OAKLAND, Californië. – Mark Kotsay behandelde dit moment, deze intimiderende dag, als de World Series die hij als speler of manager nog nooit heeft gehad.
Kotsay vocht tegen de tranen, net als zoveel anderen donderdag, toen de Oakland Athletics emotioneel afscheid namen van hun geliefde Colosseum dat ze sinds 1968 hun thuis noemen, compleet met al zijn eigenaardigheden zoals sanitaire problemen en rallybuidelratten – en die zwerfkatten die hielpen inspireren Hall of Famer Tony La Russa’s voormalige Animal Rescue Foundation.
Aanbevolen video’s
De A’s versloegen de Texas Rangers met 3-2 en Kotsay nam daarna de microfoon voor een welgemeend dankjewel aan een uitverkochte zaal van 46.889 voordat hij een laatste gezang leidde van “Let’s go Oakland!” Derde honkman Max Schuemann pakte een enorme A-vlag en liet deze over het veld lopen, waarbij hij stopte om ermee voor verschillende secties te zwaaien.
“Ik ben nog nooit eerder naar een World Series geweest”, zei Kotsay. “Maar ik heb het gevoel dat vandaag een van die dagen is waarop je de emotie daarvan kunt ervaren, de omvang ervan. Als ik vandaag door de hekken rijd en de volheid van een parkeerplaats zie, en de energie en de emotie voel, is dit iets dat ik de rest van mijn leven zal koesteren.”
Zowel oude supporters als kinderen sloop weg van werk of school om hier te zijn voor de matineefinale onder een wolkenloze blauwe hemel in september. Oakland’s laatste team dat overblijft, de A’s, volgen het basketbalteam NFL Raiders en Golden State Warriors de stad uit.
Spontaan pakte Schuemann even eerder de vlag van mascotte Stomper en ging er rennend vandoor.
“Ik wilde er zeker samen met hen van genieten”, zei hij over de fans.
Snel werd de thuisplaat opgegraven en het heuvelrubber verwijderd. De lieve hond Reba van hoofdterreinwachter Clay Wood maakte nog een laatste run door het buitenveld naar het kantoor van haar meester achter het hek.
Kotsay deed één verzoek om een aandenken: hij neemt drie honken mee naar huis, die elke inning werden gewisseld, zodat er 27 beschikbaar waren als aandenken – waarbij de oude, vertrekkende terreinwachter Clay Wood de tassen van de eerste inning schonk.
Van Kotsay’s dagen dat hij op het veld speelde en ver terug naar de door de aardbeving onderbroken World Series van 1989, toen de A’s de Giants versloegen, tot Bash Brothers Jose Canseco en Mark McGwire en die speciale winning streak van 20 wedstrijden van 2002 en de Grote Drie van Tim Hudson. Mark Mulder en Barry Zito voordat ‘I Believe in Stephen Vogt’ later een strijdkreet werd, is dit gebouw de thuisbasis geweest van zoveel gloriemomenten die tijdperken overstijgen en sterren van verschillende generaties omspannen.
Zito zong onder luid applaus het volkslied, terwijl Rickey Henderson en Dave Stewart de ceremoniële eerste worpen gooiden.
Niet ver van de dugout van de A liet Kelly Mattson van het terreinpersoneel de fans vuil uit zijn schep scheppen.
Uren voor de eerste worp speelden A’s bullpencatcher Dustin Hughes en zijn Oakland scout-vader John catch in het linkerveld voordat ze naar Mount Davis wandelden en vervolgens de binnenkant van het scorebord en andere verborgen plekken onder de middenveldtribunes verkenden.
Honderden fans hebben de afgelopen dagen door de hal gelopen en foto’s gemaakt of video’s gemaakt van alle foto’s en herinneringen uit de afgelopen decennia. De parkeerplaatsen waren vóór het ontbijt al vol, terwijl de bumperklevers alles nog maar één keer in beslag namen.
Marcus Semien, voormalig favoriet bij de fans van A en huidige tweede honkman van de Rangers, verwachtte voor de speciale gelegenheid 10 tot 15 familie en vrienden – inclusief zijn ouders en grootouders – op de tribunes.
“Bedankt aan alle bewakers en concessiewerkers, iedereen die van deze plek een Major League-stadion heeft gemaakt”, zei Semien op het veld. ‘Ik waardeer het enorm dat je mij als East Bay-kind op je werkplek hebt verwelkomd. Ik heb medelijden met iedereen die niet verder kan met Oakland, maar blijft knarsen zoals je altijd bent geweest.”
Bruce Bochy, een oude manager en voormalig catcher, werd emotioneel in de bezoekende dug-out. Het Colosseum is ook zo belangrijk voor hem.
Het plan van de A om de komende drie jaar in Sacramento te spelen, in de hoop vóór het seizoen 2028 een nieuw honkbalveld in Las Vegas te openen.
“Grote dag”, zei Bochy, een voormalige catcher die de San Francisco Giants in 2010, ’12 en ’14 naar de World Series-titels loodste. “Een gedenkwaardige dag voor zoveel mensen, denk ik, maar voor mij begint het tot me door te dringen nu het honkbal hier klaar is. Het is een beetje triest. Omdat ik van deze plek hou, van het veld en alles.”
Over zijn team voegde hij eraan toe: “Ik denk dat ze deze plek echt waarderen.”
Kotsay was van plan alles in zich op te nemen.
“Het is een dag die vrij snel zal komen en gaan,” zei hij, “en je wilt gewoon geen enkele kans missen om je dankbaarheid te uiten jegens de fans, jegens de mensen die alles betekenen, de arbeiders in het stadion. Het was moeilijk om vandaag momenten met hen te delen. Er zijn hier veel mensen die hun leven en ziel hebben geïnvesteerd in deze organisatie en in dit stadion en in het honkbalspel. De liefde voor het honkbal, maar meer voor de liefde voor de mensen en de relaties die in de afgelopen 57 jaar in dit stadion zijn opgebouwd.”
Zelfs zijn spelers begrepen de omvang van het afscheid nemen.
“Het is uniek omdat er geen franjes zijn. In veel stadions draait het, of het nu goed of slecht is, minder om de eigenlijke honkbalwedstrijd en meer om een entertainmentproduct”, aldus slugger Brent Rooker. ‘Wat het Colosseum biedt is: ‘Hier zijn maar een paar zitplaatsen, en hier is een veld en er zal een honkbalwedstrijd plaatsvinden.’ En dat is echt gaaf.”