NEW YORK – Het zal moeilijk zijn om een aankomende film te vinden die vreemder is dan ‘Rumours’.
Het bijtende commentaar op de leegte van politieke uitspraken en de optredens die politici opvoeren begint als een regelrechte politieke satire die zich richt op de wereldleiders van de G7, maar glijdt vervolgens over in een wereld van langzame maar angstaanjagende zombies; een mysterieus, gigantisch brein gevonden midden in een bos met een onverklaarbare oorsprong; en een AI-chatbot die uit is op seksuele beknelling.
Aanbevolen video’s
Het gaat van provocerend naar absurd binnen een paar korte scènes, waarbij de G7-leiders niet langer het onderwerp van kritiek zijn, maar het mikpunt van de grap.
En dat is eigenlijk het hele punt, volgens ster en uitvoerend producent Cate Blanchett.
Ze speelt een fictieve kanselier van Duitsland genaamd Hilda Orlmann, de gastheer van de conferentie die meer gefocust is op optica dan op actie.
“Ik denk dat het publiek ernaartoe zal komen met behoefte aan een soort catharsis. En omdat de film belachelijk en angstaanjagend is… denk ik dat ze zullen kunnen lachen om de absurditeit van de situatie waarin we ons bevonden. Ik denk dat het in dat opzicht een zeer genereuze film is,’ zei ze.
De drie regisseurs, Guy Maddin en de broers Evan en Galen Johnson, zeiden dat ze wilden dat de film het gevoel zou krijgen dat er sprake was van een “algemene golf van politiek gebrek aan respect” en dat er enkele resonante kritieken in zouden zitten, maar ze wilden niet dat de kijkers het gevoel zouden krijgen dat ze ze verlieten een collegezaal toen ze het theater uitliepen.
‘Ik ben prekerig genoeg als ik met mensen praat. Ik wil geen prekerige film maken, weet je? Ik geef gewoon de voorkeur aan films die dat niet zijn. Dat raakte me gewoon met een klein mysterie van … ‘Wat doe of zie je? Wat ervaar ik?’”, aldus Evan Johnson, die het script schreef en mede regisseerde.
Wat de meer absurde verhaallijnen betreft, zei Maddin dat hij en zijn medewerkers “een drang delen om met een origineel recept te komen.”
En origineel is het zeker. In de eenvoudige openingshandeling komen de leiders van de Groep van Zeven bijeen voor hun jaarlijkse top en proberen een voorlopige verklaring op te stellen voor een niet nader genoemde crisis. Naarmate de avond vordert en ze moeite hebben om een paar betekenisvolle zinnen aan elkaar te rijgen, worden ze in de steek gelaten en blootgesteld aan aanvallen van ‘moerasmensen’, of goed bewaarde gemummificeerde lichamen van duizenden jaren geleden. Hijinks – en hilariteit – vloeien daaruit voort.
Nikki Amuka-Bird, die de gefictionaliseerde Britse premier Cardosa Dewindt speelt, zei dat ze zich tijdens het lezen van het script steeds afvroeg: “Wat gebeurt er?” Maar de belachelijke verhaallijn – inclusief de apocalyptische invasie van zombieachtige ‘moerasmensen’ – was slechts een deel van de reden waarom ze het project op zich nam.
“Dit soort totale moed om genres op deze manier te splitsen neemt elke vorm van bezorgdheid of angst weg die je erover zou kunnen hebben, omdat hun tong (de regisseurs) de hele tijd stevig in hun wangen zit”, zei Amuka-Bird. “Het is een heel fantasierijke oefening en het is gewoon fantastisch om te werken met regisseurs die zo brutaal kunnen zijn en zulke risico’s kunnen nemen.”
De cast wordt gecompleteerd door een sterrenensemble: Roy Dupuis is een melodramatische Canadese premier, Charles Dance is een Amerikaanse president met een onverklaarbaar Brits accent, Denis Ménochet is een paranoïde Franse president en Alicia Vikander verschijnt als een hectische leider uit de Europese Commissie.
De titel van de film, zei Blanchett, is bedoeld om te verwijzen naar het gerespecteerde Fleetwood Mac-album met dezelfde naam, dat werd gemaakt in een tijd waarin de bandleden naar verluidt “allemaal samen sliepen en ruzie maakten en uit elkaar gingen”, zei ze.
“Het verrassende eraan is dat je denkt: ‘Oké, dit is een film over de G7’, maar het is een soort soapserie voor overdag, met dit soort afspraken, contacten en kleine ruzies,” zei Blanchett. “Het was zo’n ongebruikelijke manier om te kijken naar de puinhoop waar we allemaal in zitten en naar het leiderschap dat ons hierheen heeft geleid.”