WASHINGTON – Terwijl president Joe Biden vorige week een viering van de uitmuntendheid van zwarten organiseerde in het Witte Huis met wetgevers, pleitbezorgers en beroemdheden, was Kamala Harris op weg naar Pennsylvania.
De eerste zwarte vicepresident van het land sprak met kiezers in Pennsylvania over het ondersteunen van kleine bedrijven, het bouwen van meer woningen en het uitbreiden van de kinderbelastingaftrek. Ze zei dat het land “een president van de Verenigde Staten nodig heeft die zich inzet voor alle Amerikaanse mensen.”
Aanbevolen video’s
Wat ze niet deed, was praten over haar ras, geslacht of de mogelijkheid dat ze de eerste zwarte vrouw uit Zuid-Azië zou zijn die president zou worden als ze Republikein Donald Trump zou verslaan.
Terwijl Harris kiezers probeert te lokken, belichaamt ze haar identiteit als gekleurde vrouw in plaats van dit expliciet te maken in haar verhaal. In plaats daarvan benadrukt ze haar beleid en cv.
Ze zal haar zaak de komende dagen bepleiten bij minderheidsgroepen in een aantal belangrijke settings. Ze zal zaterdagavond spreken tijdens een Washington Awards Dinner gesponsord door de Congressional Black Caucus Foundation, een interview houden met leden van de National Association of Black Journalists in Philadelphia op dinsdag, en donderdag een online rally bijwonen met Oprah als headliner en met groepen als “Win with Black Women”, “White Women: Answer the Call” en “South Asians for Harris.”
Harris heeft in haar hele carrière “veel verschillende primeurs gehad, maar heeft dat nooit echt als een omschrijving gebruikt”, aldus Brian Brokaw, die Harris’ winnende campagne voor procureur-generaal van Californië in 2010 leidde.
“Haar levensverhaal en haar identiteit en haar achtergrond en haar werkervaring zijn allemaal cruciale onderdelen van haar campagnes geweest,” zei hij. Maar hij voegde eraan toe dat “de eerste worden — dat is nooit echt onderdeel geweest van haar kernredenering waarom ze gekozen zou moeten worden voor een functie. Het is gewoon een belangrijk resultaat van haar verkiezingen.”
Harris’ identiteit is ook duidelijk zichtbaar in de manier waarop ze ervoor kiest om met kiezers om te gaan. Harris was lid van een historisch zwarte studentenvereniging toen ze Howard University bezocht, en sprak deze zomer in Houston op de jaarlijkse bijeenkomst van een andere studentenvereniging, waar ze de vrouwen vertelde: “Het is zo fijn om vanavond bij jullie te zijn, en ik zeg dat als een trots lid van de Divine Nine. En als ik naar iedereen hier kijk, zie ik familie.”
Het is een andere aanpak dan die van Hillary Clinton in haar Democratische campagne voor het presidentschap in 2016, toen ze haar potentieel om het glazen plafond te doorbreken centraal stelde. Harris’ medewerkers en bondgenoten zeggen dat het, nu er geen tijd te verliezen is in een gecomprimeerde campagne dit jaar, misschien waardevoller is om zich te richten op kiezers in plaats van op haarzelf.
Crystal McLaughlin uit North Carolina, die vorige week een bijeenkomst van Harris in Greensboro bijwoonde, erkende de kandidatuur van Harris als een belangrijk “historisch moment”, maar voegde eraan toe dat het belangrijker is om te kijken naar “wie wil doen wat goed is.”
Toch zei ze dat Harris’ identiteit ertoe doet, ook al is dat niet het onderwerp van haar campagne.
“Het is belangrijk, niet alleen voor jonge zwarte meisjes, maar voor meisjes, punt uit,” zei McLaughlin, 53, die zwart is. “Als je het kunt zien, kun je het ook daadwerkelijk zijn.”
Tot nu toe was het Trump die het onderwerp ras ter sprake bracht in de campagne, door ten onrechte te beweren dat Harris te laat “zwart werd.” Tijdens het presidentiële debat van afgelopen week zei hij opnieuw dat hij had gelezen dat ze “niet zwart” was, en toen was ze dat wel.
Harris noemde zichzelf niet één keer in haar reactie, maar zei in plaats daarvan: “Ik vind het een tragedie dat we iemand hebben die president wil worden, maar in de loop van zijn carrière consequent heeft geprobeerd ras te gebruiken om het Amerikaanse volk te verdelen.”
Organisaties voor burgerrechten die zich richten op het mobiliseren van zwarte kiezers, zeggen dat ze een toename in enthousiasme en betrokkenheid hebben gezien sinds Harris de top van de Democratische lijst heeft bereikt.
De NAACP heeft berichten verspreid met gelieerde groepen waarvan de onderzoekers denken dat ze vooral aanslaan bij zwarte kiezers. Hierbij gaat het onder meer om het beschermen van de rechten van zwarte Amerikanen en het aanspreken van hun verantwoordelijkheid om te stemmen.
Wat economische kwesties betreft, roept de burgerrechtengroep organisatoren en campagnes op om te luisteren naar de zorgen van zwarte kiezers.
“Zwarte kiezers willen beleidsoplossingen,” zei Phaedra Jackson, vicevoorzitter van de afdeling belangenbehartiging en effectiviteit bij de NAACP. Maar ze voegde toe: “Representatie is belangrijk. Mensen zijn enthousiast om een zwarte vrouw te zien strijden om het hoogste ambt in het land” en ze geven meer om instellingen als ze binnen die instellingen vertegenwoordigd worden.
De NAACP richt zich met name op staten waar de opkomst bij verkiezingen onzeker is. Zij verwachten dat problemen als kiezersonderdrukking vanaf november een potentieel probleem zullen zijn.
“Zwarte kiezers zijn bereikbaar en we zijn geen monoliet. Dit is een extreem opwindende tijd om kiezers te betrekken”, aldus Tyler Sterling, de nationale campagneleider van de NAACP.
John Spencer, een 58-jarige geograaf uit Chapel Hill, North Carolina, zei dat hij wil dat Harris zich richt op haar plannen voor de toekomst in plaats van op haar ras en geslacht. Identiteit, in tegenstelling tot beleid, is iets dat je kunt zien door alleen maar naar haar te kijken, zei hij.
“In dit land zou een politicus idealiter beoordeeld moeten worden op zijn standpunten en niet op iets anders dan wie hij is, zijn karakter en zijn standpunten”, aldus Spencer, die blank is.
Hij zei dat Harris’ standpunten belangrijker voor hem zijn omdat ze uiteindelijk gevolgen zullen hebben voor zijn 11-jarige dochter Leah, die samen met hem naar de bijeenkomst in Greensboro ging.
Als Harris het podium betreedt, zegt de 66-jarige Sheila Carter, is de identiteit van de Democratische presidentskandidaat “voor zichzelf sprekend”. Discussies over haar ras en geslacht zijn ondergeschikt aan wat ze als kandidaat te bieden heeft, zegt Carter, een zwarte gepensioneerde uit Durham, North Carolina, die de bijeenkomst bijwoonde.
“Je ziet wie ze is,” zei Carter. “En zoals ze zegt: ‘Waarom zou ik überhaupt de moeite nemen om te zeggen of ik zwart of Indiaas ben of wat dan ook? Ik ben wie ik ben. Jij ziet het, ik zie het, de wereld ziet het.'”