassing’ willen noemen. Het lijkt meer op een ongezonde gemoedstoestand. Ik weet niet hoe dit hen in de toekomst sociaal zal beïnvloeden”, zegt hij. “Deze mensen leven in onmenselijke omstandigheden en overleven op adrenaline. De oorlog is hun leven. Het zijn moeilijke omstandigheden om in te werken, maar iedereen werkt.”