MEXICO-STAD – “Sirāt”, de nieuwste Oscarkandidaat van Spanje, volgt Luis terwijl hij met zijn 12-jarige zoon en zijn hond door de Noord-Afrikaanse woestijn trekt om zijn vermiste dochter te vinden.
De film combineert het lef van “Mad Max” met de underground ravecultuur van de jaren negentig en speelt zich af tegen de achtergrond van een hypothetische Derde Wereldoorlog. Het volgt nomadische jongeren met een hippie-punk-esthetiek die hun passie voor elektronische muziek naar Noord-Afrika brengen – een reis die existentieel wordt te midden van het woestijnstof.
Aanbevolen video’s
Hoewel het zich in die toekomst afspeelt, draagt Oliver Laxe’s ‘Sirāt’ onherstelbare echo’s van het heden. Luis is een zoekende vader, een helaas bekende figuur in Mexico, waar ouders vaak alleen op jacht moeten naar hun vermiste kinderen, zonder de hulp van de autoriteiten en onder de dreiging van alomtegenwoordig geweld.
“Verdwijning is erger dan de dood. Het is een eeuwige dood”, zei López. “Zoeken zonder te vinden is toch wel het moeilijkste wat er is.”
Sinds de première op de 78e editie van het filmfestival van Cannes heeft ‘Sirāt’ voor opschudding gezorgd, met de juryprijs, de Best Original Score Award en de Palm Dog Jury Prize voor zijn honden Lupita en Pipa.
Vorige week werd de film genomineerd voor Oscars in de categorieën beste internationale speelfilm en beste geluid. De Academy Awards worden op 15 maart in Los Angeles uitgereikt.
“Olivers visie heeft een diep spirituele kwaliteit,” zei López over Laxe, de 41-jarige in Frankrijk geboren Galicische regisseur. “Hij zei dat deze film (‘Sirāt’) de kijker dwingt – of beter gezegd wat hij de kijker voorstelt te doen – is om naar binnen te kijken.”
‘Een bruut sociaal geweten’
López, wiens credits onder meer ‘Pan’s Labyrinth’, ‘With a Friend Like Harry…’ en ‘Dirty Pretty Things’ omvatten, zei dat ‘Sirāt’ hem in staat stelde zich onder te dompelen in de ravergemeenschap of ‘ravero-collectief’, zoals hij het noemt. Hij zei dat hij verrast was toen hij ontdekte dat, hoewel hun feesten dagen kunnen duren, de interacties tussen de feestvierders meestal vreedzaam verlopen en respectvol omgaan met het milieu.
“Vroeger zag ik ze als een collectief van onvolwassen mensen die drugs gebruikten, dansten en niets anders deden”, aldus de acteur. “In plaats daarvan vond ik een groep met een bruut sociaal geweten… Vrouwen voelen zich veilig, mensen begeleiden elkaar, mensen zijn zich bewust van alle anderen. Als ze de partij ontmantelen, ligt er geen stukje papier meer op de grond. Ik was zeer verrast.”
Esteban, de zoon die Luis vergezelt op zijn reis, wordt ontroerend gespeeld door Bruno Núñez Arjona.
“Ik heb tests gedaan met verschillende kinderen, maar we hadden meteen contact met hem”, zegt López over Núñez Arjona. Zijn ouders keken vanaf de zijlijn toe en glimlachten naar het ‘vreemde stel’.
“Bruno en ik liepen rond op de set. Ik denk dat hij het fantastisch vond. Vooral tijdens de scènes waarin auto’s bewegen en vallen – het was alsof hij in een pretpark was.”
‘Sirāt’, opgenomen in de Marokkaanse woestijn en Teruel, Spanje, bevat een echte driedaagse rave, waarbij foto’s van de feestgangers worden gemaakt. De titel van de film, ‘Sirāt’, is Arabisch voor ‘weg’ of ‘pad’ – een aangrijpende naam voor een verhaal dat zich afspeelt in een dystopische toekomst waarin geen wet bestaat, oorlogswapens zijn, water schaars is en rijden op de wegen een dodelijk risico is voor degenen die het lef hebben om eroverheen te reizen.
Uiteindelijk gelooft López dat de film een bewijs is van menselijke veerkracht.
“Dat is waar het leven om draait, proberen vooruit te komen met wat je krijgt”, zei López. “En als het pijnlijk is, hoe doen we dat dan? Zeker door ons te laten vergezellen door een familie – ook al is het een familie van punkers die je niet kent.”