NEW YORK – Suki Waterhouse ontdekte de Sparklemuffin-spin tijdens een late-night scroll.
“Hij is wild gekleurd. Hij is schattig,” zei ze. En het allermooiste: hij danst. “Ik voelde me enigszins verwant aan hem.”
Aanbevolen video’s
De spin werd een tegenhanger en een mascotte voor Waterhouse’s tweede album, “Memoir of a Sparklemuffin”, dat vrijdag uitkomt.
De release volgt op het debuutalbum van de Britse singer-songwriter uit 2022, “I Can’t Let Go”, en haar tijd als toetseniste Karen Sirko in “Daisy Jones and the Six”, de Amazon Prime-serie gebaseerd op Taylor Jenkins Reids bestseller over een rockband uit de jaren 70. De 18 nummers van de plaat gaan over liefdesverdriet en de zoektocht naar een “Big Love”, maar ook over de tijd die de 32-jarige in de industrie doorbracht, waar ze als tiener in stapte en eerst als model werkte. Het project werd afgerond slechts enkele dagen voor de geboorte van haar dochter, die nu zes maanden oud is, met partner Robert Pattinson.
Dit interview is bewerkt voor de duidelijkheid en beknoptheid.
WATERHOUSE: Ik denk dat de fysieke beperkingen iets waren dat het album vormgaf, op een hele goede manier. Het was best geweldig om een paar maanden niet het huis uit te kunnen. Ik bedoel, ik kon me echt concentreren op een manier waarvan ik niet weet of je dat soms kunt als de wereld maar doorgaat.
Ik ben iemand die graag thuis werkt. Al mijn muziek die ik heb gemaakt is vrijwel in thuisstudio’s gemaakt — grote studio’s kunnen me een beetje de stuipen op het lijf jagen. Er is iets speciaals aan Los Angeles, er zijn gewoon zoveel getalenteerde mensen om je heen, dus je kunt letterlijk de beste gitarist bellen en hij woont 15 minuten verderop. Dus het was echt dat gevoel dat er geweldige mensen in en uit mijn huis stroomden, met ook een goede deadline. Het was niet alleen de deadline van — de plaat afmaken. Het was, we moeten de plaat afmaken. Er komt hier een baby als we dat niet doen.
WATERHOUSE: Het is grappig, toen ik dat liedje schreef, had ik een soort loop die rondging — (zingend) “noem me een model, een actrice, wat dan ook” — en het was iets dat ik een beetje zelfspot en grappig vond. Maar ik had ook het gevoel dat ik in mijn auto zou willen zitten en dat zou zingen. Het is dramatisch, het is glamoureus.
Ik vind het heerlijk om verhalen over het leven van mensen te consumeren die door hen zijn geschreven, ik vind het heerlijk om memoires te lezen, ik vind het heerlijk om vanuit iemands perspectief te lezen wat er echt is gebeurd, wat er echt is gebeurd. Dat liedje, denk ik, ik was een beetje bang nadat ik het had geschreven — ik heb geprobeerd om weg te komen van het zo genoemd worden, van het hebben van dit soort labels — en toen denk ik dat dat de reden was waarom ik het uiteindelijk heb geschreven. Er waren een paar maanden dat ik dacht: “Ik ga dit niet als single hebben. Laten we die onder het tapijt vegen.” En dan zijn het eigenlijk altijd die, waarvan je uiteindelijk denkt: “Nee, ja, dit is het heroveren van die woorden.”
Vooral met de video wilde ik gewoon heel veel lol hebben en inspelen op de stereotypen. Ik voel me echt heel erg bekrachtigd door het nummer. De video is echt heel grappig en ik hoop dat iedereen hem bekijkt, want het is net een giechel. Ik ben daar echt trots op.
WATERHOUSE: Als je naar het boek kijkt, was ze cool en kalm en beheerst en ze wist precies wat ze wilde doen en ze wist precies wie ze was. Ze wilde de rest van haar leven op tournee zijn. En weet je, er was een reden waarom ik aangetrokken werd tot de rol. Ik denk dat wanneer je een rol aanneemt, je het gewoon absorbeert — dat is de baan. Er is gewoon zoveel te winnen uit die ervaring.
Iets aan haar spelen gaf me dat zetje, die stem in mijn hoofd die zei: “Oké, nu is het moment dat je dat album moet gaan maken waar je al jaren en jaren en jaren naar hebt willen toewerken. Je hebt de nummers, ze zijn er allemaal, ga dat album maken.” En door een rol te spelen waarin we allemaal in een band zaten, elke dag in Sound City Studios rondhingen, omarmde ik dat leven van een muzikant. Ik had een gat in mijn hart, zoiets van: dat is wat ik ook wil doen.
WATERHOUSE: (Lacht) Ja, denk ik. Ze is er altijd, ze is er altijd.
WATERHOUSE: Ik vind het moeilijk om dat niet te doen. Toen ik laatst Taylor (Swift)’s show deed, ging ik daarna meteen de studio in. Je raakt zo geïnspireerd als je naar die show kijkt, dus ik dacht: “Ik wil een stadionnummer maken.” Ik heb uiteindelijk een langzame ballad gemaakt, maar het is natuurlijk nog steeds super inspirerend.
De eerste plaat die ik maakte, had ik zoveel stemmen in mijn hoofd — van: “Doe niets te vrolijks.” Die stemmen, en veel van die onzekerheden, zijn nu op veel manieren verdwenen.
Toen ik “My Fun” schreef, was dat het eerste soort vrolijke nummer dat ik had gemaakt dat nog steeds voelde alsof het trouw was aan mijn smaak en mijn wereld en dat ik leuk vond. En ik dacht: “Oké, ik kan een vrolijk nummer schrijven en er niet door ineenkrimpen.” En dat is zo leuk, om een vrolijk nummer op het podium te doen. Dus 1000%, van deze plaat, kan ik niet wachten om op tournee te gaan en die verschillende nummers te hebben die een beetje vrolijker zijn.
WATERHOUSE: Er is niets beter dan een aantal nieuwe nummers te hebben waar je zo gek op bent dat je het gevoel hebt dat je een show aan het samenstellen bent die een heel niveau hoger is, iets waar je een jaar geleden nog niet eens van had durven dromen, weet je?