LONDEN – Twintig jaar geleden zorgde de Schotse rockband Franz Ferdinand voor een schok door de muziekwereld. Ze walsten in uitgeklede shirts en werden al snel wereldwijde iconen vanwege hun uitzinnige liedjes, waarbij ze een kritische massa bereikten met de meezingende singles ‘Take Me Out’ en ‘Do You Want To’. Er is veel veranderd in die tijd, maar de band heeft nooit geaarzeld in hun toewijding aan de indie-uitbundigheid van de jaren 2000. De afgelopen jaren is er sprake geweest van een heropleving van de indiemuziek, maar voor Franz Ferdinand is die nooit verdwenen.
Vrijdag brengen ze ‘The Human Fear’ uit, hun zesde studioalbum en het eerste in zeven jaar, waarmee ze een einde maken aan de langste pauze tussen volledige lengtes in hun carrière.
Aanbevolen video’s
Frontman Alex Kapranos zegt dat het album het vormen en afbreken van relaties aanpakt. “De titel is een aanwijzing voor de scène”, plaagt hij. “Maar het is niet in het thema geschreven, althans niet bewust.”
‘The Doctor’ gaat over de angst om een instelling te verlaten, en ‘Bar Lonely’ gaat over de angst om een relatie te verlaten. ‘Nacht of Dag’ is de angst om een relatie aan te gaan. Maar angst is fascinerend omdat angst universeel is. We ervaren allemaal angst. We ervaren allemaal dezelfde angsten. Maar hoe we erop reageren, is individueel. En zo vinden we wie we zijn, onze persoonlijkheden. En het overwinnen van angst voelt goed. Daarom kijken we naar horrorfilms of rijden we in achtbanen – omdat je angst overwint en je daardoor heel levend voelt.
Ik denk dat ik me om de een of andere reden een beetje zo voelde toen ik het nummer aan het schrijven was. En ik dacht: “Wat ga ik doen?” … Ik ga gewoon iets verbazingwekkend gedurfds doen. Ik ga er met een gedurfde houding in en kom er op die manier doorheen. En geef daar ook niemand anders de schuld van. Neem bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid om zelf de angst te overwinnen.
Ik denk dat de manier waarop mijn brein werkt hetzelfde is als wanneer je je voorstelt dat je het kantoor van een excentrieke professor van een universiteit binnengaat, dat bezaaid ligt met stukjes papier. Het lijkt allemaal op een catastrofale, organisatorische hel, maar ze weten precies waar alles is. Zo zijn mijn hersenen met stukjes ideeën, stukjes liedjes en dat soort dingen. Ik weet waar ze zijn, en als ik ze moet gebruiken, komen ze tevoorschijn.
HARDY: En voor mij is de show de beloning geworden voor het maken van platen. Het concentreert zich allemaal op het live spelen voor een publiek en het zien hoe mensen er op dat moment op reageren. Als je een plaat uitbrengt, zie je de mensen er thuis niet naar luisteren. Weet je, de manier waarop je de reactie krijgt, zijn deze liveshows.
HARDY: Het is nooit weggegaan.
Ik denk dat vanuit ons perspectief: maak gewoon datgene waar je van houdt, en dan gaat het niet echt fout.