PARIJS – Valentino’s eerste coutureshow sinds de begrafenis van huisoprichter Valentino Garavani in Rome opende onder een sombere schaduw, met veel gasten net van de ceremonie – en werd vervolgens afgesloten met een vleugje puur theater.
VIP-gasten, waaronder Sir Elton John en Kirsten Dunst, werden door het bijna donker naar hun ‘zitplaatsen’ geleid: eenvoudige krukjes tegen ronde pods, elk doorboord door een klein, kinky aanvoelend kijkvenster.
Aanbevolen video’s
Toen de show begon, gingen de jaloezieën omhoog; de soundtrack van klassieke muziek, onderbroken door de scherpe interpunctie van blaffende honden.
In de hubs leken de modellen als mannequins achter glas: privé-kijkgaten veranderden in een couture-peepshow.
Couture als show
De witte, steriel verlichte enscenering leunde op het idee van een samengestelde blik.
Elke gast zag een stukje, niet altijd het geheel: een gezicht, een schouder, een glinstering van stof, en dan het volgende.
De set las als een gesteriliseerde, futuristische cel – schoon, wit, klinisch – wat nog verontrustender werd door de soundscape, die steeds van elegantie overging in boze dierengeluiden.
Het was een slim staaltje showcraft: creatief directeur Alessandro Michele, instinctief een maximalist, die beperking als leidraad gebruikte.
Hij overspoelde de kamer niet met spektakel; hij rantsoeneerde het.
Spectaculaire set, ingetogen kleding
De vaak oogverblindende kleding sloot echter niet altijd aan bij de ambitie van het decor.
Michele zorgde voor een discoglans – sprankeling, edelstenen, verblindende hoofddeksels en gelaagde gouden kragen met een vaag circusrandje – maar de couture zelf voelde relatief ingetogen, zelfs voorzichtig.
Er waren sterke flitsen: opvallende mouwen die opzwollen tot de proporties van een schapenbout; oppervlakken met pailletten die het licht vingen met die Valentino-lak; en af en toe een provocatie in de manier waarop het lichaam werd ingelijst.
De rokken van gigantische golvende jurken overweldigden mooi de menselijke vorm.
Maar voor een ontwerper die bekend staat om zijn excessen, speelde de collectie vaak op safe.
Sterren en stroboscoopstrepen
De hitte op de eerste rij onderstreepte de inzet.
De zaal trok een zware mix van beroemdheden en merkkracht, van Dakota Johnson tot Lily Allen en Tyla, plus mondiale ambassadeurs en vaste klanten uit de modewereld.
De sfeer zei ‘gebeurtenis’.
Op de collectie stond ‘reset’: een ontwerper die zijn volume kalibreert en test hoe ver hij de couturecodes van Valentino kan buigen zonder ze te breken.
Michele kan een show opvoeren – zoveel is geregeld.
Mode-insiders herinneren zich Garavani
Voor Suzy Menkes was de emotie rond deze coutureshow van Valentino onmiddellijk.
Direct na de begrafenis van Garavani in Rome tijdens de coutureweek in Parijs zei mode-industrie doyenne en voormalig modecriticus van de International Herald Tribune dat “mensen zich emotioneel voelen” omdat “het het einde van een tijdperk is.”
Ze beschreef ook een breder patroon: ‘de ene ontwerper of oudere ontwerper na de andere’ is ‘voorzichtig verdwenen’. Maar dit, zo suggereerde ze, voelde als ‘een bijzondere’ – niet alleen binnen de branche, maar ook daarbuiten.
Menkes zei dat Valentino ‘een ontwerper was die iedereen kon begrijpen’, met ‘zoveel klanten en beroemde mensen’ dat het niet alleen ‘degenen die waren gecontracteerd in de mode, van hem wisten’.
Gevraagd naar haar eigen geschiedenis met Valentino, traceerde ze die ‘ongeveer 45 jaar geleden’, toen ze een jonge journalist was – ‘hij besteedde niet veel aandacht’ aan haar, herinnerde ze zich, hoewel hij ‘altijd beleefd’ was, omringd door ‘een enorm aantal mensen’ uit de mode en de ‘sociale samenleving’.
Ze erkende dat “we een aantal hele goede ontwerpers hebben die het overnemen en geweldig werk leveren”, maar benadrukte dat de overgang niet hetzelfde aanvoelt: “Het is niet hetzelfde karakter… het lijkt niet dezelfde persoon te zijn die er eerder was.”