DALLAS – In de decennia sinds de oudere broer van West Brandt in de Tweede Wereldoorlog werd vermoord, is haar vriendelijke en artistieke broer of zus, die graag boogie-woogie op de piano speelde, nooit ver uit haar gedachten geweest. Ze was dan ook heel blij toen ze ontdekte dat hij ook wordt herdacht door een Nederlands echtpaar dat regelmatig een marker voor hem bezoekt op een Nederlandse begraafplaats.
“Het is geweldig voor mij om te weten dat er iemand is”, zegt Brandt, 93, die in de buurt van Houston woont.
Aanbevolen video’s
Haar kennismaking tijdens de zomer met Lisa en Guido Meijers kwam tot stand via een nieuw initiatief met als doel het aantal verbindingen te vergroten tussen de familieleden van degenen die begraven en herdacht worden op de muren van de vermisten op de begraafplaats uit de Tweede Wereldoorlog en het Nederlandse volk dat ieder van hen heeft geadopteerd.
Het project werd gestimuleerd door “The Monuments Men”-auteur Robert Edsel, wiens nieuwste boek, “Remember Us”, het verhaal vertelt van het adoptieprogramma op de Nederlands Amerikaanse Begraafplaats. Zijn in Dallas gevestigde Monuments Men and Women Foundation werkte samen met de Nederlandse stichting die verantwoordelijk was voor de adopties om het Forever Promise Project op te richten, dat een doorzoekbare database heeft met de namen van Amerikaanse militairen die op de begraafplaats zijn begraven en herdacht.
“Ik zou graag willen dat we zoveel mogelijk Amerikaanse families vinden en in contact brengen met hun Nederlandse adoptanten”, aldus Edsel.
Ton Hermes, voorzitter van de Stichting Adoptie Graven Amerikaanse Begraafplaats Margraten, zei dat hoewel elk van de ongeveer 8.300 graven en 1.700 markeringen voor de vermisten op de begraafplaats nabij het dorp Margraten adoptanten heeft, slechts ongeveer 20% tot 30% van hen in contact staat met de familieleden van het militair lid.
Toen de Meijerses de markering voor Army Air Forces Staff Sgt. William Durham “WD” West Jr. enkele jaren geleden kenden ze alleen basisinformatie over de 20-jarige wiens lichaam nooit werd teruggevonden nadat zijn B-24 bommenwerper boven de Noordzee werd neergeschoten tijdens een missie naar nazi-Duitsland.
Door met Brandt te praten, kwamen ze erachter dat West “een behoorlijk creatieve ziel” was, zei Lisa Meijers.
‘Dat zorgt uiteraard voor een enorme verandering in de manier waarop je iemand kunt herinneren’, zei ze.
Brandt zei dat haar broer graag schilderde en piano op het gehoor speelde, en hoewel ze zes jaar jonger was, waren ze ‘grote vrienden’ die opgroeiden in de kleine stad DeRidder in het westen van Louisiana.
“We hielden ervan om samen te zijn, dus het was erg moeilijk toen hij wegging”, zei Brandt.
Brandts dochter, Allison Brandt Woods, zei dat het hartverwarmend is om te weten dat Meijerses over de marker waakt. Woods ontmoette hen tijdens een recente reis en hoopt dat de band tussen hun families ook voor toekomstige generaties zal blijven bestaan.
De begraafplaats is volgens Lisa Meijers een van de vele herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog in Zuid-Nederland, dat in september 1944 door de geallieerden werd bevrijd na ruim vier jaar nazi-bezetting.
“We voelen echt hoe ontzettend belangrijk het is om deze dingen te onthouden en de offers te eren die deze mensen voor ons hebben gebracht”, zei ze.
De Meijersen, die een zoontje van één jaar hebben, bezoeken ongeveer één keer per maand de marker van West en brengen bloemen.
Hermes zei dat het programma zo populair is dat er een wachtlijst is om een graf of gedenkteken te adopteren.
Namen op de muren van vermisten zijn in 2008 opengesteld voor adoptie, zegt Frans Roebroeks, secretaris van de Nederlandse adoptiestichting. Het formele adoptieproces voor graven begon vorm te krijgen tijdens een vergadering van de gemeenteraad van Margraten in 1945.
“Ze kwamen bijeen om het antwoord te vinden op de vraag: hoe bedank je je bevrijders als ze niet meer leven?” zei Edsel.
Veel initiële adoptanten namen het graf over van iemand die ze hadden leren kennen.
“Toen ze hoorden dat hun soldaat sneuvelde, besloot het Nederlandse volk zijn graf te adopteren, bloemen mee te brengen en te corresponderen met de vrouwen of moeders in de Verenigde Staten”, aldus Hermes.
Roebroeks zei dat veel van de graven sinds het einde van de oorlog door dezelfde familie worden verzorgd, waaronder een die door zijn familie is doorgegeven. Hij zei Leger Pfc. Henry Wolf was op de boerderij van zijn grootvader gebleven en werd ‘als een zoon’ voor hem.
Het graf van Wolf is van Roebroeks’ grootvader overgegaan op zijn moeder en nu op zijn zus, die het zal doorgeven aan haar dochter, zei hij.
“Dat graf blijft in de familie”, zei hij.
Edsel zei dat tot nu toe meer dan 300 gezinnen hebben gevraagd om in contact te worden gebracht met hun adoptanten.
“En we zijn nog maar net begonnen”, zei hij.