PARIJS – “Ze is rommelig. Het kan rommelig zijn. Maar het is echt.”
Dat zegt Cynthia Nixon – niet alleen van Miranda Hobbes, het personage dat ze bijna drie decennia heeft belichaamd, maar van de show zelf. “En zomaar …”, “HBO’s” Sex and the City “-opleving is in seizoen drie tot zijn recht gekomen: minder bezig met het behagen van iedereen, en meer geïnteresseerd in het vertellen van de waarheid.
Aanbevolen video’s
Waarheid lijkt in dit geval als complexiteit. Vrouwen in de vijftig met evoluerende identiteiten. Niet ingevroren in de tijd, maar veranderen, afrekenen, herleven. Queerness dat is vreugdevol maar niet gepolijst. Verdriet zonder melodrama. Een piratenhemd met een bleekgat dat op de een of andere manier een talisman van kracht wordt.
Een stem keert terug
Seizoen drie markeert de terugkeer van de iconische interne monoloog van Carrie Bradshaw – de voice -over die ooit “seks en de stad” definieerde en miljoenen vrouwen toestemming gaf om hun leven te vertellen. Die ritmische intimiteit is terug en niet per ongeluk.
“We hebben altijd van de voice -over gehouden,” zei Parker. “Het is een ritme – het maakt deel uit van het DNA.”
Voor Parker weerspiegelt het de emotionele duidelijkheid van Carrie. Het personage dat ooit door Manhattan zweefde die schoenen en deadlines voor kolomjagers achtervolgde, is nu gebaseerd op heruitvinding, verlies en voorzichtige hoop. Ze is volwassen en ze verbergt het niet meer.
“Ze barstte niet meer in tranen of stampt de kamer uit,” zei Parker. “Ze stelt slimme, geduldige vragen. Dat is geen moeite – dat is nu gewoon haar aard.”
“Mensen lijken verrast dat ze volwassen is,” voegde Parker eraan toe. “Maar dat is gewoon fundamentele ontwikkelingsspullen – hopelijk, gewoon door te leven, worden we beter in dingen. Het is niet verrassend. Het is gewoon echt.”
Wratten en alles
Miranda’s Arc, die nu een late queer Awakening omvat, is misschien de meest radicale bijdrage van de show aan televisie. Voor Nixon was het van vitaal belang dat deze reis niet aan het gevoel was.
“Er is nooit een ’te laat’ moment. Miranda komt op 55 -jarige leeftijd naar Queerness. Dat betekent niet dat alles wat er eerder kwam verkeerd was. Het betekent gewoon dat dit haar nu is. En het is rommelig. Het kan rommelig zijn. Maar het is echt.”
Die omhelzing van imperfectie staat centraal in Nixons filosofie van het vertellen van verhalen, vooral op televisie, waar langlopende personages onderdeel worden van het culturele meubilair.
“Televisie plaatst iemand in je woonkamer, week na week. Ze zijn onvolmaakt, ze maken je aan het lachen, en uiteindelijk zeg je: ‘Ik ken die persoon. Ze zijn mijn vriend.’ Dat is krachtiger dan één mythische, perfecte film.
Die verandering omvat representatie. Nixon herinnerde zich hoe eerdere generaties queer -personages werden gedwongen onberispelijk te zijn om hun aanwezigheid te rechtvaardigen.
“Er was een tijd dat homo’s op het scherm heiligen of martelaren moesten zijn,” zei ze. “Nu kunnen we personages zijn zoals Miranda – die rijke, vervullende heteroseksuele levens hebben gehad en nu tegen vreemdheid struikelen, en niet op een opgeruimde manier. Er is bijkomende schade. Dat is belangrijk.”
De kracht van lange vorm
Die diepte, zei Nixon, komt niet alleen uit karakter, maar uit het formaat. In tegenstelling tot film, die in twee uur oplossing vereist, laat televisie mensen in realtime groeien – en wankelen -.
“Op langlopende shows, als de schrijvers slim zijn, beginnen ze in de acteur te weven,” zei Nixon. “Toen ik begon, waren Miranda en ik heel anders. Maar nu zijn we dichterbij gekomen. We zijn bijna dezelfde persoon – in temperament, in waarden.”
Die nabijheid wordt weerspiegeld in het materiaal. Seizoen drie smaller zijn reikwijdte en trekt de focus terug naar de emotionele kernen van Carrie, Miranda en Charlotte. Verschillende bijpersonages zijn verdwenen, waaronder Che Diaz, en wat overblijft is een schoner, meer karaktergestuurd verhaal.
“Ik denk dat een van de grote dingen van onze show is dat we vrouwen in de vijftig laten zien wiens leven erg dramatisch en dynamisch is,” zei Nixon. “Je komt op deze leeftijd en er is veel aan de hand – als je ervoor kiest om vooruit te blijven gaan.”
Vrienden, wrijving en vrijheid
Kristin Davis, die Charlotte speelt, merkte op dat die levensveranderingen snel komen en vaak overlappen.
“Ze begint echt te ontrafelen,” zei Davis. “Maar de vreugde is dat haar vrienden er zijn.”
Sarita Choudhury, die Real Estate Powerhouse Seema speelt, herhaalde dat gevoel van laat-bloeiende autonomie.
“Ze heeft het gevoel dat, als je je eigen bedrijf hebt, je eigen appartement, je eigen manier, je kunt zeggen wat je wilt,” zei Choudhury. “Daar zit kracht in.”
Het is een subtiele bestraffing van het lange media-verhaal dat de midlife een achteruitgang is. In “En zo …”, is het het tegenovergestelde.
Niet alleen mode – verklaring
Mode, zoals altijd, is aanwezig – maar nu voelt het persoonlijker dan ambitieus. Parker beschreef erop dat hij erop stond een gescheurde vintage Vivienne Westwood -shirt te dragen met een bleekgat in een sleutelscène.
“Het kon me niet schelen,” zei ze. “Het moest in een belangrijke scène zijn. Het betekende iets.”
Zelfs de iconische hakken van de show, die nog steeds door de door Brownstone omzoomde straten van New York kloppen, voelen dit seizoen luider aan. Het zijn niet alleen accessoires. Het zijn verklaringen.
En ja, Carrie schrijft opnieuw, hoewel niet haar gebruikelijke overpeinzingen. Een “historisch romantiek” -project, tot nu toe slechts kort op het scherm genoemd, verwijst naar het comfort van de show met pret op zichzelf en de af en toe pretentieuze flair van zijn heldin. Als vroege beoordelingen goed zijn, is dit misschien een van de leukste belachelijke verhaallijnen van het seizoen.
“En zo …” is een show die heeft geleerd – luid – in het volgende hoofdstuk te lopen. Het kan rommelig zijn. Maar het is echt.
“Je bent beter vandaag dan tien jaar geleden,” zei Parker. “Dat is niet alleen Carrie – dat is iedereen.”
Seizoen drie van “En zo …” ging donderdag in première op HBO Max